การเดินทางในอวกาศผ่านไปอีกครึ่งเดือน ในที่สุดยานอวกาศของไป๋เฉินก็เข้าสู่อาณาเขตสหพันธ์จักรวาลเซียนเทียนได้อย่างปลอดภัย เม่ือมาถึงเขตนี้หากเป็นยานอวกาศทั่วไปจะต้องร่อนลงจอดยังจุดตรวจสอบยานเพื่อลงทะเบียนเข้าและออก
แต่สำหรับยานอวกาศระดับจ้าวจักรวาลของไป๋เฉินไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น เพราะมันมีฟังก์ชั่นพิเศษที่จะลงทะเบียนเข้า-ออกโดยอัตโนมัติหลังจากที่เข้า-ออกเขตสหพันธ์จักรวาลเซียนเทียน จึงไม่จำเป็นต้องทำอะไรให้ยุ่งวุ่นวาย
"พี่เขยค่ะ ดาวดวงเมื่อครู่คืออะไรงั้นหรือ ทำไมยานอวกาศทุกลำต้องบินไปที่นั่น"หมิงหรงถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นจับใจ
"ดาวดวงนั้นคือหนึ่งในจุดลงทะเบียนของยานอวกาศอย่างไรล่ะ ถ้าจะเข้า-ออกสหพันธ์จักรวาลเซียนเทียนจำเป็นต้องลงทะเบียนทุกครั้งไป นี่ก็เพื่อตรวจสอบว่ายานอวกาศเหล่านั้นเป็นของเผ่าพันธุ์มนุษย์จริงหรือไม่ และเพื่อป้องกันการขนของอันตรายเข้ามาในสหพันธ์"ไป๋เฉินที่ยืนอยู่ข้างๆเมื่อได้ยินคำถามก็ตอบไปตามตรง
"โอ้ ถ้าเป็นอย่างนั้นทำไมยานอวกาศของพวกเราถึงบินเข้ามาได้ล่ะคะ"หมิงหรงถามอีกครั้ง
"นั่นเพราะว่ามันคืออภิสิทธิ์ของยานอวกาศระดับจ้าวจักรวาลอย่างไรล่ะ"ไป๋เฉินกล่าวตอบไปเพียงสั้นๆ
หลังจากผ่านมาสักพัก พวกเขาก็มาถึงยังประตูมิติขนาดใหญ่ที่อยู่ไม่ไกลจากใจกลางสหพันธ์มากนัก และนอกจากประตูมิตินี้ก็ยังมีประตูมิติขนาดใหญ่พอๆอีกสองประตูอยู่ข้างๆกัน
"พวกคุณต้องจำเอาไว้ให้ดี ประตูมิติที่อยู่ตรงกลางคือทางเข้าตระกูลไป๋ ทางซ้ายคือทางเข้าตระกูลกุ้ย ทางด้านขวาเป็นทางเข้าตระกูลฉิน ต่อไปหากออกไปข้างนอกแล้วกลับมาอย่าเผลอไปเข้าผิดเชียวล่ะ ไม่อย่างนั้นคนด้านในจะถือว่าพวกคุณบุกรุกในทันทีและอาจจะลงมือสังหารพวกคุณได้โดยไม่ผิดกฏหมายของสหพันธ์"
แน่นอนเมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนต่างพยักหน้าตอบรับในทันใด ไป๋เฉินที่เห็นว่าทุกคนเข้าใจแล้วก็นำยานบินเข้าไปในมิติตรงกลาง ซึ่งเมื่อเข้ามาแล้วสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของทุกคนในยานคือดินแดนที่แสนมหัศจรรย์
ด้านล่างของดินแดนแห่งนี้นั้นคือป่าไม้ ขุนเขา และน้ำตกที่ดูงดงามยิ่ง แต่ที่เป็นเอกลักษณ์และสะดุดตามากที่สุดเห็นทีจะเป็นเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่ที่มีทั้งหมดห้าเกาะด้วยกัน
โดยจะแบ่งเป็นหนึ่งเกาะที่มีขนาดใหญ่ที่สุดอยู่ตรงกลาง ส่วนอีกสี่เกาะที่มีขนาดรองลงมาก็กำลังลอยวนเกาะที่อยู่ตรงกลางช้าๆเป็นวงกลม ประดุจดาวเคราะห์ที่อยู่ในวงโคจรของดาวฤทธิ์อย่างไรอย่างนั้น
และที่สำคัญที่สุดคือในทุกๆเกาะลอยฟ้าจะมีคฤหาสน์ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนที่มีสไตล์การตกแต่งที่แตกต่างกัน เกาะลอยฟ้าที่อยู่ใจกลางนั้นเป็นสถานที่อาศัยของจ้าวจักรวาลนิรันดร์ไป๋เทียนซินและภรรยา ส่วนอีกสี่เกาะที่เหลือล้วนแต่เป็นสถานที่อยู่อาศัยของลูกทั้งสี่คนของไป๋เทียนซิน
จากที่ไป๋เฉินบอกเล่าให้กับทุกคนบนยานได้ฟังขณะเดินทาง ตระกูลไป๋นั้นแตกต่างตระกูลอื่นเป็นอย่างมาก เพราะในตระกูลมีเพียงครอบครัวเดียวเท่านั้น และที่สำคัญคือไม่มีผู้อาวุโสประจำตระกูลและลูกศิษย์จากภายนอกแต่อย่างใด
เหตุผลที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะจ้าวจักรวาลนิรันดร์ไป๋เทียนซินหรือพ่อของไป๋เฉินบอกเอาไว้ว่า การมีผู้อาวุโสและเหล่าศิษย์จากภายนอกจะทำให้พิภพไป๋แห่งนี้วุ่นวาย และสุดท้ายก็จะหนีไม่พ้นปัญหาการแก่งแย่งชิงดีกัน ซึ่งมันเป็นสิ่งที่จ้าวจักรวาลนิรันดร์ไป๋เทียนซินไม่ชอบเป็นอย่างมาก
ดังนั้นไป๋เทียนซินจึงได้สินใจว่าในพิภพไป๋แห่งนี้จะมีเพียงเขา ภรรยา และลูกหลาน หากจะมีคนนอกก็คงมีเพียงเมดและพ่อบ้านเท่านั้น
แนวคิดเช่นนี้ของเขานับว่าเป็นเรื่องแปลกใหม่มาก เพราะสำหรับจ้าวจักรวาลคนอื่นๆพวกเขามักจะชื่นชอบที่จะพัฒนาตระกูลของตนเองให้ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งยิ่งๆขึ้นไป
"ที่รัก พ่อแม่ของคุณจะชอบพวกเราหรือเปล่านะ" ในขณะที่ใกล้จะถึงตระกูลไป๋ ความประหม่าก็เกิดขึ้นมาในใจของไป๋เยว่อิง ไป๋หยาเฟย และไป๋หนิง
ไป๋เฉินยกยิ้มและเดินไปโอบกอดภรรยาทั้งสามคนเอาไว้ "พวกคุณคิดมากเกินไปแล้ว พ่อแม่ของผมอยากให้ผมแต่งงานและมีหลานให้พวกท่านเลี้ยงใจจะขาด ดังนั้นพวกท่านต้องดีใจถึงจะถูกที่ตอนนี้ผมพาทั้งลูกและภรรยามาหา"
เมื่อได้ยินคำกล่าวของสามีสามสาวก็พลันรู้สึกสบายใจขึ้นมาก ในเวลาต่อมายานอวกาศของไป๋เฉินก็ลงจอดยังเกาะลอยฟ้าเกาะหนึ่งที่ลอยวนอยู่บริเวณด้านข้างของเกาะลอยฟ้าขนาดใหญ่
ไป๋เฉินพาทุกคนลงมาจากยานในทันที เบื้องหน้าของพวกเขาอยู่ดีๆก็มีเมดสาวสองคนปรากฏตัวขึ้นมา จากนั้นพวกเธอก็ก้มหัวเล็กน้อยและถอนสายบัวอย่างสุภาพเพื่อทำความเคารพแด่ไป๋เฉิน
"ยินดีต้อนรับกลับบ้านเจ้าค่ะนายน้อย"
"อืม แล้วนี่พ่อแม่ของข้าอยู่ไหม"ไป๋เฉินตอบรับจากนั้นก็กล่าวถามไถ่ออกไป
"ในตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลยเจ้าค่ะ นายท่านไปประชุมที่สหพันธ์ คุณชายใหญ่ไปทำงานที่ศาล คุณหนูรองไปทำงานที่สำนักงานวิจัย คุณหนูสามไปทำงานที่กองทัพ ส่วนคุณผู้หญิงทั้งสี่คนตอนนี้พาเหล่าภรรยาของคุณชายใหญ่ออกไปซื้อของเจ้าค่ะ"
ไป๋เฉินที่ได้ยินแทบทรุดลงกับพื้น นี่เลือกวันกลับบ้านผิดหรือเปล่าเนี้ย ทำไมไม่มีใครอยู่เลยสักคน
"เห้อ เอาเถอะ ขอบใจมาก เอานี่ข้าเอามาฝากพวกเจ้าเอาไปแบ่งกับคนอื่นด้วยแล้วกัน"ไป๋เฉินดึงกล่องขนมเค้กหลายสิบกล่องออกจากมิติแล้วมอบให้กับเมดทั้งสองคนนั้น
แน่นอนเมื่อผู้เป็นนายให้ของ ทั้งสองก็เดินมารับจากนั้นก็ทำความเคารพอย่างสุภาพอีกคราเพื่อเป็นการขอบคุณ
"เอาล่ะ พวกเจ้าไปเถอะ ถ้าหากมีเรื่องอะไรจะเรียกใช้อีกที"
"เจ้าค่ะ"
กล่าวจบเมดสองคนนั้ก็หายไปอย่างไร้ร่องเลย ไป๋เฉินถอนหายใจก่อนที่จะพาครอบครัวเข้าบ้านไปโดยไม่รอช้า
"วาบ"
"ทะ ที่รัก บ้านนี้คุณอยู่คนเดียวงั้นหรือ"เป็นไป๋หนิงที่กล่าวออกมาหลังจากกวาดสายตาไปทั่วทั้งบ้าน
"ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะ ใช่! ผมอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ผมก็มีพวกคุณกับลูกๆมาอยู่ด้วยแล้วไง"ไป๋เฉินหันไปยิ้มให้ภรรยาที่ตอนนี้กำลังยืนทำตาปริบๆในขณะที่มองไปรอบๆบ้าน
เนื่องจากมันใหญ่กว่าบ้านในดราก้อนเอ็มไพร์เกือบสิบเท่าด้วยกันจากที่พวกเธอคำนวนดูด้วยสายตา และด้วยความที่มันใหญ่มากแต่กลับไม่ค่อยมีคนอยู่ จึงทำให้บรรยากาศในบ้านดูเงียบเหงาไปโดยปริยาย
"เอาล่ะ พวกเราเอาของไปเก็บที่ห้องนอนก่อนแล้วค่อยว่ากัน"กล่าวจบไป๋เฉินก็พาทุกคนไปเลือกห้องนอนในทันที
ซึ่งต้องบอกเลยว่าห้องนอนแต่ละห้องของบ้านหลังนี้นั้น มันทั้งกว้างใหญ่ หรูหรา สวยงาม และล้ำสมัยเอามากๆถึงขนาดที่เพนท์เฮ้าท์สุดหรูบนโลกยูโทเปียร์ก็ยังเทียบไม่ได้
ไป๋ฉีและภรรยาใช้เวลาไม่นานนักก็เลือกห้องได้ ซึ่งพวกเขาเลือกห้องที่ติดกับมุมทะเลสาบ เนื่องจากมันทำให้พวกเขาสามีภรรยารู้สึกเหมือนอยู่บ้านของตัวเองที่ดราก้อนเอ็มไพร์อย่างไรอย่างนั้น
337K
