ตำนานยุทธจักรเทวะ

ตอนที่ 66 จ้าวอสูรบรรพกาลตื่นขึ้น

แรงกดดันอันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากจ้าวอสูรบรรพกาล ทำให้ทั้งห้องใต้ดินสั่นสะเทือน แรงกดอากาศหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก ดวงตาสีแดงฉานของมันจับจ้องไปยังพวกเยี่ยเฉินราวกับมองมดปลวกตัวเล็ก ๆ

"มัน...มีชีวิตจริง ๆ งั้นหรือ?" หลินซือเยว่พูดเสียงสั่นเล็กน้อย นางเคยอ่านเกี่ยวกับตำนานของอสูรบรรพกาล แต่ไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะได้เห็นกับตา

ไป๋เทียนหลงฉวยโอกาสพุ่งตัวไปที่แท่นบูชา พลางยื่นมือออกไปหมายจะคว้าแก่นพลัง เยี่ยเฉินที่สังเกตเห็นรีบพุ่งตามไปพร้อมกับตวัดดาบหมายจะสกัดกั้น

เคร้ง!

ไป๋เทียนหลงใช้กระบี่ของตนปัดป้องไว้ได้ทัน ใบหน้าของเขายังคงแต้มรอยยิ้มเย็นชา

"ช้ากว่าข้าไปก้าวหนึ่งเสมอ เยี่ยเฉิน"

"เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าควบคุมมันได้?" เยี่ยเฉินกัดฟัน ถามขณะออกแรงกดดาบลงไป

ไป๋เทียนหลงหัวเราะ "ข้าไม่จำเป็นต้องควบคุมมัน... ข้าแค่ต้องเป็นผู้รับพรจากมันเท่านั้น!"

พูดจบ เขาก็ใช้พลังผลักเยี่ยเฉินกระเด็นออกไป ก่อนจะยื่นมือแตะไปที่แก่นพลัง

ฟึ่บ!

แสงสว่างเจิดจ้าพุ่งออกมาจากแก่นพลัง พลังงานมหาศาลปะทุขึ้นไปทั่วห้อง ร่างของไป๋เทียนหลงถูกห่อหุ้มด้วยออร่าสีดำที่พุ่งเข้าสู่ร่างกายของเขา ดวงตาของเขาเปล่งประกายเรืองรองด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

"ฮ่า ๆ ๆ ข้ารู้สึกได้ถึงพลังนี้!"

แต่ก่อนที่เขาจะดีใจนาน จ้าวอสูรบรรพกาลก็ส่งเสียงคำรามกึกก้อง กรงเล็บขนาดมหึมาฟาดลงมาที่ไป๋เทียนหลงอย่างรุนแรง!

โครม!

ไป๋เทียนหลงเบิกตากว้าง รีบใช้พลังที่ได้รับมาเพื่อป้องกันตัวเอง ทว่าพลังของอสูรบรรพกาลแข็งแกร่งเกินไป แม้แต่เขาก็ยังไม่อาจต้านทานได้ง่าย ๆ

"อ๊ากกก!" ร่างของไป๋เทียนหลงปลิวกระเด็นไปชนกำแพงหินอย่างแรง

"หึ!" เยี่ยเฉินแค่นเสียง "เจ้าคิดว่าของพรรค์นั้นจะยอมรับเจ้าหรือ?"

ไป๋เทียนหลงกัดฟัน ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่ร่างกายของเขากลับฟื้นตัวได้รวดเร็วอย่างน่าประหลาด

"ข้าไม่ยอมให้ใครขัดขวางข้า!" เขาคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีเยี่ยเฉินอีกครั้ง

ขณะเดียวกัน อสูรบรรพกาลก็หันมาสนใจคนที่เหลือ มันขยับร่างอย่างเชื่องช้าแต่เต็มไปด้วยพลังมหาศาล

"เราต้องหาทางจัดการมัน!" หลี่เฉินตะโกน

เซียวหรงกระชับหอกของเขาแน่น "ใช่ แต่มันไม่ใช่ศัตรูที่เราจะต่อสู้ได้ตรง ๆ!"

หลินซือเยว่ขมวดคิ้ว "พลังของมันเชื่อมโยงกับแก่นพลัง ถ้าเราทำลายแก่นนั้นได้ บางทีมันอาจจะอ่อนแอลง!"

"เข้าใจแล้ว งั้นข้าจะเปิดทางให้พวกเจ้า!" เซียวหรงพุ่งเข้าโจมตีอสูรบรรพกาล

หอกของเขาสะบัดออกเป็นคลื่นพลังพุ่งเข้าปะทะกับร่างของอสูร แต่ร่างของมันแข็งแกร่งราวกับภูเขาหิน พลังโจมตีของเซียวหรงเพียงทำให้มันชะงักไปชั่วครู่เท่านั้น

"ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ทำให้มันช้าลงได้!"

หลินซือเยว่และหลี่เฉินใช้จังหวะนี้พุ่งไปที่แท่นบูชา หมายจะทำลายแก่นพลังที่เป็นต้นตอของทุกอย่าง

"อย่าคิดว่าจะง่ายขนาดนั้น!" ไป๋เทียนหลงที่ฟื้นตัวแล้วพุ่งเข้าขวางพวกเขา

เยี่ยเฉินที่ไล่ตามมากระโจนขึ้นเหนือไป๋เทียนหลง ก่อนจะฟาดดาบลงมาเต็มแรง

เคร้ง!

ไป๋เทียนหลงยกกระบี่ขึ้นรับ แต่น้ำหนักของดาบเยี่ยเฉินนั้นหนักเกินไป ทำให้เขาต้องถอยไปสองก้าว

"ตอนนี้แหละ หลี่เฉิน!" เยี่ยเฉินตะโกน

หลี่เฉินพยักหน้า ก่อนจะตวัดกระบี่ออกไปเป็นเส้นโค้งพุ่งเข้าใส่แก่นพลัง

ปัง!

แรงระเบิดของพลังงานปะทุขึ้นเป็นวงกว้าง อสูรบรรพกาลคำรามลั่น ร่างกายของมันเริ่มสั่นสะเทือน ดวงตาสีแดงฉานเริ่มริบหรี่

"สำเร็จแล้ว!?"

แต่ก่อนที่พวกเขาจะได้ดีใจ อสูรบรรพกาลกลับไม่สลายไป มันเพียงแค่เปลี่ยนร่าง พลังของมันไหลกลับเข้าสู่เงามืด ก่อนจะรวมตัวกันเป็นร่างของบุรุษในชุดเกราะสีดำสนิท

"พวกเจ้า...ปลุกข้าขึ้นมาแล้ว" เสียงของเขาหนักแน่นและเย็นชา

"อะไรกัน!?"

ไป๋เทียนหลงจ้องร่างนั้น ดวงตาของเขาฉายแววไม่อยากเชื่อ

"เจ้าเป็นใคร!?"

บุรุษในชุดเกราะก้าวไปข้างหน้า พลังของเขากดดันแม้แต่ไป๋เทียนหลง

"ข้าคือราชันย์อสูร... และพวกเจ้าทุกคน จะต้องสยบแทบเท้าข้า!"

พลังอันมหาศาลแผ่กระจายออกมา พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นยะเยือก

ศึกที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้น!