เทพมังกรเหนือโลก

    ยามแสงแดดส่องสว่าง!...ดวงแดงบนฟ้าเคลื่อนลอยขึ้นไปอยู่กลางศีรษะเป็นสัญญาณอันบ่งบอกว่าถึงเวลาเที่ยงยามแล้ว!...

   กลิ่นโชยของเนื้อสัตว์ชนิดพิเศษพลันสะกดทุกชีวิตให้หันมอง!...ภายในถ้ำแห่งหนึ่งมีชายหนุ่มกำลังใช้มือข้างหนึ่งถือทวนที่เสียบทะลุชิ้นเนื้อยักษ์ก้อนหนึ่ง!

   ชิ้นเนื้อที่ขนาดเท่าๆกับชายฉกรรจ์กล้ามโตที่ถูกเสียบด้วยทวนกำลังถูกชายหนุ่มกัดกินอย่างออกรส!

“หืม?...นานเท่าใดแล้วที่ข้าไม่ได้กินมื้อเทียง?”

หยุนเฟยพลันกล่าวตั้งคำถามกับตัวของมันเอง!...อาจเป็นเพราะนี่คือโลกของผู้ฝึกตน!...ผู้ฝึกตนคือผู้ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ!

   หากหิวก็สามารถใช้พลังปราณรอบข้างบำรุงหิวได้!...หากเหนื่อยก็สามารถใช้พลังปราณรอบข้างบำรุงกายได้!...สิ่งๆต่างเหล่านี้ล้วนแต่อำนวยให้เกิดผู้ฝึกตน!...ผู้ที่คิดจะขึ้นไปอยู่จุดสูงสุดของมนุษย์ด้วยเป้าหมายต่างๆ!

   และชายหนุ่มที่มีนามว่าหยุนเฟยตอนนี้เองก็กำลังตั้งคำถามกับตนเองว่า...ข้ากินมื้อเที่ยงครั้งล่าสุดเมื่อใด?...นั่นจึงเป็นข้อพิสูจน์แล้วว่าผู้ฝึกตนนั้นอยู่เหนือธรรมชาติ!

อึก!!

เสียงกลืนของแหลกพลันดังขึ้นมาจากลำคอของชายหนุ่ม!...เนื้อของแรดอัคคีพวยพุ่งเข้าสู่ร่างกาย!...ร่างกายของชายหนุ่มเองดูเหมือนจะตอบรับมัน!

ซ่า!....

เสียงเหมือนกับกระทะไหม้พลันกำเนิดเกิดขึ้น!...ร่างกายของหยุนเฟยพลันร้อนรุ่มขึ้นมา!...ตัวของมันกลายเป็นสีแดงระเรื่อเหมือนมะเขือซีด!

   ก่อนที่มันจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม!...ร่างกายของ

หยุนเฟยกลับมาจากอาการนั้นๆ!...แต่สิ่งที่ต่างออกไปก็คือ!

ฝุบ!!

เสียงของเปลวไฟพลันเกิดขึ้น!...เสียงนี้อยู่ใกล้ตัวชายหนุ่ม!...ใช่!...เปลวไฟสีเหลืองพลันบังเกิดขึ้นมาบนฝ่ามือของชายหนุ่ม!...แต่ถึงจะเรียกว่าเปลวไฟ...มันก็เป็นได้แค่เปลวไฟของเทียนเล่มหนึ่งเพียงเท่านั้น!...แต่ใครจะสน?

“ไม่น่าเชื่อ!...กายบรรพกาลที่มีภูมิแพ้ต่อธาตุไฟกลับสามารถเพิ่มพูนพลังธาตุไฟจากแรดอัคคีให้เข้ามาหลอมรวมกับร่างกายของข้าได้!...นี่มันกลับกันชัดๆ!”

หยุนเฟยพลันกล่าวขึ้นมาอย่างตะลึงลาน!...เพราะนี่คือการค้นพบใหม่!...ถึงแม้มันจะพอรู้มาบ้างแต่เมื่อมาเจอเข้าจริงๆแล้วก็อดที่จะตะลึงออกมามิได้!

   กายบรรพกาลนั้นเป็น 1 ในหลายๆกายที่โลกใบนี้มอบให้!...มันเป็นกายที่มีไว้เกื้อหนุนกำลังของเจ้าของกายนี้!...แต่ข้อเสียของมันนั้นช่างเป็นข้อเสียที่น่ากลัวนัก!...เพราะกายนี้ไม่สามารถหลอมรวมกับธาตุบางชนิดได้!...และไฟก็เป็นหนึ่งในนั้น!

   ไฟที่เป็นธาตุหลักของนักหลอมโอสถกลับไม่สามารถเข้าคู่กับกายบรรพกาลได้!...นี่มันเหมือนกับเรื่องตลกในภพและโลกแห่งนี้!...และที่ตลกยิ่งกว่านั้นก็คือ...กายบรรพกลสามารถเพิ่มพูนเกื้อหนุนธาตุไฟได้!

   มันเป็นเรื่องที่แม้แต่ผู้ฝึกตนยังต้องอ้าปากค้าง!...ไม่สามารถหลอมรวมได้แต่กลับเกื้อหนุนซึ่งกันและกัน!...นี่คือกฎบัดซบที่ธรรมชาติของโลกได้ตั้งขึ้น!

   แต่แล้วชายหนุ่มที่มีนามว่าหยุนเฟยกลับทำเลายกฎอันแสนบัดซบของธรรมชาติในโลกนี้ไปได้!...ด้วยการหลอมธาตุไฟเข้ากับกายบรรพกาล!...นี่สิ!...ถึงเรียกว่าเหนือธรรมชาติ!

   ด้วยเหตุการณ์สืบสานสายเลือดของเทพเจ้าจากต่างโลก!...จึงทำให้หยุนเฟยมีความทนต่อธาตุไฟได้อย่างท่วมท้น!...หรืออาจจะบอกได้ว่าไม่มีไฟชนิดไหนที่จะทำให้ชายหนุ่มผู้นี้รู้สึกร้อนได้!

วึบๆๆ!!

ภาพเปลวไฟบนฝ่ามือของหยุนเฟยพลันขยับสั่นไหวไปมา...ก่อนจะดับลงในที่สุด!...ธาตุอัคคีแรกที่หลอมรวมคืออัคคีเหลือง!...อัคคีที่ต่ำต้อยที่สุดในหมู่อัคคีสามัญ!

   ธาตุอัคคีจะแบ่งออกมาเป็นสองสาย!...สายสามัญและสายพิเศษ!...อัคคีสายสามัญนั้นจะแบ่งแยกความร้อนของอัคคีโดยสีของอัคคี!...เรียงลำดับจำต่ำไปสูงคือ...เหลือง...ส้ม...แดง...ฟ้า...ม่วง!

   ส่วนอัคคีสายพิเศษนั้นจะไม่สามารถแบ่งแยกความร้อนตามสีของอัคคีนั้นๆได้!...เพราะส่วนมากอัคคีสายพิเศษนั้นจะมีเพียงแค่สีหลักสีเดียวเท่านั้นไม่สามารถพัฒนาให้มันร้อนแรงขึ้นไปอีกได้!

“ดูเหมือนว่าข้าจะอยู่ในนี้นานไปเสียแล้ว!...”

หยุนเฟยพลันกล่าวขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย!...ดูเหมือนว่าหลังจากที่มันได้หลอมรวมเข้ากับธาติอัคคีแล้วจะทำให้มันดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง!

   และแล้ว!...เวลาอีกครึ่งเดือนของการทดสอบก็ได้หมดลง!...หน้าบริเวณทางเข้าของป่าอสูรต่างก็เต็มไปด้วยคนมากมาย!...พวกมันล้วนแล้วแต่มารอดูความสำเร็จของคนในครอบครัว!

   คนส่วนมากต่างก็ทำสีหน้าทุกข์ใจ!...ไม่แปลก!...เพราะในเวลานี้เวลาได้ล่วงเลยไปกว่า 1 เดือน!...ตามปกติแล้วบททดสอบนี้คนที่มีระดับปราณจิตขั้น2 ถ้าขยันหน่อยยังต้องใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งเดือน!

   แล้วคนที่พวกมันเป็นห่วงเป็นใยอยู่นี่ล่ะ?...บางคนปราณจิตขั้น 3 ขั้น 4 ก็ยังไม่ออกมา!...มีถึงปราณจิตขั้น7 ขั้น 8 ด้วยซ้ำ!...แล้วจะมิให้พวกมันคิดวิตกได้เช่นไร?...พวกมันได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวก็ออกมาอนู่อย่างนั้น!

   ชายหนุ่มผู้หนึ่งได้เดินออกมาจากทางเข้าป่าอสูร!...รูปร่างอันหล่อเหลาของมันต่างก็สกดทุกสายตาอย่างไม่ได้นัดหมาย!...บางคนที่เห็นชายผู้นี้ก็พลันทำสีหน้าอมทุกข์ขึ้นมา!...เพราะสิ่งที่พวกมันรอมิใช่ชายผู้นี้อย่างแน่นอน!

   หยุนเฟยก็รู้ความจริงนี้ดี!...ความจริงที่ว่าบททดสอบแห่งนี้ต้องมีผู้ตายเป็นจำนวนมาก!...มันจึงไม่ได้สนใจอะไรมาก!...เพียงแค่เดือนไปทางชายชราที่เป็นผู้ตรวจสอบแล้วยื่นลูกแก้วระดับปราณจิตขั้น1 ถึง 5 จำนวน 50 ลูกให้ก็เพียงเท่านั้น!...ก่อนที่มันจะเดินจากไป…

   ช่วงระยะเวลากว่าครึ่งเดือนที่ผ่านมานี้หยุนเฟยพลันรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก!...ร่างกายของมันเหมือนเรียกหาอะไรซักอย่าง!...คอขวดครึ่งก้าวสู่ปราณแท้จริงก็ไม่อาจผ่าทะลุได้!

   ร่างกายซูบผอมลงเล็กน้อย!...จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเป็นบางครั้งบางครา!...ศีรษะวินเวียนและปวดจนฟ้าร้องดินลั่นก็ยังไม่น่ากลัวเท่านี้!

ปัง!!

หยุนเฟยพลันปิดประตูห้องๆหนึ่งที่อยู่ในสำนักลมปราณอย่างเสียงดัง!...ตัวมันหลังจากที่ผ่านบททดสอบแล้วจึงพลันเดินมาทางสำนักลมปราณด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก!...ร่างกายของมันเหนื่อยล้าเต็มที!...แต่กลับมิสามรถทำอะไรได้!...ความวิงเวียนก็เกิดขึ้นโดยไม่อาจขัดขืน!...ร่างกายพลางทรมานมากๆยิ่งขึ้นไปเรื่อยอย่างน่าเจ็บปวด!

พลัก!!

หลังจากที่หยุนเฟยเดินเข้ามาในห้องของสำนักลมปราณที่มันได้เช่าไว้ก็พลันล้มลงทันทีหลังจากปิดประตูได้ไม่กี่เสี้ยวลมหายใจ!

   ร่างกายของมันพลันร้อนผ่าวขึ้นไปเรื่อยๆ!...และเรื่อยๆ!...ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างน่าหวาดกลัวเกรง!...ราวกับเข็มนับพันหมื่นล้านทิ่มแทง!...ราวกับภาพของการตายของคนในครอบครัวถูกฉายซ้ำๆเป็นหมื่นๆรอบ!...ราวกับโดยเฉือนเลือดเฉือนเนื้อออกมาทีละนิด!...ราวกับร่างกายนี้มิใช่ของตนเองอีกต่อไป!

อ๊าก............!

และแล้วดูเหมือนชายหนุ่มจะไม่สามารถทนไหวได้โดยกรนิ่งเงียบอีกต่อไป!...เสียงร้องโหยหวนอันแสนเจ็บปวดทรมานพลันดังออกมาจากปากของลายหนุ่ม!

   ร่างของมันนอนกลิ้งไปมาอยู่กับพื้นห้องด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว!...ร่างกายเริ่มเกิดสีแดงขึ้นมาเรื่อยๆจนกลายเป็นสีแดงสดใส!...และก็เป็นอยู่อย่างนั้นอยู่หลายชั่วยาม!

ฟู่!!

ร่างกายของชายหนุ่มมีไฟลุกขึ้นทั่วร่าง!...ชายหนุ่มเองก็ยังคงนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดที่ตรงพื้น!...แต่ดูแล้วคงไม่ใช่เพราะไฟ!...แต่เป็นเพราะความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นมาจากธรรมชาติเองมากกว่า!

พรวด!!

เลือดสดสีดำน่าเกลียดน่ากลัวพลันพุ่งทะลุออกมาจากรูปากของหยุนเฟยอยู่หลายสิบคำ!...ความเจ็บปวดเหนือคณานับพุ่งพล่านถาโถมกระหน่ำเข้ามาในตัวหยุนเฟยไม่หยุดไม่หย่อน!

   มนเป็นอยู่อย่างนั้นอยู่นานสองนาน...1ชั่วยาม...2ชั่วยาม...3ชั่วยาม!...เช้าวันรุ่งขึ้น!...กว่าหนึ่งวันเต็มที่หยุนเฟยต้องทรมานอยู่อย่างนั้น!...นี่มันเกินกว่ามนุษย์จะทนรับได้!...หยุนเฟยเองก็เช่นกัน!

   ขอบตากรอบดำ...จากผมยาวสลวยกลับกลายเป็นยุ่งเหยิง...จากร่างกายเปล่งปลั่งดุจเทพมารกลับกลายเป็นผอมแห้งไร้เรี่ยวแรง!...ดวงตาเหม่อลอยไปอย่างน่าเวทนา!...สภาพของหยุนเฟยตอนนี้เหมือนกับคนบ้าไม่มีผิด!

   และแล้ว!...วันเวลาก็ได้ผ่านไปอีก1 วันเต็ม!...

หงึก!

หยุนเฟยที่ดวงตากำลังเหม่อลอยพลันได้สติขึ้นมา!...มันตกใจเล็กน้อยกับสภาพของตนในตอนนี้!...มันไม่เคยพบเจอเหตุการณ์อะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิตของมัน!

“นี่มันเรื่องอันใดกันแน่?...เหตุใดสภาพของข้าถึงได้เป็นเช่นนี้?...บัดซบ!”

หยุนเฟยก่นด่ากับสภาพของมันอยู่นาน...ก่อนที่มันจะได้สติคืนมาในอีกสามลมหายใจ!...สิ่งแรกที่มันต้องทำตอนนี้ก็คือฟื้นฟูร่างกาย!

ซวบ!!!

พลังปราณรอบๆห้องพลันหดหายไปอย่างรวดเร็ว!...และพวกมันก็รวมๆกรูกันเข้ามาในร่างกายของหยุนเฟยและมุ่งเข้าสู่เส้นลมปราณและเดินทางต่อไปที่จุดตันเถียนทันที!

ปัง!!!!!!

เสียงดั่งสนั่นห้องพลันบังเกิด!...ชายหนุ่มซูบผอมกลับมาเป็นปกติอีกครา!...และดูเหมือนจะดูสมบูรณ์กว่าเดิมอีกต่างหาก!...

   ผมเผ้าสีดำเงามันขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด!...ผิวหนังเต่งตึงราวผิวของหญิงสาววัยแรกแย้มก็มิปาน!...ริมฝีปากสีชมพูระเรื่ออย่างสดใส!...ใบหน้ากระจ่างใสไม่มีรอยริ้วความบกพร่อง!...และที่สำคัญ!!

“ระดับปราณแท้จริงขั้นที่ 1!!”

หยุนเฟยลันกล่าวขึ้นมาอย่างตกตะลึง!...นี่มันเรื่องอันใดกัน?...หลังจากที่มันติดอยู่คอขวดของระดับปราณจิตอยู่เสียนานตัวมันใช้เวลาถึงครึ่งเดือนยังไม่สามารถก้าวข้ามคอขวดนี้ไปได้!

   แต่นี่มันเรื่องตลกหรือเรื่องเศร้าอันใดกัน?...หลังจากนอนทนดิ้นทุรนทุรายเพียงแค่หนึ่งวันเต็มกลับทำให้ผ่านคอขวดไปได้!...แถมเมื่อดูดซับพลังปราณเข้ามากลับทำให้เพิ่มระดับไปเป็นปราณแท้จริงขั้น1!!

ตุบ!

ในขณะที่หยุนเฟยกำลังคิดไปเรื่อยเปื่อยถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น!...แต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกว่าในร่างกายมีสิ่งผิดปกติ!...หัวใจของมันพลันเต้นแรงขึ้นมาอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่!

ตุบ...ตุบ...ตุบ

หัวใจของมันพลันเต้นแรงเป็นจังหวะทีละช้าทีละช้าอยู่อย่างนั้น!...แต่ดูเหมือนว่านี่จะเป็นเรื่องดี!...เพราะทุกครั้งที่หัวใจของมันเต้นแรงขึ้น!...มันก็พลันรู้สึกดีตามไปด้วย!

ตุบ!ตุบ!ตุบ!

หัวใจของมันพลันเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆอย่างไม่ลดละ!...ความเจ็บไม่มีแต่ความสุขกลับเข้ามาแทนที่ความสงสัย!...มันเป็นสิ่งที่ร่างกายของหยุนเฟยใฝ่หา!...หยุนเฟยพลันสัมผัสได้ว่าร่างกายของมันต้องการอะไรบางอย่างในที่แห่งนี้!

   อาจจะเป็นใกล้ๆนี้...หรืออาจจะเป็นไกลๆ!...อาจจะเป็นข้างบนหรือไม่ก็ข้างล่าง!...หยุนเฟยพลันใช้สมาธิควบคุมความกระหายของมันในตอนนี้ให้สงบลง!...ก่อนมันจะใช้วิชาสวรรค์ประจำตระกูลตระเวนหาความทรงจำในสมองของมันในขณะนี้!

   แต่แล้วมันก็ต้องทำสีหน้าตะลึงขึ้นมา!...เมื่อครั้นเมื่อครู่มันได้เข้าไปตรวจสอบความจำของหยุนเฟยคนก่อนเข้า!...ทำให้หยุนเฟยพลันตะลึงกลายเป็นตัวโง่งมขึ้นมา!...เพราะหยุนเฟยคนก่อนในครั้นมันยังเด็กมันเคยได้พบกับหยุนหลางซานท่านปู่ทวดของมันคราหนึ่ง!

“การตื่นขึ้นของสองสายเลือดหลัก!!”

หยุนเฟยพลันค้นหาความจำของหยุนเฟยคนก่อนจนพบคำตอบเรื่องของมันที่เป็นอยู่ในตอนนี้!

To be continue……