หลินเสี่ยวหยางผู้นี้จะว่าขี้ขลาดก็ขี้ขลาด แต่ถ้าเื่รักภรรยา เขาก็รักภรรยาจริงๆ เขาเคยต้มน้ำสำหรับล้างเท้าและล้างเท้าเธอให้เธอ ยามเธอเหน็ดเหนื่อยเขาก็ทำอาหารแทน ทั้งยังแอบแม่เก็บเงินซื้อนาฬิกาข้อมือมามอบให้เธอทุกวันเกิดเขาจะเขียนจดหมายรักหาเธอด้วยตัวเอง แล้วพาเธอไปดูภาพยนตร์สักเื่ ในอดีตเจิ้งหยวนรักผู้ชายคนนี้จากใจจริงแม้เข้ากับแม่สามีไม่ติด ก็ไม่เคยคิดหย่ากับเขา ดังนั้นพอเขาทรยศหักหลัง เธอถึงเศร้าโศกเสียใจมากจนไม่อยากมองแม้กระทั่งลูกชายที่เกี่ยวข้องกับเขาอีก
ชาติก่อนเธอเคยสาปส่งให้ชีวิตเขาตกระกำลำบากก็เป็เช่นนี้จริง เขาตกงานหลังโรงงานเครื่องจักรล้มละลายในท้ายที่สุด ทั้งภรรยาคนถัดมาก็มีสภาพไม่ต่างจากเขานักสองสามีภรรยาเลยมีปัญหาเื่เงิน มิฉะนั้น คงไม่ถึงกับไม่มีเงินรักษาแม่หรอก
“เจิ้ง...เจิ้งหยวน?”
เสียงนุ่มทุ้มของหลินเสี่ยวหยางดึงสติของเธอกลับมาเมื่อตั้งตัวได้ก็เห็นหลินเสี่ยวหยางวิ่งมาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น เขาสวมชุดทำงานสีฟ้าของโรงงานเสื้อผ้าจัดเป็ระเบียบเรียบร้อย ยามนี้เขายังอายุไม่เยอะนัก รอยยิ้มถึงเจิดจ้า ไร้ซึ่งแววกังวลที่แต่งแต้มใบหน้าอยู่เป็นิจหลังแต่งงานได้หลายปี
เขาเดินมาตรงหน้าเธอก่อนว่า“เจิ้งหยวน เธอมาได้ยังไง?”
เจิ้งหยวนมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของเขาพลางรำพันในใจ หวังว่าชาตินี้เขาจะมีชีวิตที่ดี บุญคุณความแค้นทั้งหมดมลายหายไปตามกาลเวลาแล้วพอพบเขาอีกหน สิ่งที่สลักลึกอยู่ในความทรงจำของเธอมีเพียงความรู้สึกที่เขาเขียนจดหมายรักหลายฉบับให้และพวกเราสองคนไปดูหนังกันเท่านั้น หากชาตินี้คนที่เขาแต่งงานด้วยไม่ใช่เธอ แต่เป็ลูกสะใภ้ที่คุณแม่เขาชอบพอความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาคงรักใคร่กลมเกลียว มีความสุขไปชั่วชีวิตกระมัง?
“ตายแล้วเจิ้งหยวนเกิดอะไรขึ้นกับแขนเธอ? ใครตีเธอกัน?” หลินเสี่ยวหยางอุทานในขณะที่สายตาจดจ้องแขนของเธอด้วยสีหน้าวิตกกังวล
เขาคิดจะจับแขนเธอแต่เธอเบี่ยงหลบ เจิ้งหยวนสบตาหลินเสี่ยวหยางตรงๆ“หลินเสี่ยวหยาง ขอโทษนะ”
หลินเสี่ยวหยางไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด“ขอโทษเื่อะไร? ทำไมต้องขอโทษด้วย? แขนเธอเป็มายังไงกันแน่เธอโดนใครตีมา?”
“พ่อฉันตีน่ะ”เจิ้งหยวนตอบสั้นๆ
หลินเสี่ยวหยางพลันเบิกตากว้าง“ทำไมพ่อถึงตีเธอกัน?”
เจิ้งหยวนสูดลมหายใจลึกๆก่อนว่า “พ่อฉันรู้เื่เราสองคนแล้ว เขาไม่ยอมให้เราอยู่ด้วยกันน่ะ”
หลินเสี่ยวหยางนิ่งไปอีกครั้งพริบตาเดียวความลุกลี้ลุกลนก็ปรากฏในแววตาคู่นั้น เขาเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก “ทำ...ทำไมล่ะ?” เขารู้สึกว่าคุณสมบัติตนเองค่อนข้างดีหลายคนต่างก็เข้ามาแนะนำผู้หญิงให้เขา เขานึกไม่ออกจริงๆ ว่าคุณพ่อของเจิ้งหยวนไม่ชอบเขาเพราะอะไร“ฉันทำผิดตรงไหนหรือเปล่า?”
เจิ้งหยวนกล่าว“เปล่า นายดีมากๆ แต่ฉันมีเื่หนึ่งปิดบังนายตลอดระยะเวลาที่คบกัน คือฉันมีสัญญาหมั้น…”
หลินเสี่ยวหยางดวงตาเบิกโพลงถึงขั้นสงสัยอยู่พักหนึ่งว่าหูตนหนวกจนฟังผิดไปหรือเปล่า ทำไมได้ยินเธอบอกว่ามีสัญญาหมั้นหมายล่ะ? เป็ไปได้อย่างไร! ตลกเกินไปแล้ว! แต่หลังจากสบสายตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคงของเธอ เขาจึงแน่ใจว่าตนไม่ได้ฟังผิดเธอพูดคำนั้นออกมาจริงๆ เธอมีสัญญาหมั้นหมายอยู่แล้ว! ริมฝีปากเขาสั่นระริก แต่เขาพูดอะไรไม่ออกแววตาฉายชัดถึงความเดือดดาลและคำถามมากมายในนั้น ผ่านไปสักระยะ หลินเสี่ยวหยางจึงเอ่ยถามตรงๆ“งั้นเธอ... เธอมาคุยกับฉันทำไม? ตั้งใจ ตั้งใจจะหยอกฉันเหรอ?”
9K
