โคโรนาซอมบี้

รถตู้ของอพาร์ทเม้นท์แสนสุขได้เคลื่อนตัวออกจากประตูตามแผนที่กำหนดในทันที แน่นอนว่าครั้งนี้เหล่าซอมบี้นับสิบก็ต่างพุ่งตัวเมื่อเห็นเหยื่อของมัน พวกเขาก็จัดการมันได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆ มันทั้งยาก และง่ายในการต่อสู้ มันไม่ใช่เพราะว่าพวกเขาเก่งหรืออย่างไร ทั้งหมดมันเกิดมาจากการฝึกฝน และความไม่ประมาทของพวกเขาเอง เมื่อทุกคนขึ้นรถมาแล้ว โจก็ขับนำออกไปทันที ในทริปการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตในครั้งนี้ พวกเขาเดินทางออกมาทั้งหมด 8 คนด้วยกัน ประกอบไปด้วย โจ เมย์ มายด์ สองแฝด โฟร์ พี่เจน และพี่นพ ตอนนี้พวกเขาต้องแข่งกับเวลา เพราะเวลานี้มันก็ราวเกือบห้าโมงเย็นแล้ว เขาไม่อยากจะต่อสู้กับพวกซอมบี้ในเวลาที่ไม่มีแสงอาทิตย์ นอกจากพวกเขาที่จะสูญเสียทัศนวิสัยในการมองเห็นแล้ว มันยังมีเรื่องที่โจเป็นห่วงอีกอย่างคือจากที่สังเกตมาพวกซอมบี้จะเก่งขึ้นในเวลากลางคืน นั่นคือสิ่งที่กังวลมากที่สุด ดังนั้นพวกเขาจะต้องรีบเร่งเวลาในการช่วยเหลือในครั้งนี้ อีกด้านหนึ่ง พวกนักเรียนช่างที่กำลังรอคอยความหวังเล็กๆของกลุ่มแสนสุขที่พวกเขาสัญญาว่าจะมารับ เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อจู่ๆเพื่อนของเธอที่ขาหักก็พุ่งเข้าไปกดคอของเพื่อนอีกคนที่แขนหัก พวกเขาที่เหลืออีก 5 คนต่างก็ตกใจมาก ยัยมดที่สติหลุดก็วิ่งหนีมาหลบตัวสั่นๆอยู่ใกล้ๆกับมิ้งเพื่อนสาว เธอเอาแต่ร้องไห้ไม่รู้ทำอย่างไร ยัยไวท์ที่หัวแตกไม่สามารถหนีออกมาจากตรงจุดนั้นได้ทัน ไม่ว่าเธอจะพยายามสั่งร่างกายให้หนีไปมากแค่ไหน แต่เนื่องจากเธอเสียเลือดมากเกินไป ทำให้ร่างกายบางส่วนไม่สามารถทำงานได้“บ้าเอ้ยไอ้เป็ด.. มันโดนกัดแล้วมันไม่บอกพวกเรา..” ปืนกล่าวออกมาพร้อมกับเอาเสาธงที่ทำมาจากไม้เตรียมที่จะพุ่งเสียบเพื่อนรักของตัวเอง ทิวที่เห็นอย่างนั้นก็ตะโกนห้ามในทันที“เห้ย ไอ้ปืน มึงจะทำอะไรวะ ... นั่นเพื่อนเรานะเว้ยย..” ทิวกล่าวออกมา ถึงเพื่อนจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่ยังไงครั้งหนึ่งพวกเขาก็เคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน การที่จะลงมือสังหารเพื่อนได้ลงคอมันไม่สิ่งที่ใครจะยอมรับ และทำใจได้“..ก็ใช่ไง มันก็เป็นเพื่อนกู.. มึงจะทนเห็นเพื่อนของเราทุกข์ทนเป็นซอมบี้หรือยังไงวะ สู้ให้มันไปสบายไม่ดีกว่าหรือไง..ฉ๊าบ!!..” ปืนกล่าวทั้งน้ำตาก่อนจะกุมไม้ไว้ในมือแน่น รอให้เพื่อนรักในร่างซอมบี้พุ่งเข้าเสียบกับไม้ของเขาเอง ทิวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยังยอมรับไม่ได้ แต่เขาก็ต้องช่วยเหลือคนที่ยังมีชีวิตอยู่ เขานำไม้ขึ้นมา และยืนบังสองสาวเอาไว้“เราจะปกป้องพวกเธอเอง มิ้ง มด.. ไอ้ปืน กูทำใจไม่ได้วะที่จะฆ่าเพื่อน แต่กูจะปกป้องทั้งสองเอง..” ทิวกล่าวพร้อมกับเตรียมไม้ธงของตัวเองเอาไว้หันหลังให้กับสองสาวอย่างกล้าหาญ ถ้าเป็นซอมบี้ตัวอื่น เขาสาบานเลยว่าจะจัดการพวกมันให้หมด แต่สำหรับเพื่อนแล้ว เขาทำมันไม่ได้จริงๆ“ได้แค่นั้นก็ดีแล้วเพื่อน.. ที่เหลือกูจัดการเอง.. พวกมึงทั้งสาม กูจะช่วยส่งพวกมึงไปสบายเอง.. ย๊าก!!.” ปืนพุ่งเข้าไปข้างหน้าเพื่อกำจัดเพื่อนอีกสองคนที่กำลังดิ้นทรมานเตรียมกลายเป็นซอมบี้ ปืนไม่ลังเลเลยที่จะเจาะเข้าไปในกะโหลกของทั้งสองเพื่อให้หลุดพ้นจากความทรมานเขายืนนิ่งหลังจากที่ได้ทำมันลงไป น้ำตาของเขาไหลรินมองดูเพื่อนที่เขาเพิ่งจะฆ่าไป สายลมอ่อนพัดผ่านร่างของชายหนุ่ม เสียงของลมเหล่านั้นมันเหมือนกับมีเสียงของเพื่อนๆดังขึ้นมาทั้งขอบคุณ และขอโทษ“พวกเขากลับมาจริงๆ!! ...” มิ้งที่ได้ยินเสียงของเครื่องยนต์เอ่ยขึ้นมา แต่สิ่งที่เธอไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้นอีกครั้งหนึ่ง เมื่อเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของเธอที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว“ทางรอด!!.. ฉันจะต้องหนีไปหาพวกเขา..” มดกล่าวซ้ำๆอย่างนั้น ก่อนที่เธอจะปีนขึ้นไปตรงขอบระเบียงชั้นสาม และไม่ทันที่มิ้งจะคว้าตัวของมดเอาไว้ได้ทัน มดก็กระโดดลงไปจากระเบียงนี้ที่สูงสี่ชั้นลงไป มิ้งตะโกนออกมาสุดเสียงพร้อมกับหัวใจที่เต้นถี่ๆ เธอประมาทเกินไป น้ำตาเธอได้ร่วงลงมาจากดวงตาอยู่ไม่นาน เธอก็ต้องกลั้นมันเอาไว้ มือถูกไปที่ใบหน้า และหันไปกล่าวกับเพื่อนๆของเธอ“..ฉันขอโทษที่ประมาทเกินไป.. วันนี้เราสูญเสียเพื่อนไปหลายคน แต่พวกเราก็ต้องรอดต่อไป และใช้ชีวิตที่เหลือแทนพวกเขา.. ไปกันเถอะ” เธอพยายามกล่าวให้เพื่อนชายทั้งสองคิดว่าเธอไม่เป็นอะไร แต่ภายในใจมันกลับไม่ใช่อย่างนั้นเลย ทั้งสองที่ได้ยินน้ำเสียง และคำพูดของมิ้งพวกเขาก็เศร้าใจไม่ต่างกัน แต่ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาทำได้ ก็คือต้องหนีไปทางรถคันนั้น ทางด้านของโจที่เห็นเหตุการณ์ของหญิงสาวคนนี้กระโดดลงตึกมา เขาเองก็เป็นคนหนึ่งที่ตะโกนลั่นรถเช่นกัน ทุกคนที่เห็นอย่างนั้นก็เศร้ากับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาเร่งความเร็วไปทางประตูให้เร็วขึ้น ก่อนจะจอดลง โจถึงแม้จะสงสารหญิงที่กระโดดลงมาจากตึก แต่เขาก็ไม่ได้สติหลุดแต่อย่างใด เขายังคงทำตามแผนเดิมต่อไป และมันเป็นเวลาเดียวกันนั้นเองที่ผู้รอดชีวิตออกมาจากประตู แน่นอนว่ามันช่วยประหยัดเวลาได้ค่อนข้างมาก โจเข้าไปตรวจสอบร่างกายของทั้งสามให้แน่ใจก่อนที่จะพยักหน้าให้ขึ้นรถ“ฉันเสียใจด้วยกับการสูญเสีย.. แต่เราจะต้องออกจากที่นี่อย่างเร่งด่วน พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว พวกมันจะเก่งขึ้น..” โจกล่าวพร้อมกับทั้งสามคนพยักหน้าให้กับเขา นัยน์ตาของพวกเขาทั้งสามคนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขากำลังเสียใจเป็นอย่างยิ่งกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น โจหันหลังเตรียมจะออกเดินทางกลับ แต่จู่ๆชายคนหนึ่งก็กล่าวขึ้นมาพร้อมกับน้ำตาที่มาจากดวงตา“ทำไม!!... ทำไมไม่ช่วยพวกเราตั้งแต่ครั้งแรก.. ทำไมกันล่ะครับ..” ในที่สุดทิวก็ทนไม่ไหวกับการสูญเสียในครั้งนี้ เขาปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร มิ้งที่เห็นอย่างนั้นก็ก้มหน้าลง เธอยังรู้สึกผิดเช่นกัน ปืนเองก็ไม่ต่างกันนัก ตอนนี้สภาพจิตใจของทั้งสามมันอาจจะเรียกได้ว่าติดลบเลยก็ว่าได้“..ฉันเข้าใจว่าพวกนายกำลังเสียใจกับการสูญเสีย.. แต่เราไม่มีทางเลือกจริงๆ ฉันทำดีที่สุดแล้ว..” โจกล่าวออกมาอย่างเห็นใจ แต่เหมือนว่าทิวจะยังไม่เข้าใจ ทิวได้เข้าไปกระชากคอเสื้อของโจก่อนจะกล่าวทั้งน้ำตา“ถ้าพวกพี่รับพวกเราตั้งแต่แรก.. เพื่อนของผมก็คงไม่ตายอย่างนี้หรอก..” ทิวกล่าวออกมาอย่างเดือดดาล โจที่ได้ยินอย่างนั้นเขาก็เศร้าใจไม่ต่างอะไรกับทั้งสามคน เขาได้แต่กล่าวออกมาเบาๆว่า ‘ขอโทษ’ ความคิดเก่าๆมันก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง และเขาก็คิดเรื่องการตัดสินใจครั้งนั้นที่จะวนกลับมารับพวกเขาอีกทีหนึ่ง ถ้าเขาเลือกที่จะช่วยเหลือชีวิตก่อนที่จะเป็นอุปกรณ์ต่างๆอาจจะดีกว่านี้“พอได้แล้ว!!.. พวกเธอยังไม่รู้อะไรก็อย่าได้พูดอะไรมั่วๆ.. พวกเธอคิดว่ามีพวกเธอเพียงกลุ่มเดียวหรือยังไงที่สูญเสียน่ะ.. โจ เข้าไปพักก่อน เดี๋ยวพี่จัดการเอง..” โจได้ยินอย่างนั้นก็พยักหน้าให้กับพี่นพ ก่อนจะขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ เมย์ที่เห็นโจเป็นอย่างนั้นเธอก็รู้ได้ทันทีว่าโจนั้นคิดอะไรอยู่ แต่หน้าที่ของเธอคือการเฝ้าระวังซอมบี้ตัวอื่นที่อาจจะเข้ามาโจมตี จึงไม่สามารถเข้าไปกล่อมเขาได้ เมื่อพี่นพเข้ามาห้ามเหตุการณ์ในครั้งนี้ได้แล้ว พวกเขาทั้งหมดก็ขึ้นรถ และจากสถานที่แห่งนี้ไป...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 18

นิยายแนะนำ

โคโรนาซอมบี้

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 18

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้