".......!!! "
"อ้าว!...มาอยู่ที่นี้ได้ไงว่ะ???"งงน่ะสิก็จำได้ว่าง่วงนอนนิ แล้วทำไมมาโผล่อะไรตรงนี้ได้ไง แล้วที่นี่เราเคยมาแล้วนี่หว่า??
"คุณตาครับ! คุณตาๆๆๆ! "
"โอ้ยย!!...เ้าจะะโทำไมข้าก็อยู่ที่เดิมเ้าไม่เห็นหรือไงเล่า!"
"แหะๆ...ผมขอโทษครับผมลืมดู... :) "ผมได้แต่เกาแก้มหัวเราะแห้งๆด้วยความเขินอาย
"มาๆ...ข้าเป็คนเรียกเ้ามาเองพอดีข้าลืมเอาของที่เ้าขอข้าไว้ พอดีมันรีบไปหน่อย"คนแก่ก็งี้ขี้หลงขี้ลืม. ผมกล่าวในใจ
"ข้าได้ยินนะ!!...ข้าไม่ได้แก่แค่อยู่มานาน":)
"มันก็เหมือนกันนั้นแหละครับ...ว่าแต่เราก็เจอกันสองรอบแล้วผมยังไม่รู้เลยว่าคุณตาเป็ใคร??"
"อ้าวข้ายังไม่ได้บอกเ้ารึ....."น่านไงแก่แล้วไม่ยอมรับ-_-
"เอาเถอะๆข้าเป็ใครไม่สำคัญ...เ้าเรียกคุณตาเหมือนเดิมนั้นแหละข้าชอบที่เ้าเรียกแบบนั้น เอาล่ะมารับของๆเ้าไป ยื่นมือมา"ว่าจบก็มีสองสิ่งลอยมาตรงมือของผม??มันเป็แหวนสีเงินมีัสีทองล้อมทั้งวงและอีกอย่าง"สร้อย"มันเป็สร้อยสีเงินเส้นเล็กๆมีจี้เป็รูปหงส์สีชมพูประดับด้วยเพชร??
"เออ...แหวนผมพอเข้าใจว่าผมขอไปแต่สร้อยนี้เอามาทำอะไรคับคุณตา?"ผมถามอย่างสงสัย??
"มันคือมิติส่วนตัว พอดีข้ารู้สึกเอ็นดูเ้าเป็พิเศษถือว่าข้าให้เป็ของขวัญแล้วกัน...."ถึงบางอ้อกันเลยทีเดียวแล้วใช้ยังไงล่ะนั้น?? กล่าวกับตัวเองจบก็หันไปมองหน้าคุณตา ราวกับท่านเข้าใจว่าผม้าจะสื่ออะไร..
"ของทั้งสองสิ่งนี้ให้เ้าหยดเืของเ้าลงไปมันก็จะเป็ของเ้าโดยสมบูรณ์และจะไม่มีใครใช้ได้นอกจากเ้า" อ้อฟังจบผมก็ทำตามทันทีจากนั้นก็เกิดแสงสีทองล้อมรอบตัวผมไว้สักพักทั้นแหวนและสร้อยก็สวมเข้าที่นิ้วและคอของผมทันที...ผมตื่นเต้นมากอยากจะลองใช้งานเต็มทีแล้ว!!\^_^/
"อย่าพึ่งใจร้อนเ้ายังมีเวลาที่จะลองอีกเยอะมาฟังข้าให้จบก่อน....เอาล่ะของทั้งสองสิ่งจะไม่สามารถถอดหรือหายได้และมิติภายในสร้อยเส้นนั้นจะมีทุกอย่างที่เ้าปราถนาไม่ว่าจะเป็
- น้ำตกที่มาจาก์หรือเรียกว่าน้ำทิพย์ ส่วนสรรพคุณเ้าไปศึกษาเอง
- ทะเลสาบหรือน้ำทิพย์โอสถ
- แปลงสมุนไพร
และที่"สำคัญ"ภายในมิติยังมีสัตว์อสูรที่รอรับใช้เ้าอยู่.....เ้าต้องตามหาเองว่าพวกมันอยู่ส่วนไหนของมิติ หลังจากเ้าเจอพวกมันแล้วเ้าทำพันธะสัญญากับพวกมันซะ ถึงตอนนี้พวกมันจะเป็ของเ้าแล้วแต่ยังไม่สมบูรณ์....เข้าใจที่ข้าพูดไหม??"
"เข้าใจครับว่าแต่....ทำไมถึงใช่คำว่าพวกล่ะคับมันไม่ได้มีตัวเดียวหรอคับ??"
"เ้านี่น๊าไว้ไปหาดูเองก็แล้วกัน แล้วก็นะในเมื่อเ้าอยู่ในร่าง"สตรี"แล้วเมื่อไรเ้าจะพูดให้เข้ากับโลกและสถานะทางกายภาพของเ้าซะที......เฮ้อ..
"......!!!! "
"ผะ อะ ข้าลืมเ้าค่ะท่านตา...ก็มันไม่ชินนิเ้าค่ะ"ข้ากล่าวอย่างเขินๆพร้อมทั้งเฉตาไปทางอื่นเพื่อกลบเกลื่อนความอาย....""ก็มันไม่ชิน!!!""
<ความเป็ชายที่เป็มา24ปีจบสิ้นแล้ว!!!!>ข้าได้แต่กู่ร้องในใจแล้วก็ปลอบใจตัวเอง เอาน่าไหนๆก็ไหนๆแล้วคิดสะว่าหาประสบการณ์ใหม่ๆ ชีวิตจะได้ไม่น่าเบื่อ.....
"ข้าทำใจได้แล้วเ้าค่ะ.....ก็นี่มันชีวิตใหม่ขอข้านิเ้าคะเดียวมันจะดีขึ้นใช่ไหมเ้าคะท่านตา?"
"เดียวมันจะดีขึ้นแน่นอนหลังจากที่เ้าหลอมรวมจิติญญาเป็หนึ่งเดียวกันถึงเ้าจะได้ความทรงจำร่างนี้ไปแล้วแต่ร่างนี้อ่อนแอไม่สามารถฝึกพลังได้เ้าต้องทำการหลอมรวมจิติญญาและพลังพร้อมกันแต่ถึงอย่างนั้นเ้าต้องฝึกฝนร่างกายให้แข็งแรงซะก่อน...."อย่างงั้นหรอ งั้นเราต้องรีบแล้วร่างกายนี้อ่อนแอเกินไปไม่รู้จะต้องใช้เวลาฟื้นฟูนานขนาดไหน...เฮ้อคิดแล้วมันกลุ้ม-_-
"ไม่ต้องกลุ้มใจไปข้าลืมบอกเ้าว่าเวลาในมิติของเ้าสามารถปรับเปลี่ยนตามใจเ้าจะให้ช้าหรือเร็วยอมทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น"
"สุดยอด!!!ที่แท้ก็เทพทรูนี่เองฮ่าๆๆๆๆๆ"
"เดียวตอนที่เ้าจะหลอมพลังและิญญาข้าจะเป็คนไปพบเ้าเองเมื่อข้าคิดว่าเ้าพร้อม เอาล่ะนี่ก็อย่างสุดท้ายที่ข้าจะให้เ้าแล้ว...เอาหน้ามาใกล้ๆข้าหน่อย"ท่านกล่าวอย่างอ่อนโยน
ข้าเดินไปตามที่ท่านตาบอกแล้วท่านก็เอานิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากข้าจากนั้นความรู้มามายมหาสารก็หลั่งไหลเข้ามามันทำให้ข้ามึนหัวและเจ็บจี๊ดๆอยู่ตลอดเวลาและปวดหนักขึ้นเรื่อยๆนั้นทำให้ข้าไม่สามารถคงสติไว้ได้และหลับไป
2 เค่อผ่านไป
"เป็อย่างไรบ้างนี่เเหละคือความรู้ที่เ้าอยากได้....ข้าถามจริงๆไหนเ้าบอกอยากอยู่อย่างสงบแต่พรแต่ล่ะข้อของเ้าเหมือนเ้าจะไปครองโลกยังไงยังงั้น"
"ถ้าข้าเก่งมากๆจะได้ป้องกันตัวและครอบครัวได้ข้าจะไม่เบียดเบียนคนอื่นก่อน แต่ถ้าใครแกว่งเท้าหาเสี่ยนเองนั้นก็อีกเื่เ้าค่ะ ข้าเข้าใจความเป็ไปของโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กดี แต่ถ้ามันหาความสงบไม่ได้ข้านี่แหละจะทำให้คนที่มันมาวุ่นวายกับข้าได้ไปที่สงบๆเอง....หึหึ"
"โอ้วว..งั้นขอให้เ้าได้ใช้ชีวิตตามที่เ้า้าน่ะ"
หวังว่าจะไม่มีใครไปทำให้เ้าโกรธนะ ข้าล่ะสยองแทน ชายชราได้แต่พลางกล่าวในใจ
"ข้าก็หวังให้เป็เช่นนั้นเ้าค่ะ!! "
"อ่ะ....ยังมีอีกเื่ เดียวเ้าจะมีคนที่เหมาะสมที่จะเป็อาจารย์ของเ้าและคอยชี้แนะทุกสิ่งแก่เ้าหลังจากเ้ากลับไปแล้วรีบหาเวลาเข้ามิติแล้วรีบฝึกฝนร่างกายของเ้าซะ...เข้าใจหรือไม่?"
"เ้าค่ะ...ข้าเข้าใจแจ่มแจ้งเลยเ้าค่าา ว่าแต่คนผู้นั้นจะมาตอนไหนเ้าคะ?"
"ไม่เกินหนึ่งอาทิตย์....แล้วเ้าก็เตรียมตัวให้พร้อม เ้ารู้ใช่ไหมว่าร่างกายเ้าอ่อนแอเพราะเหตุใด"
"เ้าค่ะ...และเมื่อถึงเวลาข้าจะตอบแทนพวกมันอย่างสาสม!!!"
"งั้นเ้าก็ไปได้แล้วนางหนู นี่ก็ผ่านมาหลายเค่อแล้ว"
"เ้าค่ะ ข้าไปแล้วนะเ้าคะ...ไม่ลืมอะไรอีกนะท่านตา...คิกคิก(: " หลังจากข้ากล่าวจบก็เกิดแสงสว่างจนข้าต้องหลับตาพร้อมกับสติที่ดับไป
""โชคดีนะ.....ตาของเ้าจะมองดูเ้าเสมอ""