เกิดใหม่เป็นภรรยาสุดโหดยุค​ 80 (จบ)

        บทที่ 49 สวี่ชิงจ้องมองดวงตาสีแดงของเขาอย่างว่างเปล่า

        สวี่ชิงมองไป๋หลางด้วยความประหลาดใจ ซึ่งใกล้ๆ กันนั้นก็มีโจวจินหนานอยู่ด้วย

        ไป๋หลางมีท่าทางดุร้ายอย่างยิ่ง การเคลื่อนไหวของมันก็แข็งแรงและยืดหยุ่นมากเช่นกัน หลังจากกัดชายร่างสูงผอมคนนั้นจนกลิ้งลงไปบนพื้นแล้วก็กระโจนเข้าหาชายอีกสองคน 

        นัยน์ตาที่มืดครึ้มอยู่แล้วของมันทวีโหดร้ายยิ่งขึ้น อีกทั้งยังส่งเสียงคำรามแผ่วเบา  

        ด้วยความหวาดกลัว ชายทั้งสองจึงวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปที่ปลายสะพานอีกฝั่ง ทั้งยังร้องไห้หาพ่อหาหาแม่ โดยไม่สนใจชายร่างผอมสูงที่กำลังล้มกลิ้งอยู่บนพื้น  

        ผ่านไปเพียงครึ่งทาง คนทั้งคู่กลับยืนนิ่งไม่กล้าขยับ จ้องมองไปด้านหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า  

        ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใดที่ชายสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวกางเกงสีดำและมีผ้าก๊อซสีขาวพันรอบดวงตายืนอยู่บนสะพาน  

        ร่างสูงยืนตัวตรง แผ่รังสีเย็นชาที่ไม่อาจบรรยายได้  

        ถนนภายในสายหมอกยามเช้าด้านหลังของเขาดูเลือนรางราวกับเป็นภาพลวงตา  

        เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเพียงชายตาบอดคนหนึ่ง ทว่าในใจของหลานชิวอีพลันบังเกิดคลื่นแห่งความกลัว  

        เมื่อเอื้อมมือออกไปคว้าแขนของสหาย ฟันของเขาก็สั่นกระทบกันอย่างช่วยไม่ได้ "บ้าเอ๊ย นี่มันคนหรือผีกันวะ"  

        ด้านสหายของเขาก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันมากนัก ขาทั้งสองของเขาสั่นเทา ไม่เคยรู้มาก่อนว่าคนคนหนึ่งจะน่ากลัวได้ขนาดนี้เพียงแค่ยืนอยู่เฉย ๆ  

        ก่อนที่ทั้งสองจะตัดสินใจได้ว่าจะวิ่งต่อหรือหันหลังกลับ ไป๋หลางก็กระโจนมาจากด้านหลังแล้ว มันกดหลานชิวอีลงไปบนพื้น ก่อนจะเปิดปากฝังเขี้ยวอันแหลมคมลงไปที่คอของเขา  

        สวี่ชิงตกตะลึง การกัดแบบนี้อาจทำให้หลานชิวอีถึงตายได้!  

        ขณะที่กำลังจะร้องตะโกน ก็เห็นว่าไป๋หลางแลบลิ้นออกมาเลียคอของหลานชิวอีและยกอุ้งเท้าออก ก่อนมองที่ไปชายอีกคน 

        หลานชิวอีตกใจจนปัสสาวะรดกางเกง ไม่อาจแม้แต่จะตะโกนออกมา 

        ในขณะนี้สายตาของไป๋หลางจับจ้องไปที่ชายอีกคน เขาจึงทรุดเข่าลงอย่างฉับพลัน “ลูกพี่หมา ไว้ชีวิตด้วย! ลูกพี่หมา พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว” 

        ไป๋หลางคำรามเสียงต่ำในลำคอ ลุกขึ้นเดินกระดิกหางไปหาโจวจินหนาน ก่อนจะหมอบลงข้าง ๆ แล้วอ้าปากแลบลิ้นยาวออกมา มองดูคนขี้ขลาดทั้งสองที่อยู่ข้างหน้า

        สวี่ชิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางเตะชายร่างผอมสูงที่นอนห่อไหล่ร้องโอดโอยอยู่บนพื้น ก่อนจะคว้าจักรยานขึ้นมาแล้วเดินไปทางโจวจินหนาน 

        “พี่จินหนาน มาได้ยังไงคะ?”  

        โจวจินหนานหันศีรษะเล็กน้อย “มอง” ไปที่สวี่ชิง “ไม่ได้รับบาดเจ็บใช่ไหมครับ?” 

        สวี่ชิงส่ายหน้า “ไม่ค่ะ เพียงแต่ว่ากล่องโซ่จักรยานหลุดและเสียรูป”  

        นี่คือสิ่งที่ทำให้เธอปวดใจที่สุด  

        โจวจินหนานรู้สึกขบขันกับคำพูดนี้ มุมปากยกเป็นรอยยิ้ม รังสีความเย็นชาจากตัวจางหายไปไม่น้อย “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ผมกับเกาจ้านเพิ่งไปที่ซอยฮวยซู่ คุณย่าบอกว่าคุณมาซื้อปูนขาว พวกเราเลยรีบมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม”  

        ขณะที่พูด เกาจ้านก็จอดรถและเดินไปดูสามคนบนพื้น พลางส่งเสียงจุ๊ ๆ และเตะหลานชิวอีให้พ้นทาง “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก!”  

        พวกหลานชิวอีรีบวิ่งหนีไปทันทีราวกับได้รับคำสั่งนิรโทษกรรม  

        เกาจ้านมองสวี่ชิงด้วยรอยยิ้ม “เธอกับยมฑูตเย็นชานี่เข้ากันได้ดีเลยนะ” 

        เมื่อมองจากไกล ๆ และเห็นสวี่ชิงหยิบก้อนอิฐจากกระเป๋าทุบหัวชายร่างผอมสูงคนนั้น เขาก็รู้สึกประหลาดใจมาก ใครจะรู้ว่าหญิงสาวพกอิฐไว้ในกระเป๋า แถมยังลงมือกับคนโดยปราศจากคำพูดที่รุนแรง 

        ในเวลาเดียวกัน โจวจินหนานก็ได้เปิดประตูรถแล้วปล่อยให้ไป๋หลางวิ่งออกไป  

        สวี่ชิงสงสัย “ยมฑูตเย็นชา?”  

        เกาจ้าพยักหน้า “ใช่แล้ว ไม่มีใครที่ไม่กลัว หน่วยของเราเป็นที่รู้จักในนามหมัดเหล็ก คนเลวพวกนั้นแค่ได้ชื่อก็กลัวจนหัวหดกันไปหมด” 

        สวี่ชิงมองโจวจินหนานด้วยความชื่นชม "น่าทึ่งเกินไปแล้ว ฉันเพิ่งรู้ว่าพี่จินหนานเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่"   

        คำชมและความชื่นชอบที่แสดงออกมา ทำให้ดวงตาของเธอเป็นประกายราวกับเต็มไปด้วยดวงดาวนับล้าน

        โจวจินหนานรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเล็กน้อยเมื่อถูกกล่าวชม "จะซื้อปูนขาวไม่ใช่เหรอ? ไปกันเถอะ เอาจักรยานใส่ท้ายรถสิ"  

        สวี่ชิงจูงจักรยานอย่างเชื่อฟัง เกาจ้านจึงยกมันขึ้นไปเก็บไว้ในท้ายรถ

        เมื่อคิดว่าครั้งล่าสุดที่เกาจ้านไปรับโจวจินหนาน ดูเหมือนว่าเขากับไป๋หลางจะนั่งอยู่ที่เบาะด้านหลัง เธอจึงเดินไปเปิดประตูผู้โดยสารด้านหน้า โดยไม่รอให้เธอยกขาขึ้น ไป๋หลางก็พุ่งพรวดและกระโดดขึ้นไปบนที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า พร้อมกับหมอบลงอย่างเรียบร้อย   

        นัยน์ตาเย็นชารูปสามเหลี่ยมหรี่ลงอย่างน่ารักน่าชัง  

        เกาจ้านเห็นแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ “ไป๋หลางกำลังจะกลายเป็นชนชั้นสูง แถมยังมีวิสัยทัศน์ที่ดีแล้ว”  

        สวี่ชิงเหลือบมองโจวจินหนานซึ่งยืนอยู่ที่ประตูรถ จึงเดินไปจับมือเขาอย่างเอื้อเฟื้อ "งั้นเราไปนั่งแถวหลังกันเถอะค่ะ"

        เนื่องจากมีโรงงานปูนขาวอยู่ติดกับมลฑลหนานเฉิง จึงสามารถซื้อปูนขาวดี ๆ ราคาถูกได้ที่นี่ อีกทั้งตลาดเช้ายังคึกคักและมีของขายมากมาย  

        สวี่ชิงขอให้เกาจ้านกับโจวจินหนานนั่งรอในรถ โดยที่เธอจะไปเอง  

        เกาจ้านตกลงอย่างไม่เกรงใจ ถึงอย่างไรโจวจินหนานก็มองไม่เห็น อีกทั้งไป๋หลางยังดุร้าย หากพวกเขาทั้งหมดลงจากรถไปที่ตลาด เกรงว่าผู้คนได้เห็นพวกเขาแล้วจะเกิดความโกลาหลเปล่าๆ

        เมื่อสวี่ชิงลงจากรถและปะปนไปกับฝูงชน เกาจ้านจึงหยิบบุหรี่ออกมาจุดไฟแล้วพูดอย่างเกียจคร้าน “ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าบุคลิกของสวี่ชิงจะค่อนข้างดื้อรั้น แถมยังพกอิฐไว้ในกระเป๋า ดูเหมือนว่าหล่อนจะถูกรังควานอยู่บ่อย ๆ”  

        โจวจินหนานเงียบไปครู่หนึ่ง "นายเตรียมมีดพกทหารให้ฉันด้ามหนึ่ง"  

        เกาจ้านประหลาดใจ "นายบ้าไปแล้วเหรอ? สิ่งนั้นฆ่าคนได้นะหากไม่ระวัง นายรู้ไหมว่าตอนนี้ตัวเองเหมือนอะไร? เหมือนกับพ่อแม่ที่ตามใจลูกจนเสียคน โดยไม่คำนึงถึงผลที่จะตามมาเลย"  

        โจวจินหนานไม่คิดอย่างนั้น “หล่อนคงไตร่ตรองดีแล้ว ดีกว่าปล่อยให้ตัวเองโดนทำร้าย”  

        ขณะที่สนทนากัน ไป๋หลางที่นั่งอยู่ตรงเบาะด้านหน้าก็แสดงท่าทางหงุดหงิด สองเท้าหน้าตะกุยไปมาและมองออกไปด้านนอกอย่างไม่สบายใจ  

        เกาจ้านมองออกไปข้างนอกด้วยความสงสัย ฝูงชนในตลาดเช้าที่อยู่ไม่ไกลกันดูวุ่นวายราวกับมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น 

        “นายนั่งอยู่ในรถ ฉันจะไปดู”

        พูดจบเขาก็ผลักประตูลงจากรถ แล้วเดินไปยังทิศทางที่ผู้คนวุ่นวาย 

        สวี่ชิงรู้สึกว่าวันนี้ช่างเป็นโชคไม่ดีสำหรับการออกนอกบ้านจริงๆ ตั้งแต่เช้าก็เจอพวกอันธพาลน้อยขวางถนน พอถึงตลาดก็เจอคนโดนขโมยเงินและร้องไห้ตามจับโจร 

        โจรมักจะก่อเหตุกันเป็นกลุ่ม เมื่อถูกจับได้ก็จะส่งสัญญาณให้ผู้สมรู้ร่วมคิดวิ่งหนี

        เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ พวกอันธพาลจึงวิ่งไปที่ตลาดขายวัวและแกะตรงหัวมุม แล้วใช้มีดสั้นแทงม้าสีแดงตัวใหญ่ 

        ด้วยความเจ็บปวด ม้าตกใจจนหลุดออกจากบังเหียนและวิ่งเตลิดเข้าไปในฝูงชน  

        ทันใดนั้นในตลาดก็เกิดความวุ่นวาย ผู้คนแตกตื่นจนบางคนไม่รู้ทิศทาง และบางคนก็ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว  

        สวี่ชิงถูกฝูงชนบีบคั้นจนทำได้เพียงวิ่งไปข้างหน้า และยังต้องดูแลเด็ก ๆ และคนชราที่อยู่ข้างหน้าขณะเกิดเหตุชุลมุน

        เมื่อเกาจ้านวิ่งไป เห็นว่าผู้คนต่างตื่นตระหนกและไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหนทั้งสองฝั่ง จึงวิ่งไปรอบ ๆ และรีบตะโกน "อย่าตกใจ! วิ่งทั้งสองฝั่ง วิ่งทั้งสองฝั่ง!"

        มีผู้หญิงที่กำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งกลัวมากจนไม่กล้าขยับ เกาจ้านไม่สนใจสิ่งอื่นใดและรีบวิ่งไปดึงผู้หญิงที่อุ้มเด็กออกไปก่อน

        ทางด้านสวี่ชิงก็ย่ำแย่มากเช่นกัน ถูกคนข้างหลังผลักเขาด้วยความตื่นตระหนก จนล้มลงเข่ากระแทกกับพื้น คนที่อยู่ข้างหลังก็สะดุดและล้มลงในทันที

        ม้าสีแดงตัวใหญ่วิ่งชนสะเปะสะปะใกล้เข้ามา

        สวี่ชิงรู้สึกสิ้นหวังและคิดว่ากีบเท้าของม้าจะเหยียบคนกลุ่มนี้ได้ในวินาทีถัดมา

        ทันใดนั้นก็เห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาและกระโดดขึ้นไปในอากาศด้วยความว่องไวเป็นพิเศษ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นไปบนหลังม้าเพื่อคว้าบังเหียนบังคับม้าที่กำลังห้อตะบึง

        ม้ามีอาการบาดเจ็บที่ปาก ยกกีบคู่หน้าขึ้นส่งเสียงร้อง ก่อนจะเหวี่ยงสะบัดตัวไปมาสองสามครั้งและล้มลงอย่างแรง มันหมุนตัวไปมาอย่างเหนื่อยหอบราวกับว่ากำลังหาโอกาสที่จะกำจัดคนที่อยู่บนหลังของมัน

        สวี่ชิงไม่สนใจความเจ็บปวด ลุกขึ้นและถอยกลับไปพร้อมกับฝูงชน แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องไปยังชายที่ขี่ม้า 

        ไม่รู้ว่าผ้าก๊อซที่ตาของเขาหายไปตั้งแต่เมื่อใด ทำให้ดวงตาคู่นั้นของเขาเป็นสีแดงก่ำราวกับชุ่มไปเลือด! 

………………………………………………………………………………………………………………………….

สารจากผู้แปล

ไป๋หลางทำดีมาก อยากกินอะไรคะจะซื้อให้เป็นรางวัลเลย

พี่จินหนานได้โชว์สกิลพระเอกอีกแล้ว

ไหหม่า(海馬)