เสียงฝนยังคงพรำลงกระทบกระจกเป็จังหวะ ขณะที่ลำแสงยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเบาๆ ฉันรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในสภาพที่ เอ่อ…เปลือยเปล่า
หัวใจเต้นโครมครามทันที ฉันรีบคว้าผ้าห่มมากอดแนบอกแน่นแล้วมุดตัวเข้าไปจนแทบจะกลืนหายเข้าไปทั้งร่าง
บ้าชะมัด…
ก่อนจะได้ตั้งหลักหรือทำอะไรประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างสูงในเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงวอร์มก้มมองฉันที่หลบอยู่ใต้ผ้าห่มเต็มตัว ริมฝีปากกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะพูดเสียงนิ่งแต่แฝงด้วยแววขำเย็นๆ
“จะอายทำไมวะ เห็นมาหมดแล้วทุกซอกทุกมุมแล้วนั่น”
เขาพูดจบก็จับผ้าห่มที่ฉันห่อตัวไว้แน่นแล้วดึงพรืดออกอย่างไร้เยื่อใยโยนลงไปกองบนพื้น
“พี่แบล็ค!” ฉันโวยวาย รีบคว้าหมอนมาบังตัวแทนแทบไม่ทันหน้าแดงวาบเหมือนจะะเิ
เขากลับยักไหล่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “เห็นหมดแล้วจะปิดทำไม”
พูดจบก็ทิ้งตัวลงนั่งที่ปลายเตียง หยิบมือถือขึ้นมากดเล่นหน้าตาเฉยท่าทางสบายราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็แค่เื่ทั่วไป
แต่ฉันสิจะบ้าตายอยู่แล้ว ฉันพยายามไม่สบตาเขา มือกอดหมอนไว้แน่นเหมือนเป็เกราะกันภัยสุดท้ายที่เหลืออยู่ ท่าทางของเขาน่าหมั่นไส้ชะมัด นั่งเล่นมือถือหน้าตาเฉยราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แม้จะผ่านเื่นี้มาเยอะก็ตามที แต่พอเป็เขากลับเขินอายเหมือนนี่เป็ครั้งแรกเฉย บางทีก็งงตัวเองเหมือนกันนะ
“ถึงจะอย่างงั้นก็เถอะ แต่มันก็เขินนี่นา” ฉันพึมพำเสียงเขินพลางขยับตัวหลบให้ลึกลงไปอีกนิด
พี่แบล็คเงยหน้าขึ้นหรี่ตามอง ก่อนจะพูดเสียงเรียบๆ แต่แววตานั่นมันไม่ปกติเลย
“คิดว่าทำหน้าแบบนั้นคิดว่าน่ารักมากรึไงห๊ะ”
“แล้วมันทำไมเล่า พี่ไม่ชอบก็หันไปสิ”
“ย้อน?” แต่ไม่ทันได้ขยับหนีขาเรียวของฉันก็ถูกเขาคว้าไว้แล้วจับแหกออกอย่างแรง
“พี่แบล็ค!!!” ฉันกรี๊ดลั่นรีบถีบอกเขาดังตุบ
คิ้วเรียวของเขาขมวดปมพร้อมกับกุมอกตนงที่ฉีนถีบ “มันเจ็บนะเว้ย!”
ไม่ทันจะตั้งตัวร่างสูงก็ค่อมขึ้นมาคร่อมบนตัวฉันในพริบตา มือแข็งแรงของเขากดข้อมือทั้งสองข้างของฉันแน่นไว้เหนือหัวแน่นจนฉันขยับไม่ได้
“ปล่อยนะ!”
“เื่? ปล่อยก็โดนถีบสิ” เขาเลิกคิ้วกวนประสาทพร้อมกับโน้มหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจจะััปลายจมูกฉัน
หัวใจฉันเต้นระรัวจนหายใจแทบไม่ทัน ร่างกายแทบไม่มีแรงดิ้นเพราะความเขินกับแรงกดของเขาที่ไม่เบาเลย
“ปล่อย” ฉันพยายามทำเสียงขู่ทั้งที่เสียงตัวเองก็สั่นไม่หยุด
“แรงมีแค่นี้รึไง” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบเบาๆ ข้างหู “เมื่อวานยังดูแรงเยอเกว่านี้เลยนี่”
“พี่แบล็ค!!!” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยความโกรธปนเขินหัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ ร่างกายร้อนวูบวาบราวกับถูกเขาจุดไฟเผา
“แหกปากแบบนั้น เดี๋ยวเพื่อนข้างห้องก็รู้หรอก” เขากระซิบชิดข้างหูก่อนจะใช้ปลายลิ้นไล้ที่ติ่งหูฉันเบาๆ ให้ฉันสะดุ้งเฮือก
ลมหายใจสะดุดแทบหยุดลมหายใจ มือทั้งสองข้างถูกตรึงแน่นจนไม่มีโอกาสผลักเขาออก
“พี่มันบ้า...” ฉันกัดฟันพูดแต่เสียงตัวเองกลับสั่นพร่าไม่มีความหนักแน่นเลยแม้แต่น้อย
“อืม รู้ตัว” เขาตอบง่ายๆ พร้อมกับกดจูบบนซอกคอฉัน ลมหายใจของเขาอุ่นจัดและริมฝีปากก็ร้อนเหมือนไฟที่จุดความรู้สึกทุกอย่างให้ปะทุ
ฉันหลับตาแน่ พยายามกั้นเสียงที่กำลังจะหลุดรอดออกมาแต่เขากลับขยับลงต่ำทำเอาเผลอกลั้นหายใจอยู่หลายรอบ จูบไล่ั้แ่ไหปลาร้า ลากผ่านแนวอกจงใจข้ามผ้าห่มกับหมอนที่ฉันพยายามกอดไว้แน่นก่อนจะ...
พรืด!!
หมอนที่ใช้ปิดบังร่างกายถูกเขากระชากออกอย่างง่ายดายอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ละสายตาไปไหนเลย จ้องมองฉันอย่างไม่ปิดบังความ้า
“ยะ-อย่ามองแบบนั้น...” ฉันหลบสายตารู้สึกอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี
“ก็อยากเห็น อยากดูทุกซอกทุกมุมเหมือนเมื่อวาน ไม่รึไงหืม?” เขากระซิบพร้อมกับโน้มหน้าลงมาจูบฉันอย่างแรงราวกับ้าลงโทษที่ฉันผลักไสเขาเมื่อครู่
จูบนั้นหนักแน่น ดุดันแต่กลับทำให้ร่างกายอ่อนระทวย ฉันไม่รู้ว่าตอนไหนที่ข้อมือเป็อิสระอีกครั้งรู้แค่ว่าตอนนี้สองมือกลับยกขึ้นไปกอดรอบคอเขาโดยไม่รู้ตัว
เสียงฝนยังคงพรำ เสียงลมหายใจของเราประสานกันเป็จังหวะ ขณะที่พี่แบล็คปลดเสื้อยืดตัวหลวมของเขาออกโยนไปอีกฝั่งของเตียงจากนั้นก็โน้มตัวลงมาแนบชิดจนผิวกายัักันทุกจุด
“พี่...” ฉันเรียกชื่อเขาอีกครั้งแทบไม่รู้ว่าตัวเอง้าขอให้หยุด หรือให้ทำต่อไป แต่เขาไม่ได้ตอบอะไร ร่างกายของเขาสื่อสารทุกอย่างแทนคำพูดเรียบร้อยแล้ว
ริมฝีปากของเขาทาบทับลงมาอีกครั้งคราวนี้ร้อนแรงกว่าครั้งไหนๆ ลมหายใจของเราพัวพันกันลิ้ยร้อนััเกี่ยวกันจนแทบหมดลม
“แฮ่กๆ!” พออีกคนผละปากออกฉันก็รีบโกยเอาอากาศเข้าปอด แต่ก็ได้ไม่นานเพราะพี่แบล็คจู่โจมจูบลงมาอีกรอบ
จูบอันร้อนแรงพร้อมกับมือหนาที่คอยนวดหลังคอเพื่อกระตุ้นอารมณ์ให้วาบหวามท้องเล่น
“คนบ้า…” เขาละริมฝีปากออกก่อนจะหยุดมองฉันด้วยสายตาดุเถื่อน ปลายจมูกแตะชนกันััได้ถึงลมหายใจหอมกลิ่นมิ้นต์
“ก็รู้ว่าบ้าแล้วจะยอมทำไม” เขากระซิบ ขณะที่ปลายนิ้วของเขาลูบไล้ไหล่เปลือยของฉันอย่างเชื่องช้าลากผ่านผิวกายที่สั่นไหวจนต้องขบริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่แทบหลุดออกมา
“อึ่ก!”
ฉันสะบัดหน้าหนีแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายมันตอบสนองไปก่อนหัวใจ
“มะ-ไม่เอา พี่แบ-อื้อ!” เขาดันตัวฉันให้นอนราบบนเตียงอีกครั้งก่อนจะจูบซ้ำที่หน้าท้อง ไล่ลงต่ำ ต่ำลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงลมหายใจที่หนักขึ้นทุกที
ฉันแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืน แม้จะรู้ว่าทุกอย่างกำลังพาให้เราไปยังจุดนั้น จุดที่ทำแบบเมื่อวาน
พี่แบล็คขยับตัวเข้ามาประชิด มือหนาประคองต้นขาฉันไว้แน่นก่อนจะกดริมฝีปากลงที่กลีบร่อง
“อื้อ~” ลิ้นร้อนััไปทั่วกลีบ ทั้งเม้มทั้งดูดให้ฉันสะดุ้งไม่หยุด ภายในท้องมีแต่ความรู้สึกวาบหวามจนอยากจะระบายเต็มที
ครืด~ ครืด~ ครืด~ ครืด~
เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากมือถือที่วางไว้บนหัวเตียง
“พะ-พี่แบล็ค โทรศัพท์…อื้อ!” ลิ้นเรียวของเขายังคงละเลงบนกลีบร่องไม่หยุด โดยไม่สนใจว่าเสียงเรียกเข้ามันจะดังยาวแค่ไหน
“พะ-พี่แบล็ค…”
“อือ…ช่างมัน” พี่แบล็คไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขายังคงไล้ริมฝีปากร้อนผ่าวไปตามกลีบร่องจนน้ำในตัวของฉันค่อยๆ ไหลซึมออกมา
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนเด้งขึ้นถี่ราวกับตั้งใจขัดจังหวะให้ได้ ลิ้นร้อนหยุดชะงักไปชั่ววูบแต่ยังพยายามเมินเฉย
ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!
เสียงนั้นยังคงดังไม่หยุดพร้อมกับเสียงสั่นแบบต่อเนื่องที่ทำให้ทั้งเตียงะเืเบาๆ ทำให้พี่แบล็คต้องหยุดทุกอย่างก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจากหว่างขาพร้อมกับจิ๊ปากอย่างอารมณ์เสีย
“shit!”
มือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพร้อมกับพ่นลมหายใจแรงๆ อย่างหงุดหงิด มือขยี้ผมสีดำจนยุ่งเหยิง
“โทรมาทำเหี้ยอะไร!!! ไอ้สัส!!” น้ำเสียงหฉัน้าวกราดด่าลงไปในโทรศัพท์อย่างไม่เกรงใจข้างห้อง
ฉันที่ยังหอบหายใจไม่หายรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวมองเขาด้วยใบหน้าเหวอปนขัดเขิน ภาพของพี่แบล็คที่เพิ่งแนบชิดฉันเมื่อครู่กับพี่แบล็คที่สบถใส่โทรศัพท์ตอนนี้ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยล่ะ ถึงแม้จะเคยเห็นมาแล้วก็เถอะ แต่ไม่ชินสักที
“ก็จัดการไปสิ จะโทรมาทำเหี้ยอะไร”
พี่แบล็คพูดคุยกับคนในสายก่อนจะหันมามองฉันแวบหนึ่งพร้อมกับพ่นลมหายใจหนักๆ อีกรอบแล้ววางสายไป
“ไปใส่เสื้อผ้า”
“เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้นหรอคะ” เขาไม่ตอบเพียงแค่เอื้อมมาฉุดแขนจนตัวปลิวพร้อมกับลากมาหยุดหน้าตู้เสื้อผ้า
“ใส่ซะ ต้องไปทำธุระเดี๋ยวนี้”
“ธุระอะไรหรอคะ แล้ว…หนูต้องไปด้วยหรอคะ”
“เออ รีบใส่จะได้รีบไปสักที”
พี่แบล็ควิสาสะหยิบเสื้อผ้าในตู้ของฉันยัดใส่มือโดยไม่ตอบคำถามที่ฉันถามไปเมื่อกี้ก่อนเขาจะเดินออกจากห้องไปโดยปล่อยให้ฉันได้แต่ยืนงง
“อะไรของเขากันเนี่ย”
ผมขับรถหัวร้อนมาจนล้อแทบหลุดจากเพลา
แมร่งเอ๊ย! กำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็มอยู่แล้วเชียว ไโทรอ้เพื่อนเวรดันโทรเข้ามาขัดจังหวะซะได้ แม่ง!
เหลือบมองคนข้างๆ ที่นั่งเงียบมาตลอดทาง เธอไม่พูดอะไรเลยคงจะงงอยู่ไม่น้อยว่ามาทำไม่ที่นี่
พอรถจอดหน้าร้าน ผมเปิดประตูเดินจ้ำอ้าวตรงไปยังอฟฟิศทันที ส่วนนานารีบเดินตามหลังแบบจ้ำพรวดๆ คนตัวเล็กทำตาโตด้วยความงงพร้อมกับคอยกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างสงสัยแต่ก็ไม่พูดอะไร
ผมเดินตรงดิ่งเข้าไปหา ‘เดือน’ ผู้จัดการอู่ที่ยืนเช็คของอยู่แถวหน้าสำนักงาน เธอเงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นผมเดินมาสีหน้าออกจะในิดๆ ด้วยซ้ำมั้ง
“สวัสดีครับพี่เดือน” ผมเอ่ยอย่างสนิท “อื้อ หวัดดี มาทำอะไรล่ะ มีธุระหรอ”
“มาเื่อะไหล่ครับพี่ ที่ว่ามีปัญหาอ่ะ” เธอกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะทำหน้างงๆ เหมือนกำลังประมวลผลอยู่พักนึง “อ๋อ… เื่อะไหล่ใช่มั้ย? โฟลทจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วล่ะ”
เธอพูดออกมาเสียงใสๆ แบบไม่รู้อะไรเลยว่าคำพูดนั่นมันเหมือนตบหน้าผมกลางแดดเปรี้ยงๆ
“อะไรนะ ไอ้โฟลท?”
“อื้อ พึ่งจัดการกันเสร็จเมื่อกี้เลย ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว” แม่งเอ๊ย! อยากจะถีบหน้าเพื่อนตัวดีให้กระเด็นไปนอกโลกนัก
ผมพยักหน้าให้พี่เดือนไปงั้นๆ ทั้งที่ข้างในนี่เดือดพล่านจนแทบะเิอยู่ละ
“แล้วไอ้โฟลทอยู่ไหนพี่”
“ห้องทำงานน่ะ”
“ขอบคุณครับพี่เดือน” พูดจบผมก็เดินออกมาจากออฟฟิศโดยไม่ลืมที่ลากยัยเด็กน้อยตามมาด้วย เธอยังดูงงๆ เหมือนจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ไม่ได้ขัดขืน
สูดลมหายใจเข้าปอดให้สงบอารมณ์โมโหที่ครุกรุ่นพร้อมจะะเิออกมาได้ทุกเมื่อ
ไอ้เชี่ยโฟลท! โทรมากะทันหัน กูก็รีบมาเพราะคิดว่ามีเื่ใหญ่โตแต่ที่ไหนได้ มึงจัดการเสร็จไปแล้วก็ไม่โทรมาบอก
แค่ตอนเช้าก็ยังไม่ได้หายหงุดหงิดจากที่มันโทรขัดจังหวะไม่พอแล้วนี่อะไร? แค่โทรมาบอกว่าจัดการแล้วแค่นี้ก็ทำไม่ได้กะจะเล่นให้หัวร้อนเล่นหรือไงวะ?!
ผมกระชากประตูเปิดเข้าไปแบบไม่สนใจจะเคาะให้เสียเวลา ภาพที่เห็นคือไอ้โฟลทนั่งสบายใจเฉิบหน้าคอมฯเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“อ่าว ว่าไงเพื่อนรัก มาทำงานเหรอเพื่อน” เสียงไอ้เวรพูดมาด้วยน้ำเสียงสดใสราวกับแดกวิตามินรวมมาเต็มเม็ด
แม่ง! ขอโทษที กูไม่อิน!
ผมไม่พูดพร่ำทำเพลงเดินพุ่งไปกระชากคอเสื้อมันทันที
“มึงเรียกกูมาทำซากอะไรในเมื่อมึงจัดการเองได้แล้ววะ?! ห๊ะ!?”
แม่งยังกล้ามาทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้อีกยิ่งทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา 10 เท่า ไอ้สัสนี่
ง้างหมัดเตรียมหวดมันให้เข็ดแต่มันดันไวพอจะคว้ามือผมไว้ทัน แล้วยังดึงมือผมออกจากคอเสื้อมันได้อีก แม่ง... กวนตีนชิบหาย
“ใจเย็นสิวะเพื่อน กูก็แค่—”
“กูไม่เย็น! ไอ้ควาย!!”
ผมสบถแล้วโบกกระบาลมันไปทีนึงเต็มแรง จังหวะที่มันยกมือขึ้นปัด ผมก็แทบอยากเตะเสยเข้าให้สักดอก
แต่ก่อนที่ผมจะซัดอะไรต่อ...
“ฮัดเช้ย!”
เสียงจามดังแทรกเข้ามาทำเอาผมกับมันหันไปมองพร้อมกัน แล้วก็เห็นยัยตัวเล็กที่ยืนเกาะประตูอยู่อย่างเงียบ ๆ มาตลอดดันจามขึ้นมาพอดี
“เอ่อ…ขอโทษค่ะ”
“อ้าว สาวน้อยของพี่ มาได้ไงครับเนี่ย~” ไอ้โฟลทยิ้มกว้างทำท่าจะพุ่งเข้าไปหายัยเด็กน้อยแต่ผมคว้าคอมันไว้ทัน
“ปล่อยนะเว้ย! ไอ้เพื่อนเหี้ย! กูจะกอดสาวน้อยของกู”
“กอดตีนกูก่อนมั้ย”
ผมสวนกลับเสียงห้วนแล้วผลักหัวมันให้ถอยห่างจากยัยเด็กที่ยืนทำหน้าเหวอกับสถานการณ์
ไอ้โฟลทจิ๊ปากอย่างกับเด็กที่กำลังโดนขัดใจ ก่อนมันจะชูมือยอมแพ้
“เออๆ ไม่กอดแล้วก็ได้ ไม่เห็นต้องหวงขนาดนั้นเลย แฟนก็ไม่—”
“กลับไปได้แล้วมึง” ผมพูดขัดด้วยน้ำเสียงห้วนจัด
“หือ?” มันเลิกคิ้ว “อะไร มึงไล่กูหรอเพื่อน”
“เออ กลับไปไป เกะกะ”
“ไอ้สัส เกะกะควยอะไร กูก็เป็หุ้นส่วนนะไอสัส อย่าลืมดิ”
มองไอ้เพื่อนที่ดูท่าจะไม่ยอมกลับง่ายก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหน่ายใจพลางหยิบมือถือขึ้นมากดบางอย่าง
“สาวน้อยจ๋า~คิดถึงจังเลย มาให้พี่กอดหน่อย-”
ตึ้ง!
เสียงแจ้งเตือนมือถือมันดังขึ้นพอดีเป็จังหวะเดียวกับที่ไอ้โฟลทกำลังหันไปเล่นกับยัยเด็กน้อย มันเลิกคิ้วขึ้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก่อนสีหน้าจะเริ่มเปลี่นน
“เชี่ย!” มันสบถทันที ก่อนจะหันขวับมามองผมแล้วขมวดคิ้วปั้นหน้าเดือด
“มึงส่งข้อความไปหาน้องพลอยทำเหี้ยอะไรวะ!? บอกให้ไปหากูที่ห้องตอนนี้เนี่ยนะ!?”
ผมยังคงยืนกอดอกยืนพิงโต๊ะทำหน้าตาย ยักคิ้วเล็กน้อยแบบไม่มีความรู้สึกผิดใดๆ ทั้งสิ้น
“ก็เห็นมึงว่าง แล้ว่นี้ก็เห็นบ่นว่าเหงากูก็เลยเรียกคนคุยมึงมาให้ไง”
“ไอ้เหี้ยแบล็ค!! มึงแม่ง!” มันสบถเสียงลั่นลุกพรวดขึ้นมาเตรียมตัวจะไปแบบหัวร้อนสุดขีด
แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตู มันก็หยุดแล้วหันมายิ้มหวานให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงประตู
“สาวน้อยของพี่…”
จู่ๆ ไอโฟลทก็เบรคเท้าหยุดหน้าประตูก่อนจะหันไปหายัยเด็กน้อยที่ยืนหน้ามึนพร้อมกับฉวยโอกาสคว้าแก้มนานาแล้วหอมฟอดใหญ่เต็มสองแก้ม
“พี่ต้องไปเคลียร์ธุระก่อน เอาไว้คราวหน้าเราค่อยมาสานสัมพันธ์กันต่อนะ”
ก่อนจะหันไปทางผมชูนิ้วกลางแบบไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วเผ่นแนบออกจากห้องทันที
“ไอ้เหี้ยโฟลท!!”
ผมะโด่าตามหลัง พร้อมกับขว้างแฟ้มบนโต๊ะใส่ประตูที่ปิดตามหลังมันไปทันที ส่วนยัยนานาน่ะเหรอ? ยืนหน้ามึนหน้าแดงอยู่ข้างประตูนู่น
ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ประจำโต๊ะอย่างเหนื่อยหน่าย แม่ง… เพื่อนเหี้ยอะไรมีเื่ให้ปวดหัวได้ทุกวัน ยังดีที่ผมไม่หวดมันสักหมัด ไม่งั้นคงได้ลงข่าวหน้าเพจอู่แน่
สายตาเผลอเหลือบไปมองทางประตู แล้วก็เห็นยัยนั่นยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ที่เดิม ทำตาโตๆ กลอกไปมาเหมือนไม่รู้จะวางตัวตรงไหน ริมฝีปากเม้มแน่น แก้มยังแดงระเรื่อไม่หาย
แล้วไอ้ภาพที่มันโดนหอมแก้มไปสองฟอดยังลอยวนอยู่ในหัวไม่เลิกอีกต่างหาก
หงุดหงิดชะมัด
ผมหันไปมองเธอเต็มตาก่อนจะกรอกตาใส่แล้วพูดเสียงขุ่น “จะเอาแต่ยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย มานั่งสักทีดิ”
นานาขยับตัวเล็กน้อยเหมือนเพิ่งตั้งสติได้ เธอยกมือจับแก้มตัวเอง อย่างลืมตัวก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“สรุป… พี่พาฉันมาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?”
ผมหันขวับไปมองเธอ เลิกคิ้วนิดหน่อยแล้วตอบกลับแบบไม่คิดจะอธิบายให้ยาว “ก็มาทำธุระไง ทำไม มีปัญหารึไง”
เธอเบะปากนิด ๆ แล้วส่ายหน้า “ไม่มีค่ะ แค่ถามเฉยๆ”
แต่ไอ้ท่าทางที่พูดแล้วทำตาใสแป๋วปนงอนนิดๆ นั่นมันคืออะไร ยัยนี่คิดว่าผมน่าจะตอบดีๆ หรือไงวะ?
ผมพ่นลมหายใจพรืดก่อนจะเท้าแขนกับพนักเก้าอี้ เอนหลังพิงอย่างหมดแรงทางใจ
“มันมีปัญหานิดหน่อย ไอ้โฟลทมันก็โทรมาเร่ง ก็นึกว่ามีเื่ด่วน เลยรีบลากเธอมาด้วย”
“แต่สุดท้ายก็ไม่มีอะไรนี่คะ” น้ำเสียงเธอฟังดูแอบเหน็บ
ผมหันไปมองหน้าเธออีกครั้ง “แล้วจะให้ทำไง? ไอ้โฟลทมันก็ไม่โทรมาบอกสักหน่อยนี่ว่าเคลียร์เสร็จแล้ว ไม่งั้นป่านนี้เอากันไปหลายรอบล่ะ”
“พี่แบล็ค!!!”
ใบหน้าสวยของยัยเด็กนั่นแดงระเรื่อกับการกระทืบเท้าราวกับว่ากำลังเขินหรือรับไม่ได้ที่ผมพูดออกไปแบบนั้น
“อะไร หรือว่าอาย”
“ก็…ก็ ต้องอายสิ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินขึ้นมา…”
ผมถอนหายใจเบ ๆ กวักมือน้อยๆ เรียกคนที่ยังยืนมึนอยู่กับที่ให้เดินเข้ามาใกล้ พอเธอยอมขยับมาผมก็ไม่รอช้า คว้าแขนเล็กนั่นดึงเข้ามาห ก่อนจะดันเอวบางให้ขึ้นไปนั่งบนโต๊ะตรงหน้า
ไม่ได้แรงมากหรอก แต่ก็พอให้เธอร้อง “อุ๊ย” แล้วหันมามองผมด้วยแววตาใ
เท้าคางไว้กับโต๊ะแหงนหน้าขึ้นสบตาคนตัวเล็กที่ทำหน้าไม่รู้จะวางตายังไงดี แล้วถามเสียงเรียบ
“เมื่อกี้ เขินไอ้โฟลทเหรอ”
ดวงตากลมโตนั่นเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทางหูแดงจัดจนผมเห็นได้ชัด
“ตอบดิ อย่าเงียบ”
“ก็-ต้องเขินสิ หนูโดนหอมแก้มนะ” จิ๊ปากอย่างขัดใจ “รู้งี้น่าจะเตะแม่งสักที”
“ไม่ได้นะพี่แบล็ค พี่จะไปเตะพี่โฟลททำไม เป็เพื่อนกันห้ามทำร้ายกันสิ”
“นี่เธอ ใสซื่อเกินไปมั้ยเนี่ย”
“เอ๊ะ?” หน้าสวยๆ เหวออย่างเห็นได้ชัด เด็กหนอเด็ก ดูยังไงก็เด็กชัดๆ
“กลัวฉันเตะไอ้โฟลทขนาดนั้นเลยรึไง”
“เปล่านะ หนูแค่จะฝากทีนึง” ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ “หึ”
หลังจากจบบทสนทนาก็นึกได้ว่าเหมือนจะทำอะไรค้างคาไว้
ว่าแล้วเอื้อมมือไปจับชายกระโปรงของเธอ แกล้งดึงมันขึ้นช้าๆ “พี่แบล็ค! ทำอะไรเนี่ย!”
เสียงหวีดของนานาดังขึ้นมาทันทีที่ผมเริ่มขยับมือ “อะไร แค่จะดูเฉยๆ ว่าเธอยังค้างอยู่รึเปล่า”
“อะ-อะไรค้าง” เลิกคิ้วมองอีกคน “แน่ใจนะว่าไม่รู้”
คนตรงหน้าขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยก่อนใบหน้าสวยจะเริางแดงระเรื่อ คงรู้แล้วสินะ
“คนบ้า!” มือเล็กง้างหมายจะฟาดแต่ผมรับมือไว้ได้ทันก่อนจะจับขาทั้งสองข้างของเธอแหวกออกแล้วสอดมือดึงขาให้ขยับเข้ามาใกล้
“พี่แบล็ค ทำอะไรน่ะ” มือเล็กพยายามจะปัดป่ายแต่ก็ถูกผมคว้าไว้เสียก่อน
“ต่อไง”
“เอ๊ะ?”
ไม่ปล่อยให้อีกคนได้ถามต่อ ผมใช้นิ้วแกร่งแหวกแพนตี้สีดำออกให้พ้นทางจนเผยให้เห็นกลีบร่องสีชมพูที่คุ้นเคย
“พะ-พี่แบล็ค อื้อ!”
ร่างเล็กบนโต๊ะแอ่นตัวเมื่อกลีบร่องโดนสะกิด พอเห็นท่าทางที่ดูเขินอายและดูพร้อมเต็มที่ก็เริ่มสะกิดกระตุ้นอีกรอบ
“อื้อ~”
น้ำสีขาวค่อยๆ ซึมออกจากร่องกลีบออกมาทีละนิด มือเล็กเอื้อมมาจิกผมราวกับกำลังขอร้องให้ผมทำอะไรสักอย่าง
เลิกคิ้วมองยัยเด็กตรงหน้า “อยากให้ทำหรอ” เธอพยักหน้าเล็กน้อย
ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำ แต่อยากแกล้งก่อน ขยับตัวเองออกเอนหลังพิงกับพนักพิง “ี้เีล่ะ”
นานาทำหน้าผิดหวังขณะเดียวกันร่องกลีบของเธอก็ขยับเป็พักๆ รีดน้ำสีขาวใสออกมาทีละนิด
“พ-พี่แบล็ค”
“? อะไร”
“ชะ-ช่วยหนู…หน่อย” ใบหน้าแดงก่ำสีหน้าที่ดูเหมือนจะทรมาน้าความช่วยเหลือ
“ช่วยตัวเองสิ”
“อึก!” ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายได้ชัดเจน เธอคงไม่คิดว่าผมจะเล่นแง่นี้
ใบหน้าสวยลังเลก่อนจะค่อยๆ ยื่นมือถูร่องกลีบของตัวเอง
“อ่าส์~” เสียงเล็กครางกระเส่า นิ้วเรียวถูไถกระตุ้นน้ำกามให้ไหลออกมา “พี่แบล็ค…อ่าส์~”
ยัยเด็กยื่นมือจับกรอบหน้าของผมก่อนจะทาบริมฝีปากเรียวลงมาให้ผมต้องจูบตอบ
“ช่วยหนูหน่อย…นะคะ” น้ำเสียงกระเส่ามันช่างกระตุ้นผมดีเสียเหลือ
“ชิบ! พูดเองนะ”
พูดจบก็จับอีกคนพลิกตัวให้นอนคว่ำกับโต๊ะทำงาน จัดการใส่เครื่องป้องกันก่อนจะจัดการสอดใส่เข้าไปในตัว
“อ่าส์~”
“อื้อ!!”
shit! ทำไมมันคับจังวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้ ทุกรอบเลยด้วยซ้ำที่เรามีอะไรกัน “ซี๊ด~ ให้ตายเถอะ เธอไปทำอะไรวะทำไมมันฟิตแบบนี้”
ขยับสะโพกช้าๆ กดเน้นเข้าสุดออกสุดจนด้านหัวชนกับผนังก่อนจะเริ่มเร่งความเร็วขึ้นเรื่อยๆ
“อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ สะ-เสียว อื้อ~”
รู้สึกถึงความเหนอะหนะของน้ำกามที่ไหลออกมาเรื่อยๆ สอดมือไปบีบเค้นหน้าอกเพื่อกระตุ้นอารมณ์ก่อนไม่นานยัยเด็กน้อยจะตัวกระตุกเกร็งพร้อมกับปลดปล่อยน้ำในตัวออกมา
“อ๊าส์~”
เสียงหอบแข่งกับเครื่องปรับอากาศได้ยินชัด แต่ผมยังไม่ปล่อยให้ยัยเด็กน้อยได้หยุดพักเพราะนี่มันแค่เริ่ม
“จะรีบพักไปไหนหืม? พี่ยังไม่เสร็จเลย”
ว่าพลางจับขาข้างขวาพาดกับโต๊ะพร้อมกับดึงตัวอีกคนให้ลุกขึ้นกอดเอาไว้แนบชิดแล้วเร่งจังหวะสะโพกเข้าไปเต็มที่
“อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์! เสียว…หนูเสียว อื้อ!!!”
คนตัวเล็กปลดปล่อยน้ำในตัวออกมาอีกครั้ง เนื้อััตรงร่องกลีบเหนียวเหนอะหนะจนััได้
ไม่ปล่อยให้อีกคนได้พัก เร่งความเร็วของสะโพกกระหน่ำกระแทกจนเกิดเสียงดังลั่น “อ่าส์~”
ถอดกายออกจับยัยเด็กน้อยพลิกตัวให้นอนราบกับโต๊ะสอดใส่เข้าไปอีกครั้งพร้อมกับกระหน่ำกระแทก
“อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์! หนูจะแตกแล้ว อื้อ!!!”
ทาบริมฝีปากจูบปลอบปะโลมอีกคนก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าไปในโพลงปากตักตวงความหวานจากอีกคน
“อื้อ!!”
ผละปากแต่ยังไม่ได้ขยับออก จุ๊บริมฝีปากของอีกคนพร้อมกับกระหน่ำกระแทกแรงสุดจนยัยเด็กน้อยต้องเอื้อมมากอดคอกำผมแน่นเพื่อระบายอารมณ์
“อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์! อ๊าส์! ไม่ไหวแล้ว จะ…แตกแล้ว อ๊าส์!!!”
“อ่าส์!!”
ถอดกายออกคว้าคอยัยเด็กน้อยขึ้นมาก่อนจะบีบแก้มขอบอีกคนให้อ้าปากเพื่อสอดแก่นกายที่กำลังเยิ้มไปด้วยน้ำกามเข้าปากของอีกคน
“อ่าส์~”
ใช้มือบังคับศรีษะให้รูดแก่นกายรีดน้ำกามออกมาให้หมด แต่เหมือนยัยเด็กน้อยจะรู้งาน เธอยกมือมาประคองขยับรูดขึ้นลงกระตุ้นอารมณ์ผมให้กลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้ง
“ซี๊ด~ เด็กดี แบบนั้นแหละ”
ก้มจุมพิตบนกลุ่มผมพลางเอื้อมมือสอดนิ้วแกร่งเข้าไปในตัวกระตุ้นอีกฝ่ายเหมือนกัน
“อื้อ!!”
ริมฝีปากเรียวเร่งจังหวะรูดแก่นกายเร็วขึ้นตามจังหวะ ส่วนล่างของเธอกระตุกอยู่เป็ระยะ น้ำกามไหลซึมออกมาเปรอะเปื้อนมือก่อนจะเร่งความเร็วให้อีกคนเสร็จ
“อื้อ!!! อ่อก!!!”
เป็จังหวะเดียวกันที่ผมก็ปลดปล่อยน้ำกามออกมาพอดี ดึงศรีษะยัยเด็กน้อยออกเชยคางชมใบหน้าสวยที่กำลังแดงก่ำพลางใช้นิ้วเช็ดคราบน้ำกามข้างปาก
มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะก้มจุมพิตหน้าผากเบาๆ “จะให้อภัยกับเื่ไอ้โฟลทก็แล้วกัน แต่ถ้ามีคราวหน้าเจอลงโทษหนักแน่”
90
