รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        ตุบ!

        ตุบ!

        ตุบ!

        เสียงชีพจรที่ดังลั่นจนแผ่นดินสะเทือนนี้มาจากร่างของราชินีมังกร

        นางกำลังหลับตา  แสงบางๆรวมตัวกันรอบปีกของนาง มันผสานตัวเข้าหากันจนตอนนี้มีลักษณะคล้ายกับไข่ใบหนึ่ง  ไป่ฟานเซียนที่เห็นสถานการณ์กำลังจะลงมือก็เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกอู๋เจี่ยเปิดประตูเข้าไปในห้องลับนั่นได้พอดี

        “พวกเจ้ากลับไปกันก่อน...”

        เสียงของไป่ฟานเซียนดังเข้ามาในหัว แม้ว่านางจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆแต่ผู้ติดตามทุกคนของนางกลับได้ยินอย่างชัดเจน

        “พี่หญิงคะ!?”

        เซี่ยซูเหยาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม  แต่ก็เป็นอู๋เจี่ยที่พูดขึ้นด้านข้าง

        “พวกเธออยู่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก ฉันจะใช้พลังของฉันเปิดประตูให้เด็กๆกับปู่สองคนนี้เอง” ชายวัยกลางคนกำลังหมายถึงหวงจื่อหานและหัวหน้าหมู่บ้านใต้เมฆา

        การเปิดประตูมิตินี้หลักการของมันคือการใช้พลังปราณในการแหวกฉนวนที่ทำหน้าที่ปกป้องประตูออกจากนั้นประตูจะดูดซับลมปราณส่วนที่เหลือเป็นค่าผ่านทาง

        หมายความว่ายิ่งใช้พลังปราณเยอะเท่าใดก็จะยิ่งคงสภาพของฉนวนได้นานและส่งคนข้ามประตูไปได้มากเท่านั้น

        อย่างกรณีของไป่ฟานเซียนที่ตอนนั้นใช้พลังในระดับ“บรรพจารย์” ก็เพียงพอที่จะสลายฉนวนไประยะเวลาหนึ่ง และยังสามารถส่งทุกคนในห้องข้ามผ่านมายังมิตินี้ได้โดยปลอดภัย

        “แล้วตัวท่านล่ะ?”

        หัวหน้าหมู่บ้านใต้เมฆารู้สึกแปลกๆกับคำพูดของอู๋เจี่ย

        เขาจะใช้พลังของตนในการเปิดประตูให้กับคนที่มีพลังปราณไม่ถึงระดับปรมาจารย์  แต่ในห้องนี้ก็มีถึงสี่คน

        ก่อนหน้านี้เขาก็เห็นมาบ้างขนาดเป็นพลังของระดับปรมาจารย์ยังคงสภาพรอยแหวกของฉนวนนั่นไว้ได้แค่ไม่กี่วินาที อย่างมากก็พอให้คัวเองพุ่งผ่านเข้าไปได้เท่านั้น

        “...อย่าบอกนะว่าคุณ”

        เซี่ยซูเหยาเบิกตากว้าง

        ชายคนนี้ไม่ได้คิดที่จะกลับไปพร้อมกับพวกเธอ!

        “ผมยังกลับไปไม่ได้”  อู๋เจี่ยส่ายหัวเบาๆแล้วถอนหายใจ

        “ถึงดูจากสถานการณ์แล้ว ทุกอย่างมันน่าจะกำลังผลัดเปลี่ยนไปสู่ยุคต่อไป นอกจากนี้เหล่าผู้ต่อต้านของมนุษย์ก็ล้มตายไปจนเกือบหมดแต่ผมก็ยังทิ้งคนในหมู่บ้านนั้นไปไม่ได้”

        หัวหน้าหมู่บ้านชราน้ำตาไหล  เขารู้นิสัยของหมอเทวดาคนนี้ดี ในยามนั้นเพราะช่วยเหลือชาวบ้านของเขาก็ทำให้อู๋เจี่ยอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านใต้เมฆาจนถึงยามนี้

        “นอกจากนี้อาการของเด็กคนนี้ก็ไม่เป็นไรแล้วนี่”  อู๋เจี่ยยิ้มพลางมองไปยังฮุ่ยเอ๋อ

        เซี่ยซูเหยาถอนหายใจ เธอรู้ว่าเป้าหมายแรกของพี่หญิงก็คือการตามหาหมอเทวดาเพื่อรักษาให้ฮุ่ยเอ๋อ พอตอนนี้ฮุ่ยเอ๋อกลับปรากฏลมปราณกระจายไหลเวียนอยู่ทั่วร่างราวกับคนปกติ  พวกเธอก็ไม่จำเป็นต้องมีธุระกับอู๋เจี่ยแล้ว

        “ฝากบันทึกเล่มนี้ให้เด็กคนนั้นด้วยนะ”

        อู๋เจี่ยล้วงไปในเสื้อกาวน์แล้วหยิบบันทึกที่เต็มไปด้วยร่องรอยการใช้งานออกมา  เด็กคนนั้นที่เขาพูดถึงก็คือลูกศฺษย์ของเขาหรือก็คือหลานสาวของหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้เอง

        “...ตาแก่อย่างข้ามาสายไปหรือเปล่า”

        ทันใดนั้นเองที่หน้าถ้ำกลับปรากฏร่างของคนสองคนเดินเข้ามา  เป็นจอมดาบเจิ้งเหรินอี้กับเหม่ยอิงหลานสาวของเขาที่รีบวิ่งเข้าไปหาถังเย่เย่และฮุ่ยเอ๋อที่กำลังสลบไสลด้วยความเป็นห่วง

        “นึกว่าพวกเราต้องกลับไปก่อนแล้วนะเนี่ย”

        จอมพลอย่างจางเซียนหยวนถอนหายใจ  ซึ่งเมื่อชายชราได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

        “โชคดีที่หุบเขานี่ไม่ไกลจากทางตะวันออกเท่าไรแล้วบังเอิญว่าข้ากับหลานสาวอยู่แถวๆนี้พอดี”

        เจิ้งเหรินอี้ในตอนแรกอยู่ในเมืองทางตะวันออกซึ่งไม่ห่างจากหุบเขาราชินีมังกรนี้นักและไปได้ยินข่าวเรื่องการจับตัวมนุษย์เด็กสองคนได้เข้าจึงเร่งรีบเดินทางมา  แต่เมื่อมาถึงกลับพบว่าทุกอย่างมันจบไปเสียแล้ว

        “เป็นสาวน้อยคนนั้นที่บอกว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่น่ะ”

        ทันทีที่เข้ามาในอาณาเขตไป่ฟานเซียนที่กำลังแผ่สัมผัสสวรรค์ออกไปพอดีก็พลันรับรู้ถึงตัวตนของสองปู่หลาน  นางจึงส่งเสียงไปทางลมปราณแจ้งให้ทั้งสองคนรีบมารวมตัวกับทุกคน

        “พวกเธอรีบไปเถอะ”

        อู๋เจี่ยที่สัมผัสได้ถึงกระแสพลังที่กำลังผันผวนอยู่ด้านนอกรีบร้องเตือน เขารู้สึกไม่สบายใจเมื่อเห็นว่ากระแสพลังปราณที่บังเอิญไหลเข้ามาสามารถทำให้ฉนวนนั้นมีรอยฉีก

        ตุบ!

        ทันใดนั้นเอง เสียงชีพจรที่รุนแรงและยิ่งใหญ่ครั้งสุดท้ายก็ดังขึ้น  ความผันผวนของกระแสลมปราณพุ่งขึ้นไปสู่จุดสูงสุด 

        ตูม!

        พวกเขาได้ยินเสียงที่คล้ายกับบางสิ่งกำลังแตกออก พลังปราณจำนวนมหาศาลไหลทะลักออกมาจนเต็มทั้งหุบเขา

        ไป่ฟานเซียนตอนนี้กำลังจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่เบื้องหน้าพลางหรี่ตาลง

        ราชินีมังกรที่เดิมก็มีขนาดใหญ่อยู่แล้วนั้นตัวใหญ่ขึ้นอย่างน้อยก็ครึ่งเท่า เกล็ดสีแดงเพลิงนั้นราวกับกำลังมีเปลวไฟลุกไหม้อยู่ตลอดเวลา  แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างนั้นทะลวงผ่านระดับเหนือมนุษย์(เทพเจ้า) ไปเรียบร้อยแล้ว!

        ราชินีมังกรกลายเป็นตัวตนในระดับเดียวกับที่ไป่ฟานเซียนเคยก้าวไปถึงเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน

        ตัวตนกึ่งอมตะ!

        สถานะหนึ่งเดียวที่เคยเป็นของไป่ฟานเซียน  ตอนนี้นางได้กลายเป็นพยานในการกำเนิดตำตนระดับนี้ด้วยตาของตัวเอง!

        “...นี่มันยิ่งกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”

        ราชินีมังกรสัมผัสถึงพลังในร่างกายของตัวเองอย่างตื่นเต้น

        “...มนุษย์!  เจ้าพลาดเสียแล้วที่ไม่ยอมกำจัดข้าตั้งแต่ที่ยังมีโอกาส”  ราชินีมังกรกางปีกออก  ร่างของนางพลันโบกสะบัดขึ้นไปโบยบินอยู่กลางท้องฟ้า  ดวงตาที่ใหญ่โตของนางกำลังสั่นระริก

        นางเงยหน้าขึ้นไป  พลังขุมหนึ่งก็มารวมตัวกันเหนือหัว นี่คือหนึ่งในท่าไม้ตายที่นางเคยสำแดงออกมาก่อนหน้านี้

        เพลิงมังกรพิโรธ!

        เพียงพริบตา  ลูกบอลพลังสีแดงเข้มที่อัดแน่นไปด้วยอำนาจทำลายล้างก็ถูกปลดปล่อยมันพุ่งลงมาใส่จุดที่ไป่ฟานเซียนกำลังลอยอยู่โดยมีความรุนแรงมากกว่าก่อนหน้านี้กว่าสิบเท่า!

        “นี่ไม่ดีแล้ว!”

        อู๋เจี่ยกกำลังร้อนรน ถึงเขาจะไม่รู้ว่าข้างนอกกำลังเกิดอะไรขึ้น แต่เพียงแค่เศษเสี้ยวของพลังที่บังเอิญไหลเข้ามาในห้องนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้ฉนวนที่เป็นเขตแดนของประตูมิติฉีกขาด

        ลูกบอสแสงสีขาวภายในเริ่มมีปฏิกิริยามันเรืองแสงจางๆพร้อมที่จะทำงานขึ้นทุกเมื่อ

        ไป่ฟานเซียนที่กำลังเผชิญหน้ากับการโจมตีสะบัดมือฝ่ามือของนางฟาดเปรี้ยงเข้าไปปะทะกับเพลิงมังกรพิโรธจนมันถูกหยุดไว้กลางอากาศ

        นางแค่นเสียงออกมาทีหนึ่ง กลุ่มก้อนพลังนั้นก็ค่อยๆสลายไปต่อหน้าราชินีมังกรที่ประหลาดใจ

        “...เจ้าแข็งแกร่งจริงๆมนุษย์”

        เมื่อจบคำ  การต่อสู้ที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินยิ่งกว่าเก่าก็เกิดขึ้นเหนือหุบเขา

        ตอนนี้หนึ่งหมัดของไป่ฟานเซียนสามารถทำให้ร่างกายอันใหญ่โตของราชินีมังกรเซได้นิดหน่อยเท่านั้น ขณะเดียวกันนางเองก็สัมผัสถึงความหนักหน่วงจากการโจมตีของราชินีมังกรเช่นกัน

        ทั้งสองโบยบินขึ้นไปพัวพันกันบนท้องฟ้า เหล่าประชากรของมิตินี้ไม่สามารถแม้แต่จะยืนไหวเมื่อสัมผัสกับกระแสพลังที่กระจายไปทั่ว  พวกเขาตัวสั่นและจ้องมองอย่างเหม่อลอยโดยไม่อาจต่อต้าน

        ครืน!

        เพราะการปะทะกันของทั้งสองฝ่าย  ส่งผลให้หุบเขาค่อยๆถูกทำลายไปทีละส่วน  ยอดเขาที่เคยสูงชันพังทลายลงมาจนไม่เหลือเค้าเดิม เปลวไฟของราชินีมังกรสามารถละลายก้อนหินที่แข็งแรงจนหลอมเหลว

        ตูม!

        การโจมตีของราชินีมังกรไม่สามารถทำอะไรไป่ฟานเซียนได้ ลูกบอลเพลิงกระเด็นลงไปกระแทกจนหุบเขากลายเป็นหลุม  ไป่ฟานเซียนในตอนแรกนางไม่ทันได้สังเกต  แต่สัมผัสสวรรค์ของนางกลับสัมผัสได้ถึงคนกลุ่มหนึ่งบริเวณนั้นพอดี!

        ห้องลับที่อยู่ลึกเข้าไปในตัวหุบเขาตอนนี้กลับถูกลูกหลงจากการต่อสู้จนเพดานด้านบนถล่มลงมาโชคดีที่จางเซียนหยวนและเจิ้งเหรินอี้นั้นรู้ตัวทัน พวกเขาปลดปล่อยการโจมตีเพื่อทำลายเศษซากก้อนหืนที่ตกลงมาจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

        แต่มันก็ทำให้ห้องนั้นทะลุขึ้นมาจนถึงด้านบน!

        ราชินีมังกรที่ตอนแรกมุ่งความสนใจไปที่ไป่ฟานเซียนก็พลันสัมผัสถึงตัวตนอื่นได้

        นางมองเหล่ามนุษย์เกือบสิบคนที่อยู่เบื้องล่างด้วยสายตาแปลกประหลาด  ก่อนที่นางจะเผยรอยยิ้มเหยียดหยามขึ้นที่มุมปาก

        “มนุษย์ตัวเล็กจ้อยพวกนั้นเป็นพวกเดียวกับเจ้าสินะ?”

        ไม่ต้องรอให้ไป่ฟานเซียนตอบร่างของราชินีมังกรก็เคลื่อนตัวไปทางด้านนั้น ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตของนางแค่พริบตาเดียวก็สามารถบดขยี้ใครก็ตามที่อยู่บนพื้นได้แล้ว!

        ไป่ฟานเซียนเบิกตากว้างร่างของนางราวกับภาพติดตา ด้วยความเร็วที่เหนือกว่า ก่อนที่การโจมตีทางกายภาพของราชินีมังกรจะมาถึงนางก็มาปรากฏตัวเบื้องหน้าเหล่าผู้ติดตามของนางเสียก่อน

        หมัดเล็กๆของนางกลับสามารถยับยั้งกรงเล็บมหึมาของราชินีมังกรไว้ได้นางรีบหันไปบอกจางเซียนหยวน

        “รีบเปิดประตูซะ”

        ท่านจอมพลพยักหน้า  เขากำลังจะระเบิดพลังเพื่อทำให้ประตูมิตินั้นทำงาน

        แต่ก่อนหน้านั้นเอง

        ราชินีมังกรที่ปะทะอยู่กับไป่ฟานเซียนก็ระเบิดปราณออกมาจนทั่วร่าง นางพยายามสะกดข่มไป่ฟานเซียนที่ต้องปกป้องคนของตนอยู่เบื้องล่างให้จมดิน

        ไป่ฟานเซียนเองก็ไม่น้อยหน้าพลังปราณของนางไหลทะลักออกมาดุจห้วงสมุทร พลังปราณสองสายขับเคี่ยวกันอยู่กลางอากาศ

        ประตูมิติที่เป็นกลุ่มก้อนแสงสีขาวเมื่อไร้ซึ่งฉนวนเขตแดนที่คอยหุ้มไว้ เมื่อสัมผัสเข้ากับพลังปราณที่มากมายมหาศาลของสองตัวตนระดับกึ่งอมตะในระยะใกล้ๆมันก็พลันส่องแสงสีขาวสว่างจ้า

        อู๋เจี่ยเบิกตากว้าง  เขารู้ดีว่าอะไรกังจะเกิดขึ้น

        ไม่ทันแล้ว!

        แสงสีขาวนั้นมีขนาดใหญ่ยิ่งกว่าครั้งใดๆ  มันแผ่ออกมาจนครอบคลุมไปทั้งหุบเขา

        เหล่าประชากรของทั้งสองชนเผ่าซึ่งเฝ้ามองการต่อสู้สะท้านฟ้านี้จากระยะไกลเองก็เห็นแสงนี้ มันขยายตัวจนสามารถกลืนกินร่างที่ใหญ่โตของราชินีมังกรไปได้ทั้งตัว  มันส่องแสงสีขาวแสบตาออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ทุกชีวิตที่ยังหลงเหลืออยู่ในหุบเขานั้นจะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย...

        ในยุคสมัยปัจจุบัน

        ถังเทียนจี๋ตอนนี้กำลังนั่งทำหน้าตาเคร่งเครียด  เขาได้เดินทางกลับมายังบ้านของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ข่าวเรื่องการหายตัวไปของตัวตนระดับปรมาจารย์หลายคนรวมถึงท่านจอมพลของกองทัพเริ่มกลายเป็นประเด็นใหญ่โตและปิดไม่มิด

        เหล่าผู้ฝึกตนล้วนกำลังถกเถียงเรื่องนี้กันอย่างเซ็งแซ่  โดยเฉพาะในเว็บบอร์ดของชุมนุมผู้ฝึกตนนั้นกำลังเดือดพล่านไปด้วยข้อสันนิษฐานและการถกเถียง

        ความคิดเห็นที่6785 (นักปรุงมือใหม่)

-         ท่านจักรพรรดินีหายไปไหนนะ...

        ความคิดเห็นที่6786 (โอสถคือชีวิต)

-         นี่ก็หนึ่งเดือนกว่าๆแล้ว แต่นางไม่มีข่าวคราวหรือแวะเวียนเข้ามาในเว็บบอร์ดบ้างเลย

        ความคิดเห็นที่6789 (นักสืบวงใน)

-         ไม่ใช่แค่จักรพรรดินีโอสถนะ  รู้สึกว่านางพญาแม่ม่ายแดงของตระกูลเซี่ย  จอมดาบเจิ้งเหรินอี้ หรือแม้แต่ท่านจอมพลของกองทัพก็หายตัวไปพร้อมๆกัน

        ที่ตรงข้ามของถังเทียนจี๋คือเซี่ยจื่อโจวที่เป็นนายใหญ่ตระกูลเซี่ยหลังจากวันนั้นที่หมู่บ้านใต้เมฆาสองคนนี้ก็กลับกลายเป็นสนิทสนมกัน

        นอกจากนี้ยังมีตัวตนอย่างพลเอกหลิวเยี่ยนเฟยที่อยู่ในห้องนี้พร้อมกับผู้ช่วยของเขาอย่างจิ้นหลิง

        “กองทัพได้ข่าวอะไรมาบ้างไหมครับ?”

        ถังเทียนจี๋ถามเสียงเบา  ตลอดหนึ่งเดือนมานี้เป็นเพราะชื่อเสียงและอำนาจของไป่ฟานเซียนที่สร้างขึ้นก่อนจะหายตัวไปทำให้พอจะจัดการหลายๆเรื่องได้ ทั้งยังได้รับการช่วยเหลือจากเซี่ยจื่อโจวกับหลิวเยี่ยนเฟยอีก  ทำให้ตระกูลถังสามารถรับมือกับปัญหาของผู้ฝึกตนทางภาคตะวันออกหลังจากที่ตระกูลหานสูญเสียความยิ่งใหญ่ไปได้

        หลิวเยี่ยนเฟยเองก็ถอนหายใจ

        เพราะว่าคราวนี้แม้แต่ท่านจอมพลยังหายตัวเข้าไปในสิ่งที่เหมือนประตูมิตินั่น ทำให้กองทัพให้ความช่วยเหลือในการปกปิดข่าวสารอย่างเต็มที่แต่จนถึงตอนนี้ประตูนั่นกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆแม้ว่าจะใช้พลังของพลเอกทั้งสี่คนร่วมมือกันก็ตาม

        ตามข้อสันนิษฐานของเขาประตูนี่น่าจะมีข้อจำกัดบางอย่างในการใช้งาน ซึ่งสำหรับบุคคลภายนอกอย่างพวกเขานั้นไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันจะต้องใช้เวลาเท่าใดจึงจะเปิดประตูนั่นได้อีกครั้งหนึ่ง

        ทั้งยังไม่แน่ใจในความปลอดภัยด้วย

        และนั่นทำให้หลิวเยี่ยนเฟยโดนโยนงานของท่านจอมพลลงมาทั้งหมด นอกจากงานประจำตำแหน่งของตัวเองแล้วเขายังต้องรับภาระในส่วนที่เพิ่มขึ้นมาชั่วคราวแม้จะมีคุณผู้ช่วยและคนของท่านจอมพลคอยสนับสนุนอยู่  แต่สำหรับตัวชายหนุ่มแล้วสิ่งเดียวในหัวของเขาตอนนี้ก็คือเขาอยากจะลาออกจากตำแหน่งนี้ให้รู้แล้วรู้รอด!

        เขารู้สึกเหมือนกับว่าตั้งแต่ที่ได้รู้จักไป่ฟานเซียนงานของเขาก็เริ่มจะเพิ่มมากขึ้นจนล้นมือก่อนหน้านี้เขาอยากจะลาพักร้อนไปทีหนึ่งก็แล้ว แต่คราวนี้เพราะเป็นภาระสำคัญระดับประเทศทำให้เขาไม่สามารถจะทิ้งทุกอย่างไว้ด้านหลังได้

        ชายหนุ่มทอดถอนหายใจ เขาจิบน้ำชาขณะที่เหม่อมองออกไปด้านนอกหน้าต่าง  ตอนนี้พวกเขามารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักอีกหลังหนึ่งของถังเทียนจี๋  เพราะบ้านหลังนั้นของไป่ฟานเซียนแม้ว่านางจะไม่อยู่แต่เขตแดนที่กางทิ้งไว้ก็ยังทำงานได้ดี

        พวกเขาเข้าไปไม่ได้

        ท้องฟ้าสีครามและทะเลที่กำลังทอประกายสามารถทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังได้พักผ่อน ชายหนุ่มอาศัยเวลาที่ต้องออกมาหารือกับถังเทียนจี๋และเซี่ยจื่อโจวเช่นนี้ในการพักผ่อนจิตใจของตัวเองเป็นประจำ

        แต่ในขณะที่เขากำลังเหม่อมองทิวทัศน์ที่งดงามนั้นเอง

        พรวด!

        ที่เหนือท้องทะเลที่กว้างใหญ่ อยู่ๆก็ปรากฏรอยแยกของห้วงมิติที่บิดเบี้ยว 

        ก่อนที่ร่างของมังกรตัวใหญ่ยักษ์ลำตัวสีแดงฉานจะพุ่งออกมาจากรอยแยกนั้นพร้อมกับแรงกดดันอันทรงอำนาจ นอกจากนี้ที่ไม่ห่างกันนักเขาก็มองเห็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตาหลายคนที่ถูกดีดออกมาเช่นเดียวกัน

        นั่นมันท่านจอมพล?

        แล้วก็ยังมีเซี่ยซูเหยา  เจิ้งเหรินอี้กับหลานสาว  เด็กๆทั้งสองคน  หวงจื่อหาน รวมไปถึงชายชราหัวหน้าหมู่บ้านใต้เมฆาและแม้แต่อู๋เจี่ยหมอเทวดาที่หายตัวไป!

        นอกจากนี้ยังมีนกสีดำตัวใหญ่สามตัวซึ่งโดนลูกหลงจนหลุดมายังมิตินี้ด้วย

        หลิวเยี่ยนเฟยลืมแม้แต่ที่จะเช็ดน้ำชาที่เผลอสำลัก  ไม่ใช่แค่เขา เพราะความใหญ่โตของราชินีมังกรในตอนนี้ต่อให้คนธรรมดาก็ยังสามารถมองเห็นได้

        พวกเขาเหม่อมองอย่างตื่นตะลึง สิ่งมีชีวิตในตำนานที่ปรากฏแค่ในนิยายหรือการ์ตูนกำลังโบยบินอยู่เหนือท้องทะเลอย่างยิ่งใหญ่!

        สิ่งนี้ดูไม่เหมือนของปลอมพวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่สามารถทำให้ตัวสั่นและขนลุกซู่ เหมือนกับว่ามีสัตว์ร้ายกำลังจับจ้องชีวิตของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

        ท่านพลเอกหนุ่มยืนขึ้น สถานการณ์นี้มันเกินความสามารถในการควบคุมของกองทัพไปแล้ว

        เขาสามารถจินตนาการถึงความวุ่นวายหลังจากที่คนทั้งโลกรับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของสิ่งนี้ได้ในทันที  มันอาจจะลามไปถึงการเปิดเผยถึงการมีอยู่ของโลกผู้ฝึกตนออกมาต่อหน้าสาธารณะชนคนธรรมดาเลยก็ได้

        ในตอนนั้นเอง  ก่อนที่มิตินั้นจะปิดตัวลง ก็ปรากฏร่างของหญิงสาวงดงามที่กำลังกวาดสายตาจับจ้องไปยังราชินีมังกรอย่างไม่ลดละตามมา

        ท่านปรมาจารย์ไป่ฟานเซียน!

        หลิวเยี่ยนเฟยรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้  เป็นอย่างที่เขาคิดไม่ผิด หญิงสาวคนนี้ขยันสร้างเรื่องราวที่หน้าปวดหัวให้กับเขาได้ทุกครั้งที่เจอหน้ากันจริงๆ!

        ถ้าจบเรื่องนี้ลงได้เขาจะไม่สนใจภาระหน้าที่อะไรพวกนี้อีกแล้ว ในเมื่อท่านจอมพลก็กลับมาได้อย่างปลอดภัยก็ให้เขามารับงานพวกนี้ไปดูแลต่อก็แล้วกัน!

        ส่วนเขาจะลาพักร้อน!

        ไม่ว่าใครจะว่าอย่างไรรอบนี้เขาจะลาพักร้อนจริงๆ!