หนึ่งฝ่ามือพิชิตสวรรค์

ย้อนกลับไปเล็กน้อยในขณะที่กำลังจะเกิดการประลองเป็นตายขึ้น ผู้อาวุโสคนหนึ่งของสนามประลองพุ่งเข้ามาในคฤหาสน์ประมุขตระกูลอย่างเร่งร้อนเพื่อเข้าไปหาหลินเทียนและหลินเยว่เฟยที่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ที่ศาลาเล็กๆ หากสังเกตุดีๆใบหน้าของผู้อาวุโสคนนี้ดูแตกตื่นยิ่งนัก

"แห๊กๆท่านปะมุขเกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ!!!"

"มีอะไร ทำไมถึงได้เร่งร้อนขนาดนี้"หลินเทียนหันไปมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีแปลกใจ

"เรียนท่านประมุข ตอนนี้นายน้อยกำลังประลองอยู่ที่สนามประลองขอรับ"

"หืม เด็กคนนั้นโดนผนึกลมปราณอยู่ เหตุใดถึงได้รนหาที่ปานนั้น แล้วเป็นอย่างไรสภาพดูไม่ได้เลยใช่หรือไม่"

"สภาพดูไม่ได้อย่างที่ท่านกล่าวจริงๆขอรับ แต่......"

"หืม แต่อะไร!"เป็นหลินเยว่เฟยที่กล่าวขึ้นมา

"ตะ แต่นายน้อยชนะการประลองเก้าครั้งแล้วขอรับ อีกทั้งยังเสนอการประลองเป็นตายกับรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งของสนามประลอง หลินโจว ด้วยขอรับ"

"อะไรนะ!!"ทั้งหลินเทียนและหลินเยว่เฟยลุกขึ้นพรวดพราด ไม่คิดว่าลั่วอู่หลินจะกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ทั้งๆที่โดนผนึกลมปราณ พวกเขาพุ่งทะยานออกจากคฤหาสน์ไปในทันทีหวังว่าจะทันเวลา

ในขณะเดียวกันนั้นลั่วอู่หลินที่เลือดท่วมร่างกำลังยืนควงเคียวปีศาจสีดำไปมาเพื่อรอฟังคำตอบของผู้อาวุโสที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าบิดเบี้ยวกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก

"ว่าอย่างไร ท่านนึกออกหรือยังว่าข้าทำผิดกฏข้อไหนของสนามประลอง หากท่านไม่ตอบข้าถือว่าตระกูลหลินแห่งนี้คิดจะเอาเปรียบข้า สถานที่แห่งนี้มีศิษย์มากมายเป็นพยานการต่อสู้เมื่อครู่ ข้าเป็นฝ่ายได้ชัยแท้ๆและกำลังจะรับชีวิตของอีกฝ่ายไป แต่ผู้อาวุโส!! ท่านแทรกแซงการประลอง นี่ถือเป็นการผิดกฏหรือไม่? ช่วยตอบข้าให้กระจ่างทีเถอะ"ลั่วอู่หลินกล่าวรอยยิ้มเย็นปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า

"อย่าให้มากเกินไปนัก ท่านเป็นเพียงผู้มาใหม่แม้จะเป็นเหลนของท่านประมุขแต่การแสดงกิริยาเช่นนี้นับว่าไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ข้ามีสิทธิ์ลงโทษท่านได้ในฐานะผู้อาวุโส" ผู้อาวุโสกล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูมืดครึ้มขึ้นในทันใด

"โอ้ ข้าทำอะไรที่ไม่เหมาะสมงั้นหรือ?? ข้าแค่ถามท่านว่าข้าทำผิดกฏการประลองข้อไหน และการที่ท่านเข้ามาขวางการประลองเป็นตายนั้นผิดกฏหรือไม่ก็เท่านั้น นี่ข้าเสียมารยาทงั้นหรือ ผู้อาวุโส นี่มันผลประโยชน์ของข้า แล้วจะยอมเสียมันไปได้อย่างไร"

"ท่าน!!!"

"บูม"

ยังไม่ทันได้ต่อปากต่อคำกันไปมากกว่านั้น เบื้องบนท้องฟ้าหลินเทียนและหลินเยว่เฟยก็มาถึงพอดี แววตามองไปที่ลั่วอู่หลินที่กำลังควงเคียวสีดำขนาดใหญ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง บาดแผลรอยคมมีดที่มากมายขนาดนั้นมันอะไรกัน เด็กคนนี้จะบ้าระห่ำเกินไปแล้ว

"โอ้ หมดสนุกแล้วสิ"ลั่วอู่หลินกล่าวพร้อมกับหันไปฟ้องหลินเทียนและหลินเยว่เฟยในทันที

"ตาแก่ ผู้อาวุโสคนนี้เขาบอกว่าข้าใช้อาวุธผิดกฏสนามประลองแถมยังเข้าไปป้องกันคมเคียวของข้าให้ฝ่ายตรงข้ามอีกต่างหาก ท่านว่าข้าผิดหรือเขาผิดกันแน่??"

"ทะ ท่านประมุข"

ผู้อาวุโสกล่าวเสียงสั่น เห็นได้ชัดเลยว่าเขาไม่คิดจะประมุขตระกูลจะมาปรากฏตัวที่นี่ อีกทั้งตอนนี้ยังมองมาที่เขาด้วยสายตาเย็นชา

ในเวลาเดียวกันหลินเยว่เฟยพุ่งเข้าไปดูเหลนของตนเองในทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้เห็นบาดแผลมากมายของชายหนุ่ม

"เจ้าเด็กคนนี้ นึกว่าจะอยู่สงบๆได้แล้วเชียว ไฉนจึงต้องมาทำอะไรเสี่ยงๆเช่นนี้ด้วย"นางกล่าวน้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนลั่วอู่หลินถึงกับรู้สึกผิดขึ้นมาในทันที ให้ตายสิ นี่คือสิ่งที่เขาแพ้ทางที่สุดจริงๆ

"หลินเหนียน เล่ามาว่ามันเกิดอะไรขึ้น"บนท้องฟ้า หลินเทียนเอ่ยปากถามเสียงแข็ง ผู้อาวุโสคุมการประลองและการเดิมพันหรือหลินเหนียนได้ยินเช่นนั้นก็คุกเข่าลงและอธิบายทั้งหมดอย่างไม่ปิดบังเนื่องจากมีพยานรับรู้มากมายทำให้เขาไม่สามารถโกหกได้ ในตอนนี้จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตารอการลงทัณฑ์จากประมุขตระกูล

"หึ เจ้าเป็นผู้อาวุโสแท้ๆแต่กลับทำผิดกฏซะเองไปสำนึกผิดที่คุกเปลวเพลิงสามปี!!"

"ระ รับทราบขอรับ"ผู้อาวุโสที่ได้ยินก็เอ่ยปากรับเสียงสั่น ส่วนทางด้านของหลินโจวนั้นเขาตอนนี้เขายังอยู่ในสภาพเหม่อลอยราวกับร่างไร้วิญญาณจนคนสนิทจนแบกออกไป

เมื่อตัดสินปัญหาทุกอย่างเสร็จสิ้น หลินเทียนก็หันไปทำหน้าบึ้งใส่ลั่วอู่หลินแต่กลับพบว่าชายหนุ่มตอนนี้กำลังยิ้มราวกับผู้ที่ได้รับชัยชนะเหนือตนอย่างไรอย่างนั้น

'เจ้าเด็กนี่ถึงกลับใช้สมบัติที่ข้าเคยให้มาปั่นป่วนตระกูลข้า ดูเหมือนจะประเมิณเขาต่ำเกินไปหน่อย'หลินเทียนกล่าวในใจ ถึงลั่วอู่หลินจะคิดแผนการเช่นนี้ออกมาแต่ก็ใช่ว่าเขาจะรับมือไม่ได้เสียทีเดียว

"เจ้าชนะการประลองสิบรอบแน่นอนว่าทรัพยากรเดิมพันทั้งหมดเป็นของเจ้า แต่ข้าขอใช้สถานะที่เจ้ายังถูกลงโทษยึดทรัพยากรส่วนนี้ของเจ้าเอาไว้ก่อนจนกว่าจะได้รับการให้อภัย"กล่าวจบหลินเทียนก็พลันยกยิ้มประดุจผู้ได้รับชัยชนะตอบกลับไปและหันกายจากไปในทันที ทิ้งให้ลั่วอู่หลินยืนอึ้งงัน

"เฮ้! ตาแก่ ท่านทำแบบนี้ไม่ได้ ให้อภัยบ้าบออะไร ก็แค่ข้ออ้างเท่านั้น กลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง!!"ลั่วอู่หลินกำลังจะพุ่งตัวตามไปทว่าหลินเยว่เฟยกลับมาขวางเอาไว้ก่อนและส่ายหัวอย่างเบื่อหน่าย ให้ตายเถอะ ตกลงนางจะต้องเป็นคนห้ามศึกของสองคนนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน

"เรื่องอื่นเอาไว้ทีหลัง บาดแผลขนาดนี้เจ้าต้องมาทำแผลยายทวดก่อน"นางกล่าวขึ้นมา

ลั่วอู่หลินก็พลันเก็บเคียวระดับสวรรค์ของตนเองและเดินจากไปตามหลินเยว่เฟยไป ในตอนแรกเขาคิดจะใช้พลังพฤกษาจรัสแสงเยียวยา แต่ทว่าหากทำเช่นนั้นก็เหมือนกับว่าเขาเปิดเผยว่ายังหลงเหลือพลังที่ใช้ได้อยู่ และเมื่อนั้นตาแก่หลินเทียนก็จะจับตาดูเขามากยิ่งขึ้นไป ซึ่งจะทำให้เขาทำอะไรๆได้ลำบาก

"ให้ตายเถอะดูเจ้าสิ อยู่ดีๆเกิดบ้าระห่ำอะไรขึ้นมา ลมปราณก็ใช้ไม่ได้แล้วยังไปท้าประลองเป็นตายอีก ทำเอายายทวดคนนี้หัวใจจะวายตายใจรู้หรือไม่"ขณะทำแผลชายหนุ่มโดยหลินเยว่เฟยบ่นยกใหญ่ ลั่วอู่หลินเพียงแค่พองแก้มก้มหน้าก้มตาฟังเท่านั้นไม่ได้กล่าวเถียงใดๆ ราวกับคนสำนึกผิดก็ไม่ปาน

ส่วนทางด้านหลินเทียนหลังจากวันนั้น เขาก็ได้ประกาศสั่งห้ามไม่ให้ลั่วอู่หลินประลองในทุกๆสนาม ไม่ว่าจะเป็นประลองยุทธหรือประลองปรุงโอสถก็ตาม แต่หากให้กล่าวตามตรงต่อให้ไม่มีคำสั่งนี้ในตระกูลก็ไม่มีรุ่นเยาว์คนใดหาญกล้าพอที่จะไปประลองกับชายหนุ่มอีกแล้ว