หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 125: นิมิตในห้วงสมาธิ และการตัดสินใจครั้งใหม่ 

หลายวันผ่านไปในความสงบของซุ้มเถาวัลย์ริมธารในเงามืด เจี้ยนหลิน (剑林) ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝนและทำความเข้าใจ "กระบี่จิตพฤกษา" (草木心剑) ที่ได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยพลังงานธาตุน้ำ อย่างต่อเนื่อง เขาสังเกตเห็นว่าประกายสีฟ้าคราม (蔚蓝光晕) บนลวดลายเกล็ดมังกรสีทอง (金龙鳞纹) นั้นเริ่มที่จะ "กลมกลืน" และ "ผสาน" เข้ากับแสงสีทองดั้งเดิมของกระบี่ได้อย่างแนบเนียนยิ่งขึ้น ไอเย็น ที่แผ่ออกมาก็ดูจะ "ควบคุมได้" และ "รวมศูนย์" อยู่ที่บริเวณคมกระบี่มากขึ้น สร้างความรู้สึก "เยียบเย็น" ที่เฉียบคมแต่ไม่แผ่กระจายจนเกินไป

การร่ายรำเพลงกระบี่ "เมฆาไหล" (流云剑法) ด้วยกระบี่จิตพฤกษาในสภาพใหม่นี้ ให้ความรู้สึกที่ "แตกต่าง" อย่างสิ้นเชิง ท่วงท่าที่เคยคุ้นเคยกลับแฝงไว้ด้วย "ความลื่นไหล" และ "ความพลิ้วไหว" ที่เหนือกว่าเดิม คล้ายกับว่ากระบี่ในมือของเขามิได้มีเพียงความแข็งแกร่งของพฤกษา แต่ยังแฝงไว้ด้วย "ความอ่อนโยน" และ "การปรับเปลี่ยน" ดุจสายน้ำ การควบคุม "เจตจำนงกระบี่" (剑意) ก็ดูจะ "เฉียบคม" และ "ตรงจุด" มากขึ้น สามารถชี้นำไอเย็นจากปลายกระบี่ให้รวมตัวหรือกระจายออกได้อย่างใจนึกในระดับหนึ่ง แม้จะยังไม่สมบูรณ์แบบนัก

"ขาวน้อย" (小白) เองก็ดูจะได้รับอานิสงส์จากการเปลี่ยนแปลงนี้เช่นกัน มันยังคงชื่นชอบที่จะคลอเคลียอยู่กับกระบี่จิตพฤกษา และบางครั้งเจี้ยนหลินก็สังเกตเห็นว่าแสงสีขาวนวลรอบตัวมันดูจะ "สุกสว่าง" และ "บริสุทธิ์" ยิ่งขึ้นหลังจากได้สัมผัสกับไอเย็นที่แผ่ออกมาจากกระบี่เป็นเวลานาน ราวกับว่าพลังงานธาตุน้ำที่ถูกหล่อเลี้ยงเข้าไปในกระบี่นั้น ได้ "กลั่นกรอง" หรือ "เสริมสร้าง" พลังงานบางอย่างในตัวของขาวน้อยไปด้วย

อย่างไรก็ตาม แม้จะมีความก้าวหน้าในการฝึกฝนและพัฒนาการของกระบี่จิตพฤกษา แต่ "ลางสังหรณ์" ถึงความไม่ปลอดภัยที่เจี้ยนหลินรู้สึกได้ก่อนหน้านี้ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในจิตใจของเขาเป็นระยะๆ มันเป็นความรู้สึกที่ "คลุมเครือ" และ "จับต้องไม่ได้" แต่ก็หนักแน่นพอที่จะทำให้เขาไม่สามารถวางใจได้อย่างเต็มที่

คืนหนึ่ง หลังจากที่เจี้ยนหลินได้นั่งสมาธิ (打坐) เพื่อปรับลมหายใจและโคจรพลังปราณ (灵气) อยู่หลายชั่วยาม จิตของเขาดำดิ่งลงสู่ความสงบนิ่งอย่างลึกซึ้ง สัมผัสได้ถึง "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" (剑之嫩芽) ในห้วงสำนึกที่กำลังสั่นไหวอย่างแผ่วเบาและเติบโตอย่างช้าๆ มันคือศูนย์รวมแห่งเจตจำนงกระบี่ของเขา และเป็นแก่นแท้ของวิถีที่เขากำลังเดินตาม ในขณะที่เขากำลัง "เชื่อมโยง" และ "หยั่งรู้" ถึงพลังอันบริสุทธิ์นั้นเอง โดยไม่คาดคิด พลันบังเกิด "ความรู้สึก" หรือ "ภาพสะท้อนจางๆ" ที่ไม่ชัดเจนนัก ปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกที่ลึกล้ำนั้น

มันมิใช่ภาพนิมิตที่ชัดเจนราวกับตาเห็น แต่เป็น "ความประทับใจ" (Impression) ที่เลือนราง คล้ายกับความฝันที่เพิ่งตื่นแล้วจำได้เพียงเศษเสี้ยว เขา "รู้สึก" ถึงเส้นทางที่ทอดยาว ล้อมรอบด้วยรากไม้โบราณที่ส่องแสงเรืองรองจางๆ และปลายทางนั้นมี "กลิ่นอาย" ของพลังชีวิตและพลังธาตุพฤกษาที่เข้มข้นอย่างยิ่งยวดแผ่ออกมา พร้อมกับ "การสั่นพ้อง" ทางจิตวิญญาณที่แผ่วเบา คล้ายเสียงเรียกจากที่ห่างไกล

ภาพสะท้อนจางๆ นั้นปรากฏอยู่เพียงชั่วพริบตา ก่อนจะเลือนหายไปในความว่างเปล่าของห้วงสมาธิ ทิ้งไว้เพียงความรู้สึก "ประหลาดใจ" และ "ความสงสัย" อย่างสุดซึ้งในใจของเจี้ยนหลิน เขาค่อยๆ ถอนตัวออกจากสมาธิ ลืมตาขึ้นช้าๆ

‘ความรู้สึกเมื่อครู่นี้มันคืออะไรกันแน่...’ เขาทบทวนอย่างละเอียด ‘มันมิใช่การจินตนาการ แต่เป็นความรู้สึกที่ "จริง" อย่างน่าประหลาด ราวกับว่า "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ของข้ากำลัง "ตอบสนอง" หรือ "ถูกดึงดูด" ไปยังบางสิ่งบางอย่าง...’

เขาเหลือบมองไปยัง "ขาวน้อย" ที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างๆ อย่างสงบ เจ้าตัวเล็กนี่มักจะมีสัญชาตญาณที่เฉียบคมต่อสถานที่ที่มีพลังงานพิเศษ หรือว่าความรู้สึกที่เขาได้รับเมื่อครู่นี้ จะมีความเชื่อมโยงกับทิศทางที่ขาวน้อยเคยพยายามจะชี้นำเขาในอดีตก่อนที่จะเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น?

"ลางสังหรณ์" ถึงภัยอันตรายที่เขารู้สึกได้ กับ "ภาพสะท้อนจางๆ" ถึงสถานที่ลึกลับที่เพิ่งปรากฏขึ้นในห้วงสมาธิ ทั้งสองสิ่งนี้มันเชื่อมโยงกันหรือไม่? หรือว่าการที่เขารู้สึกไม่ปลอดภัย เป็นเพราะสัญชาตญาณกำลังบอกใบ้ให้เขาต้อง "แข็งแกร่งขึ้น" หรือ "ค้นพบสิ่งใหม่" เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะมาถึง?

ความคิดมากมายวนเวียนอยู่ในหัวของเจี้ยนหลิน เขารู้สึกว่าการหลบซ่อนและฝึกฝนอยู่แต่ในซุ้มเถาวัลย์แห่งนี้ต่อไป อาจจะไม่ใช่หนทางที่ดีที่สุดอีกแล้ว บางที การ "ออกเดินทาง" เพื่อตามหา "ความรู้สึก" หรือ "การสั่นพ้อง" ที่เขาได้รับเมื่อครู่นี้ อาจจะเป็น "โอกาส" ในการพัฒนาตนเองให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น และอาจจะทำให้เขาค้นพบคำตอบของปริศนาบางอย่างที่ค้างคาใจอยู่ก็เป็นได้

แม้จะยังคงมีความรู้สึก "ไม่ปลอดภัย" จากภัยคุกคามที่มองไม่เห็น แต่ "ความปรารถนา" ที่จะแข็งแกร่งขึ้น และ "ความอยากรู้" เกี่ยวกับสถานที่ที่ "หน่ออ่อนแห่งกระบี่" ของเขาตอบสนองนั้น ก็เริ่มที่จะมีน้ำหนักมากขึ้นเรื่อยๆ

เจี้ยนหลินกำหมัดแน่น ดวงตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่นและความเด็ดเดี่ยว เขาจะต้องตัดสินใจเลือกเส้นทางเดินต่อไปของตนเองในไม่ช้านี้...

(จบตอนที่ 125)