ท่านอ๋อง ข้าไม่อยากแต่งงานกับท่าน

นิชากับฉู่เฉาจัดแจ้งจัด เสื้อผ้า เสร็จ 

ชิงรั่วเฟิงยืนยิ้มอยู่หน้าประตูห้อง

นิชามองหน้าชิงรั่วเฟิง "ยิ้มอะไร"

ชิงรั่วเฟิงเดินเข้ามาในห้อง

ฉู่เฉารู้ตัวรีบออกไปรอหน้าห้อง

"วันนี้ข้าดีใจยิ่งนัก" ชิงรั่วเฟิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

นิชาแกล้งเดินเข้าใกล้ "วันนี้เป็นวันของเรา" นางโอบคอชิงรั่วเฟิง นิ้วมือเรียวยาวลูบไล้เบาๆ

ชิงรั่วเฟิงรู้สึกสยิวบอกไม่ถูก

เขาใช้มือทั้ง2ข้างจับเอวนาง อีกใจก็หวั่นๆกลัวนางจะมีแผน

"เอาหละวะ แผนไม่แผนก็ช่าง ข้าไม่ไหวแล้ว" เขาอุ้มนิชาขึ้นไปวางบนเตียง 

แต่ เขาก็หยุดชะงัก " นี่ไม่ใช่นาง นางเป็นอะไร" ชิงรั่วเฟิงจ้องดวงตากลมโตของนาง "ขัดขืนสิ ทำไมนางไม่ขัดขืน"

"นี่ เจ้าไม่คิดจะต่อต้านข้าเลยรึไง" ชิงรั่งเฟิงนั่งมองนิชา

"เอ๋า ท่านอ๋อง ข้าตามใจท่าน ท่านก็ว่าข้าแปลก ข้าขัดใจท่าน ท่านก็ว่าข้าแปลก" นิชามองหน้าชิงรั่งเฟิง " ท่านจะเอายังไงหะ"

"มันก็จริง" เขากำลังจะก้มลงจูบปากนาง

"ข้าหิวแล้ว" นิชารีบลุก

"เฮ้ย จะไปอย่างนี้เลยเหรอ"ชิงรั่งเฟิงลุกตาม

...........

ในวังหลวง

"กราบทูล ฝ่าบาทพะยะค่ะ" สายลับรีบเดินมาเข้าเฝ้า

"ว่าไง " ฮ่องเต้เงยหน้ามองสายลับ

ฮ่องเต้จะวางสายลับไว้หลายๆที่คอยรายงานสถานการ เพื่อความปลอดภัยของราชวงค์และแว่นแคว้น

"วันนี้ แม่นางกู้ปิงฉาง ย้ายเข้าอยู่จวนอ๋อง4แล้วพะยะค่ะ" สายลับรายงาน

ฮ่องเต้ วางพู่กันลง "เป็นไปได้อย่างไร เล่ามาซิ"

สายลับโค้งตัวลง

"เป็นไปแล้วพะยะค่ะ เมื่อเช้า แม่นางกูปิงฉางมาหาท่านอ๋องที่จวนก่อน แล้วไม่นานแม่นางเสี่ยวอี้ก็มาหาท่านอ๋อง พะยะค่ะ"

"ฮ่า ฮ่า ฮา ฮ่า" ฮ่องเต้หัวเราะชอบใจ "ไอ่เจ้า4นิ มัน เสน่ห์แรงเหลือเกินนะ"

"เล่าต่อสิ" ฮ่องเต้นั่งฟังอย่างสนพระทัย

"แม่นางทั้ง2เกิดทะเลาะกัน แล้วก็หนีกลับจวนทั้งคู่" 

"ท่านอ๋อง จึงรีบไปง้อแม่นางกู้ แล้วก็พากันหิ้วกระเป๋ามาอยู่ที่จวนอ๋อง4 พะยะค่ะ"

"เจ้าอ๋องมันก็ง้อถูกคน" ฮ่องเต้พอใจ

"เอาหละ เจ้าคอยจับตาดูจวนอ๋อง4ให้ดี แล้วกัน ปิงฉางนางต้องรู้อะไรแล้วแน่ๆ คิดว่านางมีแผนรับมือแล้วแหละ" 

ฮ่องเต้มีสายลับไว้ทั่วเมือง คอยเป็นตาสับปะรด

ที่ชิงรั่วเฟิงกับรัชทายาทไปแคว้นซีเย่ว ฮ่องเต้ก็รู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้

....................

"พวกเจ้าไปเตรียมสำรับมาสิ ชายาของข้าหิวข้าวแล้ว" ชิงรั่วเฟิงตื่นเต้นไม่หาย กับคำว่าชายาของข้า ครั้งแรกในชีวิต ที่ภูมิใจเป็นอย่างมาก

วันนี้จวนอ๋องมีทั้งเรื่องตื่นตะหนก และ ทั้งเรื่องตื่นเต้นในวันเดียวกัน ทำให้บ่าว นางกำนัน ทหารในจวนกระปี้กระเป่าเป็นพิเศษ

นิชาทานข้าวเสร็จก็นึกขึ้นได้ นางกลับเข้าห้อง ไปสำรวจบางสิ่งตามขอบโต๊ะ ประตู หน้าต่าง แม้กระทั่งใต้เตียง แต่ก็ไม่พบอะไร

"เจ้าทำอะไรของเจ้า" ชิงรั่วเฟิงทำหน้างง

"ท่านอย่าพูดมาก ข้าจะจับคนร้าย" นิชาพูด

"ใครกัน เกี่ยวอะไรกับที่นี่" ชิงรั่วเฟิงรีบเดินมาหานิชา อย่างสนใจ

"ตอนนี้ข้ารู้แค่ข่าวแต่ยังหาเบาะแสไม่เจอ ตอนเย็นเราค่อยคุยกัน" นิชาทำหน้าเหนื่อย

สักพัก

"ท่านอ๋อง รัชทายาทมาหาพะยะค่ะ" ทหารหน้าประตูมารายงาน

"ให้พี่ท่านเข้ามา" ชิงรั่วเฟิงสงสัย" ทำไมวันนี้จวนอ๋องมีแต่คนมาหา

ชิงรั่วเฟิงกับนิชาเดินไปห้องรับรอง

"ถวายบังคม ท่านพี่" ชิงรั่วเฟิงคำนับ

"ถวายบังคม องรัชทายาท" นิชาคำนับ

"ไม่ต้องมากพิธี" รัชทายาทกล่าว 

"ปิงฉางเจ้ามาอยู่แต่เมื่อไหร่" รัชทายาททัก

"เพื่อมาเมื่อสายๆนี้เพคะ" นิชาตอบ

รัชทายาท อมยิ้มหันไปเหล่ตาให้ชิงรั่วเฟิง 

"โธ่ ท่านพี่ กว่านางจะเหยียบธรณีประตูจวนอ๋องได้ก็ทำเอาเหนื่อยหอบ บทนางจะมาก็มาดื้อๆแบบนี้" ชิงรั่วเฟิงยิ้ม

"ที่ข้ามาก็เพราะแม่นางเสี่ยวอี้ตัวดีของท่านนั่นแหละ" นิชาแย้ง

"เจ้าหึงข้ารึ" ชิงรั่วเฟิงได้ใจ

"เปล่า ใครจะไปหึงท่านกันเล่า" นิชาแบมือยักไหล่

" แล้วเจ้ามาที่นี่เพื่อเป็นฮูหยินของข้าไม่ใช่รึ" ชิงรั่วเฟิงยิ้ม

"ข้าบอกท่านแล้วไง ว่าข้าจะมาจับคนร้าย"นิชาเอ่ย

"จับคนร้ายในจวนอ๋องเนียะนะ" รัชทายาทถาม

"ใช่ ข้าสงสัยแม่นางเสี่ยว" นิชาตอบ" แต่เราต้องวางแผนที่นี่ ให้ตาอ๋องเป็นตัวล่อ" 

"หือ เจ้ากล้าใช้ข้าเป็นตัวล่อรึ ข้าไม่เป็น" ชิงรั่วเฟิงรีบปฏิเสธ

"เพื่อตัวท่านเอง ถ้าท่านไม่ยอมทำตาม จากนี้ไปตัวใครตัวมัน อย่ามาขอให้ข้าช่วยล่ะ" นิชาทำหน้าบึ้ง

"ได้ได้ แต่เจ้าต้องเล่าแผนทั้งหมดให้ข้า" ชิงรั่วเฟิงทำหน้างอ

"แล้วข้าเกี่ยวด้วยมั้ย"รัชทายาทสนใจ

"ท่านเป็นลูกทีม ได้" นิชาตอบ

"ลูกอะไรนะ ให้ข้าเล่นละครเป็นลูกด้วยเหรอ" รัชทายาทงง

"ไม่ใช่ ข้าหมายถึงตัวช่วย คอยช่วยเหลือ" นิชาอธิบาย

"ออ ได้" รัชทายาทรับคำ

"ลมอะไรพัดท่านพี่มาที่นี่ได้" ชิงรั่วเฟิงถามพี่ชาย

"อีก2วันนี้ จะมีงานปองดองแคว้น ข้ามาชวนพวกเจ้า" รัชทายาทเอ่ย

"งานปองดองแคว้นรึ น่าสน" นิชายิ้ม