เสียงทุ้มลึกที่ดังกังวานทำให้หญิงสาวหันกลับไปทางประตูที่เธอก้าวผ่านเข้ามาเมื่อครู่
“คุณ...” มุกมารินอ้าปากค้างดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ในชุดทักซิโด้ยืนอยู่ที่นั่นผู้ชายซึ่งตัวโตกว่าเธอมากและใบหน้าคมคายยังติดอยู่ในความทรงจำั้แ่คืนนั้นคืนที่เธอถูกกล่าวหาว่าเป็ขโมยโดยไม่ได้ตั้งใจ
“อืม...เราเคยเจอกันมาครั้งหนึ่งแล้ว...ใช่มั้ย”
รอยยิ้มเหยียดจุดขึ้นบนมุมปากของคนพูดบ้าที่สุด!ทำไมเธอต้องพบกับ เขา คนกักขฬะที่มองเธอด้วยสายตาหยามิ่ร่างสูงใหญ่สืบเท้าเข้ามาหยุดตรงหน้าหญิงสาว
“เราอาจเคยพบกันแต่คุณคงยังไม่รู้จักผมซีนะ ผม...คิลเลียน แม็คไพรด์และแม็คไพรด์กรุ๊ปก็เป็หุ้นส่วนใหญ่ของฟิฟท์ อะเวนิว แกรนด์ โฮเต็ล”
หุ้นส่วนใหญ่...หญิงสาวคิดในใจถึงว่าเนสจึงไม่กล้าขัดใจเขามุกมารินรู้สึกว่าเขาเป็คนตัวโตและทำให้เธอหายใจขัดอย่างช่วยไม่ได้ไม่ใช่แค่เรือนกายกำยำภายใต้ชุดอย่างสุภาพบุรุษแต่ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาบาดใจซึ่งแม้เธอจะรู้ว่าเขาร้ายกาจแค่ไหนก็ทำให้เธอประหม่าอยู่ดี
“ค่ะ...เราเคยเจอกัน”
มุกมารินแข็งใจตอบและพยายามไม่สบั์ตาสีน้ำเงินประกายกล้าที่กำลังหลอมละลายทุกอย่างในตัวเธอ
คิลเลียนแม็คไพรด์
หากเธอรู้จักเขาั้แ่คืนนั้นก็จะยอมให้ผู้จัดการไล่ออกเสียให้รู้แล้วรู้รอดทว่าก็สายไปแล้ว
“ผมคิดไว้แล้วว่าคุณต้องมา”เสียงสูดลมหายใจของเขาทำเอาอีกฝ่ายยิ่งประหม่า“ถ้าใครปฏิเสธเช็คใบนั้นถ้าไม่เรียกว่าบ้าก็คงจะโง่เต็มที!”
คำพูดนั้นทำเอาร่างเล็กสะดุ้งผู้ชายคนนี้นอกจากความหล่อแล้วช่างไม่มีดีอะไรเลยกักขฬะก็เท่านั้นซ้ำยังหยาบคายจนเธออยากกลั้นใจตายไปต่อหน้านี่เธอคิดถูกหรือผิดกันแน่ที่รับปากเนสเพราะความสงสาร
“ไหนคุณบอกผู้จัดการของฉันไม่ใช่หรือคะว่าอยากฟังฉันร้องเพลง”
มุกมารินกล่าวขึ้นขณะพยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็ปกติเธอต้องอดทนเพื่อให้งานลุล่วงเวลาอันน่าลำบากใจนี้ไปให้ได้
“โอเค๊...ใช่”ชายหนุ่มไหวไหล่และเดินผ่านเธอไปนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้รับแขกมุกมารินมองตามขณะเชิดไหล่และใบหน้าขึ้น...เธอต้องอดทน
“ผู้จัดการของคุณบอกว่าที่นี่มีนักร้องเสียงนางฟ้าผมก็แค่อยากรู้ว่าจริงอย่างที่เขาว่าหรือเปล่า”
คิลเลียนกล่าวั์ตาสีน้ำเงินดุจห้วงทะเลลึกจับจ้องไปยังร่างเล็กบอบบางซึ่งไม่ยอมต่อคำกับเขาอีกเธออยู่ในท่าเตรียมพร้อมก่อนจะปลดปล่อยพลังเสียงกลบทับความเงียบในห้องพักอันโอ่อ่า
น้ำเสียงหวานกังวานไหวประดุจสายพิณในสรวง์สะกดความรู้สึกของคนฟังจนนิ่งงันไปชั่วครู่เป็่เวลานานพอที่นายทหารเรือหนุ่มจะสำนึกถึงบางอย่างะเืสะท้านภายใต้ท่าทีอันกร้าวแข็ง
คิลเลียนสงบลงราวจำนนต่อเสียงหวานรื่นหูทั้งรู้สึกราวกับตัวเองเป็ใบไม้ทิ้งตัวไปตามทำนองเฉกสายน้ำไหลในขุนเขา
ใช่แต่เสียงนั้นจะสะดุดใจความงดงามหมดจดและท่าทีอันละเมียดละไมของนักร้องสาวราวกับมันได้แทรกซึมลงไปถึงก้นบึ้งของเขาด้วยกระนั้น
คิลเลียนแทบไม่รู้สึกว่าบทเพลงButterfly จบลงตอนไหนสติของเขาถูกกระชากกลับมาก็เมื่อผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าวางกระดาษแผ่นเล็ก ๆลงบนโต๊ะ
“คุณคิลเลียนแม็คไพรด์ คะ...ฉันร้องเพลงให้คุณฟังจบแล้วค่ะ งานของฉันเสร็จสิ้นแล้วและฉันก็ขอคืนเช็คใบนี้ให้กับคุณ คุณพูดถูกแล้วล่ะค่ะ เพราะฉันไม่ใช่คนฉลาดฉันถึงไม่ขอรับเช็คใบนี้ไว้ ขอบคุณมากนะคะ...ฉันกลับได้หรือยังคะ?”
“ยังกลับไม่ได้...ผมไม่อนุญาตให้คุณกลับ!”
คิลเลียนคำรามลั่นพร้อมผุดลุกขึ้นยืนชายหนุ่มขบกรามเข้าหากันแน่นด้วยความแค้นเคียดนาวาอากาศเอกหนุ่มรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงเขาถือว่านี่คือการตอบโต้จากนักร้องสาวที่กล้าอวดดีและจองหองเป็ที่สุด
“คิดว่าตัวเองเก่งซักแค่ไหนกัน”ชายหนุ่มว่าพลางหยิบเช็คขึ้นมากุมไว้และเดินเข้าไปหยุดตรงหน้าร่างเล็กที่ยืนตัวแข็ง
“แค่เงินเดือนนักร้องกระจอกไม่มีวันได้มากถึงขนาดนี้แต่ท่าทางอย่างคุณสงสัยร้องเพลงอย่างเดียวคงไม่พอหึ...หรือว่าชินกับการเรียกค่าตัวจากพวกเศรษฐีเวลาไปเสนอตัวให้พอร้องเพลงจบ!”
ฉาด!
ใบหน้าคมคายสะบัดไปตามฝ่ามือเล็กที่ฟาดใส่เต็มแรงคิลเลียนหันกลับมายังหญิงสาวที่ยืนกำหมัดแน่น
“อย่าได้มาดูถูกฉันแบบนี้นะ! คุณเป็ใครกันถึงได้มากล่าวหาฉันไม่มีเหตุผลฉันเป็นักร้องก็จริงแต่ไม่เคยคิดขายตัว หรือถ้าฉันเป็อย่างว่าจริง ๆก็จะไม่มีวันแลกตัวฉันกับเงินของคุณและนี่เป็การสั่งสอนคนมีเงินแต่ไม่มีหัวคิดอย่างคุณ!”
“คุณกล้าตบผมหรือมุกมาริน! รู้ไว้ด้วยว่าไม่เคยมีใครกล้าทำอย่างนี้คุณมันอวดดี ผมนี่แหละจะสั่งสอนคุณเอง!”
“อย่านะ...กรี๊ด!”
ร่างเล็กร้องสุดเสียงเมื่ออีกฝ่ายดึงเธอเข้าไปไว้ในอ้อมแขนคิลเลียนกดท้ายทอยหญิงสาวก่อนก้มลงไปหาใบหน้าหวานที่แหงนขึ้นอย่างตื่นตระหนก
เรียวลิ้นหนาฉกเข้าไปในกลีบปากบางและบดขยี้รุนแรงอย่างที่เธอไม่อาจตอบโต้เขาได้ทันมุกมารินใสุดขีดหากก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้วเมื่อปากถูกประกบปิดไว้แน่นเรี่ยวแรงที่มีเหมือนถูกสูบออกไปจนแทบจะยืนไม่ไหวจนต้องยึดร่างสูใหญ่ไว้แทน
“อื้อ...อื้อ”หญิงสาวส่งเสียงในลำคอและไม่อาจทำอะไรมากไปกว่านั้นคิลเลียนตัวใหญ่กว่าเธอมากซึ่งเมื่ออยู่ในระยะประชิดก็ต้องพ่ายแพ้เขาทุกทาง
“คิลเลียน...คุณ!”
มุกมารินร้องเสียงสั่นเมื่อริมฝีปากเป็อิสระนี่เป็จูบแรกในชีวิตที่ไม่คิดว่าจะได้รับจากผู้ชายที่เธอเกลียดเข้ากระดูก
“ปล่อยฉัน!...ฉันจะกลับบ้าน”
“ไม่!...คุณยังไปไหนไม่ได้จนกว่าผมจะรู้เื่บางอย่างสียก่อน”
คิลเลียนลั่นเสียงใส่ขณะกอดรัดร่างเล็กบอบบางไว้ในอ้อมแขนหญิงสาวพยายามเก็บกลั้นความเ็ปแต่ไม่อาจกักเก็บน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาได้
“คุณยัง้าอะไรจากฉันอีกคิลเลียนแม็คไพรด์...ฉันร้องเพลงให้คุณฟังและคืนเช็คให้คุณแล้วมันยังไม่พออีกหรือไง”
“สิ่งที่ผม้าไม่ใช่เสียงเพลงเช็ค หรืออะไรทั้งนั้น แต่ที่ผม้าคือทุกอย่างที่คุณรู้”
1K
