แสงอาทิตย์ยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในคอนโดมิเนียมหรู ควรจะเป็สัญญาณของการเริ่มต้นวันใหม่ที่สดใส แต่สำหรับ นายแพทย์ภัทร ภูวดล มันคือแสงสปอตไลท์ที่ส่องลงมาจับผิดนักโทษปะา
ภัทรยืนจ้องกระจกในห้องน้ำ ขอบตาดำคล้ำราวกับคนอดนอนมาแรมปี ทั้งที่เขานอนไปเกือบหกชั่วโมง... หรือเปล่า? เขาไม่มั่นใจด้วยซ้ำว่า่เวลาที่ภาพตัดไปนั้นคือการหลับ หรือการ "ปิดระบบ" ของสมอง
เขายกมือขวาขึ้นมาตรงหน้า... มือข้างที่เคยนิ่งสนิทดุจหินผา มือข้างที่ช่วยชีวิตคนมานับพัน
มันสั่น...
ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางสั่นระริกเบาๆ ควบคุมไม่ได้ เหมือนปีกแมลงปอที่กำลังจะขาดใจตาย ภัทรกำหมัดแน่น เกร็งข้อมือจนเส้นเืปูดโป่ง พยายามบังคับให้มันหยุด แต่แรงสั่นะเืจากภายในไขสันหลังกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
"หยุดสิวะ..." เขากัดฟันกรอด "มึงเป็หมอ... มึงต้องผ่าตัด..."
วั
นนี้มีเคสใหญ่รออยู่ การผ่าตัดเส้นเืแดงใหญ่ในช่องท้อง (Abdominal Aortic Aneurysm) ของวีไอพีระดับจังหวัด ความผิดพลาดเพียงมิลลิเมตรเดียวหมายถึงเืที่จะพุ่งทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก และชีวิตคนไข้จะดับสูญในไม่กี่นาที
ภัทรวักน้ำเย็นจัดล้างหน้า สูดหายใจลึก พยายามใช้สมาธิขั้นสูงที่ฝึกฝนมาตลอดชีวิตข่มความกลัวเอาไว้ เขาเดินไปหยิบยาคลายเครียด (Beta-blocker) ที่เขาแอบสั่งจ่ายให้ตัวเอง กรอกใส่ปากสองเม็ดรวดโดยไม่ดื่มน้ำตาม
รสขมปร่าของยาแผ่ซ่านในลำคอ... หวังว่ามันจะช่วยหยุดปีศาจที่กำลังอาละวาดในระบบประสาทของเขาได้
...
โรงพยาบาลประจำจังหวัดเชียงใหม่เวลา 08:30 น.
บรรยากาศในห้องพักแพทย์เช้านี้ดูตึงเครียดผิดปกติ หรืออาจจะเป็ภัทรเองที่คิดไปคนเดียว ทุกคนที่เดินสวนกันดูเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้เดินตามเส้นทางที่กำหนดไว้ เสียงล้อรถเข็นยา เสียงเรียกคิวคนไข้ ทุกอย่างดังเป็จังหวะที่สม่ำเสมอเกินไป... กึก... กึก... กึก...
"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณหมอ"
เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง
ภัทรตัวแข็งทื่อ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมอง
นานา ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงนั้น ในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่รีดเรียบกริบ ไม่มีรอยยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ใบหน้าสวยสดใส แต่งหน้าอ่อนๆ ดูสุขภาพดี ราวกับว่าเมื่อคืนเธอไม่ได้วิดีโอคอลมาทำเื่ลามกกับเขา
"เมื่อคืน..." ภัทรเริ่มประโยคด้วยเสียงแหบพร่า "คุณ..."
"เมื่อคืนทำไมเหรอคะ?" นานาเอียงคอ ทำหน้าสงสัยอย่างเป็ธรรมชาติสุดๆ "นานาเข้านอนั้แ่สี่ทุ่มเลยค่ะ เพลียมาก... หรือคุณหมอฝันถึงนานาคะ?"
เธอยิ้มล้อเลียน แววตาเป็ประกายวาววับ... เป็ประกายที่อ่านไม่ออกว่าเธอกำลัง "แสดง" หรือเธอลืมมันไปแล้วจริงๆ
ภัทรจ้องตาเธอ พยายามค้นหาความจริง แต่สิ่งที่เขาพบมีเพียงความว่างเปล่าที่สะท้อนเงาความหวาดกลัวของตัวเขาเอง
"เปล่า... ไม่มีอะไร" ภัทรตัดบท "เตรียมห้องผ่าตัดพร้อมรึยัง"
"เรียบร้อยค่ะ ทุกอย่าง 'เพอร์เฟกต์' เหมือนเดิม" เธอเน้นคำว่าเพอร์เฟกต์ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนแขนภัทรลุกชัน
...
ห้องผ่าตัด (Operating Room 1)เวลา 09:15 น.
ไฟ Scialytic สาดส่องลงมาที่หน้าท้องของผู้ป่วยที่ถูกเปิดออก เครื่องมือถ่างแผล (Retractor) ถูกตรึงไว้ เผยให้เห็นอวัยวะภายในที่เต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจร เส้นเืแดงใหญ่ที่โป่งพองดูน่ากลัวราวกับลูกโป่งน้ำที่พร้อมจะะเิได้ทุกเมื่อ
ภัทรยืนประจำที่ ในมือถือมีดผ่าตัด ยาออกฤทธิ์แล้ว... มือของเขาดูนิ่งขึ้น แต่ภายในใจกลับเต้นรัวเหมือนกลองศึก
"Scalpel... ลงมีด"
เขาเริ่มกรีดเปิดเนื้อเยื่อชั้นลึก เืซึมออกมา นานาทำหน้าที่ผู้ช่วยมือหนึ่งอย่างไร้ที่ติ เธอซับเื ส่งเครื่องมือ และคาดเดาจังหวะของเขาได้แม่นยำราวจับวาง
แต่แล้ว... เสียงก็เริ่มเพี้ยน
เสียงเครื่องวัดชีพจร ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ที่ควรจะเป็จังหวะสม่ำเสมอ เริ่มเปลี่ยนไปในหูของภัทร
มันเริ่มดัง ตับ... ตับ... ตับ...
เสียงเนื้อกระทบเนื้อ?
ภาพตรงหน้าเริ่มพร่ามัว ก้อนเนื้อเยื่อสีแดงสดของผู้ป่วยเริ่มบิดเบี้ยว... รอยจีบย่นของลำไส้ที่ขยับตัวตามแรงบีบตัว (Peristalsis) ดูคล้ายกับ... ภายในช่องคลอดของแพรวาที่เขาเพิ่งััมา?
"ไม่..." ภัทรส่ายหัวเบาๆ ไล่ความคิดวิปริต "โฟกัส... ภัทร โฟกัส"
เขาพยายามเลาะเส้นเืออกจากพังผืด แต่ทันใดนั้น กลิ่นคาวเืที่ควรจะเหม็นคาว กลับกลายเป็ กลิ่นดอกมะลิ ที่หอมฉุนกึก
หอมจนเวียนหัว...
ภัทรเงยหน้าขึ้นมองนานาโดยสัญชาตญาณ
ภายใต้หน้ากากอนามัยและแว่นตาป้องกัน... เขาเห็นดวงตาของนานาเปลี่ยนไป
มันไม่ใช่ดวงตาของนานา... แต่เป็ดวงตาของ ไอริณ!
แววตาที่ดุดัน เฉลียวฉลาด และเต็มไปด้วยความผิดหวัง... แววตาแบบเดียวกับที่เธอมองเขาก่อนที่จะเดินข้ามถนนไปโดนรถชนตาย
"ทำไมคุณถึงช่วยเขาไม่ได้..." เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหูภัทร ทั้งที่นานายืนอยู่อีกฝั่งของเตียงและไม่ได้ขยับปาก
"ผมน่าจะตายไปพร้อมกับคุณ..." เสียงภัทรในหัวตอบโต้
มือขวาของเขาเริ่มสั่นอีกครั้ง... คราวนี้ยาร้อยเม็ดก็เอาไม่อยู่ ปลายมีดผ่าตัดสั่นระริก ห่างจากเส้นเืแดงใหญ่ที่บอบบางเพียงไม่กี่มิลลิเมตร
"คุณหมอคะ?" เสียงวิสัญญีแพทย์ทักขึ้นเมื่อเห็นความผิดปกติ "BP คนไข้เริ่มสวิงนะคะ"
ภัทรพยายามบังคับมือให้หยุดสั่น แต่ยิ่งเกร็ง มันยิ่งสั่นเหมือนคนจับไข้ เหงื่อเม็ดโป้งไหลเข้าตาจนแสบพร่า
"หยุดสิโว้ย!" เขาตวาดลั่นในใจ
ทันใดนั้น มือเล็กๆ ภายใต้ถุงมือยางสีขาวก็ยื่นเข้ามา... ไม่ใช่เพื่อรับเครื่องมือ แต่มาวางทาบลงบนหลังมือที่กำลังสั่นเทาของเขา
ัันั้นเย็นเฉียบ... เหมือนน้ำแข็งแห้ง
ภัทรสะดุ้ง เงยหน้ามองนานา
คราวนี้ดวงตาของเธอกลับมาเป็นานาคนเดิม... แต่เป็นานาที่กำลัง "ยิ้ม" ภายใต้หน้ากาก
"อย่าเพิ่งหยุดสิคะ..." เธอกระซิบเสียงเบาที่ได้ยินกันแค่สองคน "ถ้าคุณหมอหยุดตอนนี้... เกมจบทันทีนะ"
เกม?
ชีวิตคนไข้เป็แค่เกมสำหรับเธอเหรอ?
ความโกรธ ความกลัว และความสับสน พุ่งพล่านจนถึงขีดสุด ภัทรรู้สึกเหมือนเส้นประสาทในสมองขาดผึง
เคร้ง!
มีดผ่าตัดร่วงหลุดจากมือ ตกลงกระทบถาดสแตนเลสเสียงดังสนั่น ห้องผ่าตัดเงียบกริบ ทุกสายตาจ้องมองมาที่เขา
"ผม... ผมทำไม่ได้" ภัทรพูดเสียงสั่นเครือ ถอยหลังออกจากเตียงผ่าตัด "ตาม... ตามหมอวรวิทย์มา... ให้เขาทำต่อ"
"หมอภัทร! คุณจะทิ้งคนไข้แบบนี้ไม่ได้นะ!" อาจารย์แพทย์ที่สังเกตการณ์อยู่ะโด่า
แต่ภัทรไม่ฟังเสียงใครอีกแล้ว เขากระชากชุดกาวน์ออกแล้ววิ่งหนีออกจากห้องผ่าตัดราวกับคนเสียสติ ทิ้งศักดิ์ศรีของศัลยแพทย์มือหนึ่งไว้เื้ั
...
ห้องเก็บเวชภัณฑ์ (Medical Supply Room)ชั้นใต้ดิน
ภัทรวิ่งหนีลงมาจนถึงชั้นใต้ดิน ที่ซึ่งเงียบสงบและมืดสลัว เขาแทรกตัวเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์การแพทย์เก่าที่เลิกใช้แล้ว ทรุดตัวลงนั่งพิงชั้นวางของเหล็ก กอดเข่าตัวเอง หอบหายใจอย่างรุนแรงเหมือนคนกำลังจะขาดใจ
"กูบ้าไปแล้ว... กูบ้าไปแล้วจริงๆ..."
เขายกมือที่ยังคงสั่นไม่หยุดขึ้นมาดู... อาชีพของเขาจบสิ้นแล้ว อนาคตดับวูบ ทุกอย่างพังทลายเพราะภาพหลอนบ้าๆ พวกนั้น
แกร๊ก...
เสียงลูกบิดประตูดังขึ้น ภัทรสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดระแวง
ประตูเหล็กบานหนาค่อยๆ เปิดออก... แสงไฟจากโถงทางเดินสาดเข้ามาเป็ลำยาว
ร่างระหงในชุดพยาบาลเดินเข้ามา... แล้วปิดประตูลงกลอนอย่างเงียบเชียบ
นานา
เธอเดินเข้ามาหาเขาในความมืด สายตาของเธอปรับให้ชินกับความมืดได้อย่างรวดเร็วผิดมนุษย์ เธอมายืนค้ำหัวเขาที่นั่งขดตัวอยู่กับพื้น
"น่าสมเพชจังเลยนะคะ... คุณหมอผู้เก่งกาจ" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เ็า แต่ทรงพลัง
"ออกไป..." ภัทรไล่เสียงเบา "อย่ามายุ่งกับผม"
"ออกไป?" นานาหัวเราะในลำคอ "คุณหมอหนีความจริงมาซ่อนตัวอยู่ในรูหนูแบบนี้... แล้วยังจะมีหน้ามาไล่นานาอีกเหรอคะ"
เธอย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขา มือเรียวเอื้อมมาจับคางเขาให้เงยขึ้น บังคับให้สบตา
"คุณหมอมือสั่น... ควบคุมร่างกายไม่ได้..." เธอพูดเหมือนกำลังวินิจฉัยอาการ "ร่างกายของคุณหมอกำลังต่อต้าน... เพราะคุณหมอพยายามจะ 'ฝืน' กติกา"
"กติกาบ้าบออะไร!" ภัทรปัดมือเธอออก "ผมป่วย! ผม้าหมอจิตเวช! ไม่ใช่พยาบาลโรคจิตอย่างคุณ!"
นานาไม่โกรธ แต่กลับแสยะยิ้ม
"คุณหมอไม่้ายาจิตเวชหรอกค่ะ..." เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ เบียดร่างนุ่มนิ่มเข้าหาเขาในซอกแคบๆ ระหว่างชั้นวางของ "คุณหมอ้าการ 'รีเซ็ต' ระบบต่างหาก"
"รีเซ็ต?"
"ร่างกายของคุณหมอมันเครียดเกินไป... มัน Overload" นานากระซิบข้างหูเขา มือของเธอเริ่มซุกซน ลูบไล้ไปตามแผงอกของเขาผ่านเสื้อสครับที่ชุ่มเหงื่อ "ต้องระบายมันออก... เดี๋ยวนี้"
เธอไม่ได้รอคำอนุญาต มือเรียวล้วงลงไปที่เป้ากางเกงของเขาอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
"หยุดนะ! ผมไม่มีอารมณ์!" ภัทรพยายามขัดขืน แต่แรงของเขากลับสู้แรงของผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไม่ได้เลย เธอกดตัวเขาไว้กับพื้นด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลที่ผิดธรรมชาติ
"ปากบอกไม่มี... แต่ตรงนี้มันฟ้องนะคะ"
นานาควักความเป็ชายของเขาออกมา... มันกึ่งอ่อนกึ่งแข็ง แต่ทันทีที่ัักับอากาศเย็นและมือที่เย็นเฉียบของเธอ มันก็กระตุกและเริ่มขยายตัวสู้มือ
ร่างกายทรยศ! ภัทรอยากจะร้องไห้ สมองของเขาปฏิเสธ แต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อััของเธอราวกับถูกตั้งโปรแกรมมา
"เดี๋ยวนานาจะรักษาให้เอง..."
นานาหยิบขวดเจลหล่อลื่น (K-Y Jelly) ที่วางอยู่บนชั้นข้างๆ มาเปิดฝา เทเจลเย็นเจี๊ยบลงบนฝ่ามือ แล้วชโลมลงบนแก่นกายของเขา
ความเย็นจัดทำเอาภัทรสะดุ้งสุดตัว แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ประท้วง นานาก็จัดการรูดรั้งด้วยความเร็วมือที่น่าเหลือเชื่อ
"อึก... อื้อออ..." ภัทรกัดริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นเสียงครางแห่งความอัปยศ
"ผ่อนคลายค่ะ..." นานาสั่ง "หลับตา... แล้วจินตนาการว่าคุณหมอกำลังผ่าตัด... แต่เปลี่ยนจากมีด... เป็อย่างอื่น"
เธอขยับตัวขึ้นมานั่งคร่อมทับหน้าขาของเขา ถลกกระโปรงพยาบาลขึ้นสูง ปลดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นเนินเนื้อที่ฉ่ำเยิ้มพร้อมใช้งาน
"ใส่เข้ามาค่ะ... ทำให้นานา... แล้วนานาจะช่วยคุณหมอเอง"
เธอจับแก่นกายที่แข็งขึงของเขาจ่อเข้าที่ปากทางรัก แล้วทิ้งน้ำหนักตัวลงมาทันที
สวบ!
"อ๊ากกกกก!"
ไม่ใช่เสียงครางด้วยความสุข แต่เป็เสียงร้องด้วยความรู้สึกที่เหมือนถูก "ไฟช็อต"
วินาทีที่สอดใส่... ภัทรรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาถูกเชื่อมต่อเข้ากับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ภาพในหัวของเขาแตกซ่าเป็สีขาวดำชั่วขณะ
ภายในกายของนานาไม่ได้ร้อนระอุเหมือนมนุษย์ แต่มันอุ่นวาบและมีการบีบรัดที่เป็จังหวะ... จังหวะดิจิทัล?
บีบ-คลาย-บีบ-บีบ-คลาย
มันเป็จังหวะ Morse Code? หรือ Binary Code?
"ขยับสิคะ... อย่าหยุด" นานาสั่งเสียงเข้ม เธอขยุ้มผมของเขา บังคับให้เขาเงยหน้ามองเธอ
ภัทรเริ่มขยับสะโพกตามสัญชาตญาณ จากช้าๆ เป็เร็วขึ้น... ความกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็ความเสียวซ่านที่รุนแรงและป่าเถื่อน เขา้าลืม... ลืมความผิดพลาดในห้องผ่าตัด ลืมอนาคตที่พังทลาย ลืมว่าผู้หญิงตรงหน้าอาจจะไม่ใช่มนุษย์
เขาจับเอวคอดของเธอไว้แน่น แล้วกระแทกสวนขึ้นไปสุดแรง
ตับ! ตับ! ตับ!
เสียงเนื้อกระทบกันดังก้องในห้องเก็บของ ผสมกับเสียงชั้นเหล็กที่สั่นะเืตามแรงกระแทก
นานาแอ่นอกเชิดหน้า ครางเสียงกระเส่า "อ๊า... ดี... ลึกมาก... เข้ามาถึงมดลูกเลย..."
เธอคว้ามือของภัทรข้างที่สั่นเทา... มือข้างที่ทำมีดผ่าตัดตก... มาวางแปะลงบนหน้าอกข้างซ้ายของเธอ
"รู้สึกไหม... หมอ... รู้สึกไหม"
ภัทรััได้ถึงหัวใจของเธอ...
แต่มันไม่ได้เต้น ตุบ... ตุบ... ตุบ...
มันเต้นรัวเร็วและสั่นระริกเหมือนฮาร์ดดิสก์ที่กำลังหมุนด้วยความเร็วสูง... มัน หึ่ง... หึ่ง... หึ่ง...
ความสยองขวัญแล่นพล่าน แต่ความเสียวซ่านกลับพุ่งทะลุปรอท ภัทรบีบขยำหน้าอกนั้นเต็มแรง อยากจะบดขยี้ความผิดปกตินี้ให้แหลกคามือ
"ปีศาจ... คุณมันเป็ปีศาจ!" ภัทรคำราม
"ถ้างั้นคุณก็กำลังเอากับปีศาจอยู่นะคะ" นานาแสยะยิ้ม ทั้งที่ตายังลอยคว้างด้วยแรงอารมณ์ "แถมยังดูชอบมากซะด้วย"
เธอก้มลงมาจูบเขา... ลิ้นเย็นชืดสอดเข้ามาในปาก กวาดต้อนลิ้นของเขาอย่างหิวกระหาย รสจูบของเธอมีรสชาติเหมือน... เหล็ก?
ภัทรจูบตอบอย่างบ้าคลั่ง ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็พลังทางเพศที่รุนแรง เขาพลิกตัวเธอกลับ จับนานากดลงกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ
เขากระชากเสื้อพยาบาลของเธอจนกระดุมหลุดกระเด็น ติ้ง... ติ้ง... กลิ้งไปตามพื้น
หน้าอกเปลือยเปล่าของเธอขาวโพลนในความมืด ภัทรซุกหน้าลงไปดูดดึงยอดถันอย่างตะกละตะกลาม ราวกับเด็กทารกที่หิวนม... หรือสัตว์ป่าที่กัดกินเหยื่อ
"แรงอีก! ฉีกมันเลย! เอาให้ของนานาพังเลย!" นานายุยง
ภัทรกระแทกกระทั้นเข้าใส่เธอไม่ยั้ง จังหวะรักดิบเถื่อน ไร้ความปรานี ไร้ความรัก มีแต่ความ้าที่จะระบายความอัดอั้นตันใจ
"จะแตก... กูจะแตกแล้ว!!"
"ปล่อยออกมา! ให้น้ำเงี่ยนมันไหลเข้ามา!"
ปึก! ปึก! ปึก!
ภัทรกระตุกเกร็ง ร่างกายแอ่นโค้ง ปลดปล่อยทุกหยาดหยดแห่งความอัปยศเข้าไปในกายของพยาบาลสาวปริศนา
วินาทีที่จุดสุดยอดมาถึง... ภาพเบื้องหน้าของภัทรเกิดการสะท้านกระตุกอย่างรุนแรง
ใบหน้าของนานาที่นอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา... ซ้อนทับกับใบหน้าของ ไอริณ
ไอริณที่นอนจมกองเื... ปากขยับพะงาบๆ...
"ภัทร... ช่วยด้วย..."
ภัทรกรีดร้องในใจ เขารีบชักแก่นกายออกแล้วถอยกรูดไปชนผนัง หอบหายใจแฮ่กๆ ตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ
เขามองไปที่นานา...
เธอนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เสื้อผ้าฉีกขาด หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลง...
แต่แล้ว... เธอก็ค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง
ไม่มีความเหนื่อยหอบ... ไม่มีเหงื่อ... ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเมื่อครู่ ค่อยๆ ทิ้งตัวลงมาเรียบตรงอย่างสวยงามราวกับฉากในหนังที่ถูก ย้อนกลับ
นานาหยิบกระดุมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมา... แล้วแปะมันกลับเข้าไปที่เสื้อ
คลิก...
กระดุมติดกลับเข้าไปเหมือนเดิม... เสื้อที่ยับยู่ยี่กลับมาเรียบกริบ
เธอลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นที่ก้นเบาๆ แล้วเดินเข้ามาหาภัทรที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่
เธอย่อตัวลง จูบที่หน้าผากเขาเบาๆ
"หายสั่นแล้วนะคะ... คุณหมอ"
ภัทรก้มลงมองมือตัวเอง...
มือขวาของเขา... นิ่งสนิท
ไม่มีอาการสั่นแม้แต่น้อย
"การรักษาเสร็จสิ้น" นานายิ้มหวาน... รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก "ทีนี้... คุณหมอก็เป็ของนานาโดยสมบูรณ์แล้วนะคะ"
"คุณทำอะไรกับผม..." ภัทรถามเสียงสั่น
"นานาแค่... อัพเดตซอฟต์แวร์ให้ค่ะ" เธอตอบด้วยศัพท์ที่เขาไม่เข้าใจ
"ไปเถอะค่ะ... กลับไปทำงานต่อ" เธอดึงมือเขาให้ลุกขึ้น "คนไข้รออยู่นะคะ... แต่ไม่ใช่คนไข้คนเดิมหรอกนะ คนนั้นตายไปแล้ว... แต่เรามีคนใหม่ให้คุณหมอซ้อมมือเสมอ"
"ตาย... แล้ว?" ภัทรช็อก
"ช่างมันเถอะค่ะ... ในโลกนี้ คนตายก็แค่หายไป" นานาพูดหน้าตาเฉย "สิ่งสำคัญคือคุณหมอ... คุณหมอต้องอยู่... และต้องเล่นเกมนี้ต่อไปกับนานา"
เธอจูงมือเขาเดินออกจากห้องเก็บของ... เดินกลับขึ้นสู่แสงสว่างของโรงพยาบาล
ภัทรเดินตามเธอไปเหมือนหุ่นเชิด ไร้การขัดขืน
เขาอาจจะหายสั่นแล้ว...แต่จิติญญาของเขา... ได้ถูกขังลืมไว้ในห้องเก็บของมืดมิดนั้นตลอดกาล
2K
