ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  อี้เฉินเขาไม่รอช้าอีกต่อไป ค่อยๆ เดินสำรวจแร่หินต่างๆ ที่วางเรียงรายบนโต๊ะนับพันก้อน ไปพร้อมกับองค์ชายน้อย ที่อยากรู้อย่างเห็นทุกอย่างไปเสียหมด ติดตามอี้เฉินไปอย่างว่าง่ายไม่มีท่าที ดื้อรั้นแต่อย่างใด

เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน ที่เห็นอี้เฉินหยิบหินน้อยใหญ่หลายก้อนขึ้นมาดู ก็อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มออกมา เหมือนว่าชายหนุ่มผู้นี้จะมองแร่หินต่างๆ ไม่เป็น เขาหยิบจับสุ่มไปมั่วๆ อยู่นานสองนานก็ยังเลือกไม่ได้

  อี้เฉินเขาในยามนี้ ขมวดคิ้วมุ่นอยู่ไม่น้อย เพ่งดวงตา จนเจ็บปวด น้อยๆ ขึ้นมาไม่หยุด ถึงเขาจะเห็นว่า ภายในแร่หินเหล่านี้มีสิ่งของบางอย่างอยู่ก็ตาม แต่ไม่อาจล่วงรู้ได้ ว่ามันคือสิ่งใด อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเล็กๆ ออกมาเล็ดลอดตามไรฟัน หมายมั่นลองหยิบสุ่มแร่หิน ออกมาตัดผ่าดู เสียหน่อยก็คงจะไม่เสียหาย

แต่ครั้นเมื่อพวกเขาเห็น ชายหนุ่มผมขาว ใบหน้าอัปลักษณ์ เลือกหินสีขาวหยก ที่มีรอยแตกร้าว เต็มไปหมด ก็อดไม่ได้ที่จะขำแห้งๆ ออกมา "แหะๆ!!"

"มันไม่รู้หรือว่าก้อนหินที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าวส่วนมาก มักจะไม่มีของล้ำค่า ยิ่งเป็นหยกที่แตกร้าวด้วยแล้วยิ่งไร้ค่าเข้าไปใหญ่"

องค์ชาย10ที่เห็น เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรจ่ายหินเซียนออกไปให้ชายหนุ่มในทันที แต่เขารู้สึกแปลกใจไม่น้อยหินก้อนนี้ คนตั้งราคาไว้ต่ำเป็นอย่างมาก เพียง 500หินเซียนเอง

"เหตุใดเจ้าไม่เลือกซื้อหินแร่ ก้อนที่มีราคาสูงๆ เล่า"องค์ชายน้อย อดไม่ได้ที่จะไต่ถามออกมา

   ครั้นเมื่ออี้เฉินที่ได้ยิน เขาเพียงเกาหัวน้อยๆ ให้องค์ชายน้อย เท่านั้น ไม่รู้จะอธิบายเช่นไรดี แร่หินบางก้อนที่มีราคาสูง เขามองอย่างไร ก็ไม่เห็นสิ่งของที่อยู่ภายในแม้แต่น้อย จึงไม่คิดเก็บมาใส่ใจ บางทีมันอาจมีแร่หินล้ำค่าอยู่ก็เป็นได้ เขาไม่มีความรู้ด้านมูลค่าของแร่หินเหล่านี้แม้แต่น้อย รู้เพียงแร่หินก้อนไหนมีสิ่งของอยู่ภายในก็เท่านั้น

...เมื่อหินแร่ที่อี้เฉินเลือกสรร ถูกนำไปขึ้นเขียงตัดผ่า เหล่าผู้คนก็ต่างอดไม่ได้ที่จะจ้องมองมัน แม้แต่คนพนันเองก็ยังมีอยู่ด้วยกันล้นหลาม พวกเขาต่างเสี่ยงทายว่าภายในนั้นต้องไม่มีสิ่งใด
เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน เองก็อดไม่ได้ที่จะเจียดหินเซียนของตนเอง ลงไปพนัน ด้วยเช่นกัน จนบรรยากาศรอบๆ ดูครึกครื้น

เสี่ยวเอ้อร์ ท่านหนึ่ง ขานขึ้นมาอีกครั้งในทันที "ใครจะพนันเร่งมือเข้า อีกไม่ช้าเราจะเปิด ผ่าหินแร่ ให้ทุกท่านดูชม ว่าภายในหินแร่มีสิ่งของหรือไม่"

องค์ชายน้อย อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือ ดึงมือชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยบาดแผล ก่อนจะไต่ถามอี้เฉินไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา "เจ้ามั่นใจเท่าใด ว่าภายในนั้นมีสิ่งของอยู่"

อี้เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา มาที่ องค์ชายน้อย ในทันที "ข้ามั่นใจ10ส่วน อยู่ที่เจ้าแล้วว่าเจ้าจะเชื่อใจข้าหรือไม่"

ครั้นเมื่อ องค์ชายน้อยได้ยิน เขาหยิบถุงที่เก็บหินเซียนออกมาในทันที ก่อนจะโยนมันออกไปให้ เสี่ยวเอ้อร์ คนนั้น "ข้าพนัน 10,000หินเซียน ว่าภายในนั้นมีสิ่งของอยู่"

   ผู้ติดตามเองก็อยากจะห้ามปราม องค์ชายน้อย แต่ก็ไม่ทันการเสียแล้ว ครั้นเมื่อเห็นถุงเงินตราถูกโยนออกไปอย่างรวดเร็ว หันไปมองใบหน้าอี้เฉิน ด้วยความไม่สบอารมณ์ ไม่คิดชายหนุ่มผู้นี้จะ ใจกล้าห่อฟ้าไม่คิดห้ามปราม องค์ชายน้อยแถมยัง ส่งเสริมเสียด้วย

ผู้คนที่ได้ยินต่างตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะอุทานขึ้นมา"10,000หินเซียน ถือว่าไม่น้อยเลย มันสามารถแลกอาวุธ ระดับเทพได้ถึง2ชิ้นเลยนะ" ไม่คิดจะมีคนแทงสวนเช่นนี้ ครั้นเมื่อ หันไปมอง เห็นองค์ชายน้อยก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเจื่อนๆ ออกมา

...เมื่อแร่หิน ถูกจอมยุทธ์ ตัดผ่าออกมาได้ค่อยๆ เปิดเผยสู่สายตาผู้คน หลายๆ คนก็ถึงกับกำหมัดจนแน่น ครั้นเห็นแสงสีฟ้าแพร่กระจายออกมา ถึงมันจะไม่สุกสกาว มากนักก็ตาม แต่ก็ยังถือว่ามีของล้ำค่าอยู่ภายในแร่หินนั้น ครั้นเมื่อน้ำสีฟ้าที่ไหลย้อย ปรากฏออกมาสู่สายตาผู้คน เสียงดังเซ็งแซ่ก็ดังขึ้นมาในทันที

"นั้นมัน ผลึกน้ำตานางเงือกไม่ใช่หรือ"ปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน คนหนึ่งกล่าวออกมาด้วยความเสียดาย

ผู้คนที่พนันตาม เหล่าปรมาจารย์ ศาสตร์การดูแร่หิน หลายๆ คนต่างมีใบหน้าเขียวคล้ำ มองไปที่ เหล่าปรมาจารย์ ด้วยความขุ่นเคืองไม่น้อย พวกเขาเสียหินเซียนไปไม่น้อยเลยในการเดิมพันครั้นนี้

บางคน รู้สึกเสียดายสุดแสน ครั้นเห็นว่าอี้เฉินสามารถประเมิน แร่หินได้จริงๆ หากพวกเขา ไว้ใจชายหนุ่มผมขาว สักหน่อยละก็ ป่านนี้คงได้ยิ้มหวานไปแล้วเป็นแน่ ครั้นเมื่อเห็นของล้ำค่าต่างๆ ส่งออกมาให้องค์ชายน้อย ก็อดไม่ได้ที่จะเสียดาย

กลับกลายเป็นว่าในยามนี้อี้เฉิน กลายเป็นจุดสนใจของเหล่าผู้คนไปเสียอย่างนั้น แม้แต่ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน ยังนิ่งนอนใจไม่ได้ จับจ้องมาที่อี้เฉินอย่างไม่วางตา ในยามนี้พวกเขาเสียหินเซียนไปไม่น้อยให้กับการเดิมพันครั้นนี้

    อี้เฉินที่เห็นเขาไม่ค่อยพอใจสักเท่าใดนัก ครั้นเมื่อเห็นสิ่งของภายในแร่หินเหล่านั้น มันยังมีระดับต่ำเกินไป ก่อนเขาจะค่อยๆ มองหาแร่หินก้อนต่อไป จู่ๆ เขาก็ไปสะดุด เข้ากับแร่หินก้อนหนึ่งเข้า ดวงตาเขา มองเห็นพลังงานบางอย่างอยู่ภายในแร่หินเหล่านั้น ราวกับมันมีคลื่นพลังในการเคลื่อนไหว เขาอดไม่ได้ที่จะเลือกแร่หินก้อนนั้นออกมาตัดผ่าดู

กลุ่มคนที่ลงพนันเองก็เริ่มบ้าคลั่ง ลงหินเซียนพนันกันอย่างล้นหลาม แต่เมื่อพวกเขาเห็นสิ่งที่ผ่าออกมา ต่างพากันตกตะลึงกายาสั่นเทิ้ม น้อยๆ ครั้นเห็นไฟวิเศษปรากฏออกมาสู่สายตาผู้คน

หมู่ชนที่ทายถูก ต่างโหร้อง ด้วยความดีใจ "ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม นั้นใช่ไฟวิเศษ ของเหล่านักปรุงยาจริงๆ หรือ"

ผู้ติดตามองค์ชายน้อย เขายกยิ้มขึ้นมาในทันที "พวกเจ้าอย่าพึ่งดีใจไป ดูให้ดีก่อน ว่ามันใช่ไฟวิเศษหรือไม่"

กลุ่มคนที่กำลังดีใจลิงโลด เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยเตือนมาจากชายชรา จึงอดไม่ได้ ที่จะเพ่งมองไปที่ไฟวิเศษอย่างเพ่งพิจารณา ครั้นเมื่อเห็นบางอย่างที่ผิดปกติก็ อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาว "เฮ่ย!! ช่างน่าเสียดายจริงๆ"

แม้แต่องค์ชายน้อยที่ลงพนัน ยังรู้สึกเสียดาย ถึงมันจะมีบางสิ่งอยู่ภายในนั้นก็จริง แต่ไม่นับเป็นของล้ำค่า มันเป็นแค่เศษไฟวิเศษ เท่านั้น เมื่อมันถูกตัดผ่าออกมาได้ไม่นาน ก็พลันสลายหายไป ช้าๆ

   ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน อดไม่ได้ที่จะนึกเสียดายออกมา หากไฟเทพ มันถูกตัดผ่า  ช้ากว่านี้อีกสักปีสองปี ไฟวิเศษก็น่าจะมีชีวิตคงรูปอยู่ในโลกใบนี้ได้

ชายชรา ผู้ติดตามองค์ชายน้อย กล่าวออกมาหาอี้เฉินในทันที "เจ้าเหลือโอกาสครั้นเดียวแล้วนะเจ้าหนุ่มน้อย หากไม่มีสิ่งที่เข้าตานายน้อยข้า เกรงว่าข้าคงได้ขายเจ้าให้เหมืองแห่งนี้เป็นแน่"

   อี้เฉินเขาไม่ได้ใส่ใจกับคำขู่ของชายชราแม้แต่น้อย กวาดสายตาเพ่งมอง หาแร่หินก้อนต่อไปอย่างใจเย็น อยู่นานสองนาน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หมายเลข 780 781 ทั้งสองก้อนนี้เขากับเห็นแสงบางอย่างภายในนั้นเจิดจ้าเป็นอย่างมาก ราวกับภายในเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงาน แต่พลังงานนั้น เล็กเป็นอย่างมาก มีขนาดเพียงฝ่ามือเท่านั้น

อี้เฉินเขากำหมัดไว้แน่นในทันที ไม่รู้ภายในจะมีของล้ำค่าหรือไม่ แต่เท่าที่ดูๆ เขามองว่าสองก้อนนี้ ดูดีที่สุดตั้งแต่ที่เขามองหามา   ก่อนจะเลือกหินหมายเลข 780ออกไปตัดผ่า

ครั้นเมื่อหินก้อนที่สามขึ้นเขียงเตรียมพร้อมที่จะตัดผ่า ผู้คนที่พนันก็ต่างพร้อมใจกัน เทหมดหน้าตัก เชื่อมั่นในตัวชายหนุ่ม อัปลักษณ์ในทันที หินเซียนหลายแสนถูกโยนออกไปหา เสี่ยวเอ้อร์ที่รับพนันในทันใด

   ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน ครั้นเห็นผู้คนพร้อมใจกัน แทงว่าภายในหินแร่มีของล้ำค่า มือที่รินชาขึ้นมาจิบถึงกับตกลงพื้นในทันใด ปากพ่นน้ำชาออกมาด้วยความตกใจ หากพวกเขาแพ้พนันในครานี้ เกรงว่ากำไรที่ทำมาทั้งปีได้พลันสลายหายไปหมดแน่ มือ อดไม่ได้ที่จะกำหมัดไว้จนแน่น เสียงกระดูกนิ้วมือขบกันดังออกมาน้อยๆ

ครั้นเมื่อแร่หินถูกตัดผ่า เปิดออกมาสู่สายตาผู้คน ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน เขาก็อดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ยกกาน้ำชาขึ้นมาดื่มอย่างสุขอุรา

เสียงของเหล่าผู้คนถอนหายใจออกมายาว ดังออกไปทั่ว"เฮ้ย!! นึกว่าจะรวยแล้วเสียอีก ที่ไหนได้ดันเป็นหินเปล่าๆ เสียได้"

"ข้าก็นึกว่า ไอ้หมอนี้มันจะมีดีที่ไหนได้ ดันเป็นหินธรรมดา ซะนี่"

   แม้แต่องค์ชายน้อย ยังอดที่จะถอนหายใจไม่ได้ ครั้นหันกลับไปมองชายหนุ่มผมขาว เขากับต้องตกตะลึงเมื่อเห็น ชายหนุ่มจ้องมองไปที่ก้อนหินอย่างไม่วางตา

แม้แต่ชายชราผู้ติดตามของ องค์ชาย10 ยังอดไม่ได้ที่จะเบิกตาออกกว้าง ตะโกนออกไปสุดเสียง ครั้นเห็นปราณพลังบางอย่างเล็ดลอดออกมาน้อยๆ ภายในหินก้อนนั้น "เจ้าคนตัดผ่าหิน ตัดหินเพิ่มสิ"

องค์ชายน้อยที่ได้ยินผู้ติดตามของเขาอยู่ๆ ก็มีท่าทีตื่นตระหนก อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามออกมา "มีอะไรหรือ หาญเจีย"

หาญเจียคำนับไปที่ องค์ชายน้อยในทันที "เหมือนว่าภายในแร่หินจะมีของล้ำค่าแอบซ่อนอยู่" ครั้นเมื่อเหล่าผู้คนได้ยิน ต่างเบิกตาออกกว้าง เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้นจากปากของผู้ติดตามองค์ชายน้อย ดวงตาหลายร้อยคู่จับจ้องไปที่คนตัด ผ่า แร่หินอีกครั้ง ในทันที

   เมื่อดาบตัดผ่า แร่หิน เปิดบาดแผลใหม่ออกมา มันกับมีแสงศักดิ์สิทธิ์แพร่กระจายออกมาพร่างพราว ส่งปราณพลังบางอย่างออกมากดดันทั่วทิศ ผู้คนต่างรับรู้ได้ในทันที "หรือว่านั้นจะเป็นเศษซาก ของสมุนไพร ระดับจักรพรรดิ แถมมันยังมีคุณค่าไม่ต่างอะไรไปจากสมุนไพรจริงๆ" ครั้นได้กลิ่นของสมุนไพร ลอยออกมา เตะจมูกก็อดไม่ได้ที่จะสูดดมมันเข้าไปลึกๆ

   ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน ครั้นที่ได้ยินเสียงอึกทึกครึกโครมอีกครั้ง อดไม่ได้ที่จะจ้องมองออกไปด้วยดวงตาถลน แทบจะหลุดออกจากเบ้า ไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขาเสียทั้งแร่หินเสีย ทั้งเศษซากของสมุนไพร ระดับจักรพรรดิ ปากอดไม่ได้ที่จะคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล แต่เสียงของเขาก็ไม่ดังมากพอ ถูกเหล่าผู้คนที่ดีใจ กลบเกลื่อนไปจนสิ้น

ผ่านไปหลายอึดใจ รอบๆ จึงจะกลับมาสงบนิ่ง จ้องมองเสี่ยวเอ้อร์ถือถาดหินที่มี เศษซากของสมุนไพร ระดับจักรพรรดิ มาให้องค์ชายน้อย

    องค์ชายน้อยที่รับของมาได้ เขาอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา บ่งบอกถึงสิ่งของที่เขาได้มาตัวเขาชื่นชอบมันไม่น้อย พวงแก้มที่เต็มไปด้วยเลือดฝาด แต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มส่งมาให้อี้เฉินในทันที

"สิ่งของเหล่านี้ข้าถูกใจมันไม่น้อย เอาละข้าจะทำตามข้อตกลงของเจ้า เดินเข้าไปเลือกหินแร่ที่เจ้าต้องการเสีย"องค์ชายน้อยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

แต่จู่ๆ ก็ถูกชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน ตัดบทพูดคุย เอ่ยวาจาออกมาด้วยความเดือดดาลอยู่ไม่น้อย "เจ้า ไอ้เด็กเวร ข้าให้เจ้าเดินไปเลือกแร่หิน3ก้อนเดียวนี้ ข้าให้เจ้าฟรีๆ แล้วอย่ามาเหยียบ ยังสถานที่แห่งนี้อีกต่อไป"

องค์ชายน้อย ครั้นเห็นอี้เฉินถูกรังแก เด็กน้อยเตรียมจะเอ่ยคำพูดออกไป แต่ถูกอี้เฉิน ห้ามปรามเอาไว้ ไม่ช้าก็เร็วชื่อเสียงของ โรงประมูลแร่หิน แห่งนี้คงพังพินาศล่มสลายไปเองเป็นแน่ เขาอดไม่ได้ที่จะทำตามคำของ ชายชรา เดินไปเลือกหิน หมายเลข781 กับหมายเลขอื่นๆ แบบสุ่มๆ

คงไม่มีเวลามานั่ง พิถีพิถันเลือก เนื่องด้วยในยามนี้ ชายชราผู้คุมโรงประมูลแร่หิน เดือดดาลเป็นอย่างมาก คนอื่นๆ เองก็ทยอยเดินจากไปด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดี