ว่าที่ฮูหยินจอมป่วน

ชิงชิงพาพี่น้องพรรคยาจกสองคนไปตัดไม้ในป่า เพื่อนำไม้ไปสร้างสะพานให้ชาวบ้าน พอตัดไม้ได้เยอะพอสมควร ผู้ชายยาจกสองคนก็เข็นรถเข็นที่บรรทุกท่อนไม้จนเต็มคันรถ พวกเขากำลังเข็นรถผ่านบนเขาแห่งหนึ่ง ในขณะที่ชิงชิงก็ช่วยถือเชือกไว้ม้วนหนึ่ง

ระหว่างที่ยาจกทั้งสามเดินไปด้วยกัน เพื่อนยาจกคนหนึ่งก็กล่าวทักชิงชิง “ข้าว่าเชือกที่เจ้าถือมันเก่ามากแล้วนะ มันจะไม่ขาดง่ายงั้นหรอ” เพื่อนยาจกคนหนึ่งทัก

“ทำไงได้ล่ะ พวกเรามีอัฐไม่พอนี่ โชคดีเท่าไหร่แล้วที่มีชาวบ้านยอมบริจาคให้” ชิงชิงกล่าว

“ข้าว่านะ หากมีคนของพวกเรา เผลอนำเชือกผุไปใช้ผูกสะพาน มีหวังสะพานได้พังเร็วแน่นอน” ยาจกอีกคนกล่าวเสริม

“งั้น ข้าไปขออัฐจากคนใจบุญในโรงทานดีกว่า ซื้อเชือกใหม่ พวกเราจะได้มั่นใจ” ชิงชิงกล่าว

“เดี๋ยวพวกเราขนไม้ล่วงหน้าไปก่อนก็แล้วกันนะชิงชิง” เพื่อนยาจกกล่าว

ชิงชิงก็เลยเดินแยกทางจากเพื่อนๆ โดยเดินวกกลับเข้าเมือง นางเดินผ่านหน้าผาแห่งหนึ่ง สักพักก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือ

“ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย”

ชิงชิงรีบไปดูที่หน้าผาและมองลงไปก็เห็นหญิงสาวแต่งตัวดีกำลังห้อยต่องแต่งเนื่องจากเสื้อของหญิงคนนั้นถูกกิ่งไม้เกี่ยวเอาไว้

“ใจเย็นๆ นะ ข้ากำลังจะไปช่วย” ชิงชิงตะโกนบอก

“ขอบคุณแม่นางมาก” สาวคนนั้นตะโกนขอบคุณ

ชิงชิงใช้กำลังภายในโยนปลายเชือกไปผูกติดกับต้นไม้ลำต้นใหญ่ ส่วนปลายเชือกอีกด้านก็ผูกตัวเองไว้ จากนั้นก็ค่อยๆ ไต่ลงจากหน้าผาเพื่อไปช่วยหญิงสาวผู้นั้น

ลักษณะผู้หญิงคนนั้นกำลังห้อย โดยหันหน้าออกมาจากผนังภูเขา

ชิงชิงพยายามไต่จนกระทั่งถึงตัวผู้หญิงคนนั้นและรีบจับข้อมือหญิงสาวทันที

“ชิงชิง! ทำไมถึงเป็นเจ้า”

“องค์หญิง! ทำไมพระองค์ถึงทรงตกเขาได้เพคะ”

“ไปให้พ้น เจ้าแย่งคนรักของข้า” องค์หญิงทรงดิ้น

“ทรงอย่าไร้เหตุผลสิเพคะ นี่มันเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนะเพคะ ทรงอยู่นิ่งๆ ก่อน” ชิงชิงปราม

“ไม่! ข้าไม่อยากติดหนี้บุญคุณเจ้า ไปให้พ้นเลยชิงชิง” องค์หญิงทรงผลัก

“องค์หญิงทรงอย่าขยับพระวรกายสิเพคะ” ชิงชิงพยายามจับตัวองค์หญิง

สักพักเชือกผุก็เริ่มขาดโดยฉับพลัน

สองสาวกรี๊ดพร้อมกัน และพากันตกเหวไปด้วยกันทันที

********************************************************

ระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควร องค์หญิงก็ทรงฟื้นขึ้นมา และทรงพึมพำว่า “นี่ข้ากำลังนอนบนเตียงนุ่มหรือนี่”

“เปล่าเพคะ พระองค์ทรงกำลังทับหม่อมฉันอยู่ และตอนนี้หม่อมฉันก็ไม่ไหวแล้ว” ชิงชิงแย้ง

องค์หญิงรีบลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ “ชิงชิง นี่เจ้าช่วยรองรับข้าอย่างนั้นหรือ”

“หม่อมฉันยอมให้พระองค์บาดเจ็บไม่ได้เพคะ” ชิงชิงกล่าว

“ขอบใจนะชิงชิง และเอ่อ ข้าขอโทษที่เป็นต้นเหตุที่ทำให้เจ้าต้องตกเหวลงมากับข้าด้วย” องค์หญิงทรงซึ้งพระทัยไปพร้อมๆ กับรู้สึกผิด

“เหตุการณ์มันเกิดขึ้นแล้ว อย่าทรงรื้นฟื้นเลยเพคะ พวกเราหาทางออกจากที่นี่ดีกว่า” ชิงชิงกล่าว

“งั้นไปกันเถอะ”

“โอ๊ย! หม่อมฉันลุกไม่ไหวเพคะ” ชิงชิงนั่งจับขาของตัวเองด้วยความเจ็บปวด

องค์หญิงทรงพยายามสำรวจไปที่ขาของชิงชิง ก็พบว่าขาซ้ายของชิงชิงหัก “ข้าจะไปหาไม้มาดามให้เจ้าก่อนนะ เจ้ารออยู่ตรงนี้ก่อน”

พอองค์หญิงทรงเก็บไม้ขนาดพอเหมาะ ก็ทรงรีบนำไม้มามัดติดกับขาซ้ายเพื่อป้องกันกระดูกเขยื้อน จากนั้นก็ช่วยประคองชิงชิงไปหลบที่ถ้ำบริเวณใกล้เคียง

“ขอประทานอภัยที่ทำให้พระองค์ลำบากแบบนี้เพคะ” ชิงชิงรู้สึกผิดเช่นกัน

“ข้าต่างหากที่ต้องขอโทษเจ้า อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลยนะ ข้าจะพาเจ้าไปนั่งพักก่อน ตอนนี้ข้าต้องรีบหาอาหาร น้ำและสมุนไพร เจ้ารอข้าที่นี่นะชิงชิง” องค์หญิงตรัส

“งั้นหม่อมฉันจะจุดไฟรอนะเพคะ”

องค์หญิงจึงทรงหยิบกิ่งไม้ให้ชิงชิงสำหรับใช้จุดไฟ

พอองค์หญิงเสด็จไปนอกถ้ำ ชิงชิงก็เริ่มมีอาการปวดขา ดังนั้นนางจึงนอนเพื่อที่จะข่มอาการปวดขาของตัวเองไว้

ผ่านไปหนึ่งชั่วยาม ชิงชิงก็ตื่น และตกใจมากที่เห็นองค์หญิงทรงนั่งประทับอยู่ข้างๆ

“พระองค์ทรงกลับมานานแล้วหรือเพคะ”

“ใช่ และข้าก็ใช้สมุนไพรพอกขาให้เจ้าแล้วนะชิงชิง” องค์หญิงตรัสอวด

“เอ่อ พระองค์ทรงใช้ชีวิตอยู่ในวัง พระองค์ทรงทราบชนิดของสมุนไพรด้วยหรือเพคะ” ชิงชิงสงสัย

“เปล่า ข้าไม่รู้จักหรอก แต่มันเป็นพืชเหมือนกัน มันก็คงใช้แทนกันได้หรอก” องค์หญิงตรัส

“ไม่นะเพคะ พืชแต่ละชนิดก็ย่อมมีสรรพคุณต่างกัน บางชนิดมีพิษ บางชนิดใช้รักษาโรคได้ มันไม่เหมือนกันเพคะ และตอนนี้พืชที่พระองค์ทรงใช้พอกขาของหม่อมฉันก็มีสรรพคุณทำให้หม่อมฉันคันมากเลยเพคะ” ชิงชิงรีบเกาสุดฤทธิ์

“จริงหรอชิงชิง” องค์หญิงทรงรีบแกะผ้าพันขาออกและรีบช่วยจับสิ่งที่ใช้พอกขาชิงชิงออกทันที

“หม่อมฉันคันเพคะ ช่วยหม่อมฉันด้วย” ชิงชิงคันจนน้ำตาไหล

องค์หญิงจึงรีบช่วยประคองชิงชิงไปที่ลำธารเพื่อล้างขา จากนั้นก็ทำการดามเพียงแค่ไม้เท่านั้น

“ข้าขอโทษชิงชิง ข้านึกว่ามันสามารถลดบวมได้เหมือนกัน” องค์หญิงตรัสอย่างรู้สึกผิด

“แล้วเหตุใดพระองค์ถึงทรงไม่คันเหมือนหม่อมฉันล่ะเพคะ” ชิงชิงสงสัย

องค์หญิงทรงยกพระหัตถ์ให้ดู “นี่ไง ข้าสวมถุงมือที่พกมา ข้ากลัวเผลอไปจับแมลง หรือสัตว์มีพิษ”

ชิงชิงยิ้มบางๆ “ไม่เป็นไรเพคะ ดามไว้แบบนี้ก็พอช่วยได้เพคะ”

“ตอนนี้ทานผลไม้ป่าก่อนนะ เจ้าทานได้ใช่มั้ย” องค์หญิงทรงหยิบผลไม้และยกให้ชิงชิง

“ทานได้เพคะ” ชิงชิงค่อยๆ แกะส้มทาน

สองสาวทานส้มและผลไม้ป่าด้วยกัน สักพักก็พากันนอนด้วยความเหนื่อยล้า

********************************************************

เข้าสู่วันที่สอง ชิงชิงรู้สึกปวดขามากขึ้นและขานางก็เริ่มบวมเป่ง แต่พยายามอดทนไว้ไม่ยอมแสดงอาการเจ็บปวดให้องค์หญิงทรงทราบ เพราะกลัวองค์หญิงทรงคิดมาก

“ข้าจะไปหาเส้นทางออกจากป่านี้ และหาอาหารให้เจ้านะชิงชิง อดทนไปก่อนนะ” องค์หญิงตรัส

“เพคะ”

กว่าองค์หญิงจะทรงกลับมา ตะวันก็ขึ้นกลางหัวพอดี

“ทรงหาทางออกเจอมั้ยเพคะ” ชิงชิงรีบถามหลังจากองค์หญิงทรงประทับนั่ง

“ข้าไม่รู้หรอก แต่พวกเราต้องลองใช้เส้นทางที่สำรวจไปก่อน อีกอย่างข้าเจอถ้ำอีกจุดแล้วนะ พวกเราเคลื่อนย้ายไปที่นั่นกันเถอะ เจ้าทนไหวใช่มั้ย” องค์หญิงตรัสถาม

“หม่อมฉันไหวเพคะ” ชิงชิงกลั้นใจพูดแม้จะรู้สึกเจ็บขามากก็ตาม

หลังจากทั้งสองทานผลไม้และดื่มน้ำในลำธาร ทั้งสองสาวก็ออกเดินทางทันที โดยองค์หญิงทรงช่วยประคองชิงชิงค่อยๆ เดินเลาะริมลำธารไปเรื่อยๆ

เมื่อทั้งสองถึงถ้ำตามเป้าหมาย ทั้งสองก็พากันหยุดพัก และก่อกองไฟ

เมื่อไฟสว่าง องค์หญิงก็ทรงสังเกตสีหน้าชิงชิง “ชิงชิง ทำไมเจ้าหน้าซีดมากขนาดนี้ เจ้าทนไหวแน่นะ”

“ทรงอย่าห่วงเลยเพคะ หม่อมฉันเป็นชาวยุทธ์ ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก” ชิงชิงกล่าว

“ไหนๆ พวกเราก็ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันแล้ว พวกเรามาสาบานเป็นพี่น้องกันดีมั้ย” องค์หญิงตรัส

“หม่อมฉันไม่อาจเอื้อมหรอกเพคะ” ชิงชิงคิดว่าตนไม่คู่ควร

“เป็นเพราะเจ้ารังเกียจข้ามากกว่า ถ้าเจ้าไม่ยอมตกลง แสดงว่าเจ้ายังไม่ยอมยกโทษให้ข้า” องค์หญิงทรงยื่นคำขาด

“ก็ได้เพคะ พวกเราสาบานเป็นพี่น้องกัน” ชิงชิงยอมตกลง

“ข้าอายุ 20 ปี แล้วเจ้าล่ะ” องค์หญิงตรัสยิ้มๆ

“19 ปีเพคะ”

“ข้าเป็นพี่ เจ้าเป็นน้อง ใช้ใบไม้ใส่น้ำเป็นภาชนะแทนถ้วยไปก่อนก็แล้วกัน” องค์หญิงทรงนำใบไม้ทำเป็นทรงกรวยและตักน้ำให้ตนเองและชิงชิง

ทั้งสองสาวจึงกล่าวคำสาบานว่าจะเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน แม้จะต่างสายเลือดแต่จะมีสุขร่วมเสพมีทุกข์ร่วมต้าน ไม่ทิ้งกันไปไหน

หลังจากเสร็จพิธี องค์หญิงก็รีบตรัสทันที “ในเมื่อเจ้าเป็นน้องของข้าแล้ว ต่อไปเจ้าจะต้องเชื่อฟังข้านะชิงชิง และข้าก็อนุญาตให้เจ้าเรียกข้าว่าพี่ซานยี่ ไม่ต้องกล่าวคำราชาศัพท์เหมือนคนอื่น”

“จะดีหรือเพคะ” ชิงชิงไม่กล้า

“นั่นไง เจ้าไม่เชื่อฟังข้า” องค์หญิงทรงทัก

“ค่ะ พี่ซานยี่” ชิงชิงกล่าวเสียงเบา

“ดีมากชิงชิง ข้าสัญญานะ ว่าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี และจะไม่ยอมแย่งคนรักเจ้าเด็ดขาด” องค์หญิงตรัส

“ความจริงคือ พี่หานอู่….” ชิงชิงอยากอธิบายแต่องค์หญิงตรัสแทรก

“เจ้าห้ามพูดชื่อนี้ให้ข้าได้ยินอีก ได้มั้ยชิงชิง ถ้าเจ้านับถือข้าเป็นพี่เจ้าจริงๆ” องค์หญิงตรัส

“ได้ค่ะ พี่ซานยี่”

หลังจากนั้นสองสาวก็นอนคุยกันในถ้ำ

“เจ้ารู้มั้ยชิงชิง ข้าเป็นน้องสาวคนเล็กสุด มีพี่สาวสองคน แต่ไม่มีใครรักข้าจริงเลยสักคน” องค์หญิงทรงรู้สึกน้อยพระทัย

“เป็นไปได้ยังไงคะ” ชิงชิงไม่อยากจะเชื่อ เพราะชิงชิงเองก็มีพี่น้องพรรคยาจกหลายคน และต่างคนก็รักและเคารพซึ่งกันและกัน

“พวกนางอิจฉาที่องค์ไทเฮารักและเอ็นดูข้า ดังนั้นข้าซึ่งมีน้องสาวแล้ว ก็จะไม่ทำอย่างพี่สาวข้า ข้าจะเป็นพี่สาวที่แสนดีของเจ้านะชิงชิงน้องรัก” องค์หญิงตรัส

“ขอบคุณค่ะ พี่ซานยี่ ข้าเองก็จะรักและเชื่อฟังท่าน” ชิงชิงกล่าวคำมั่น

“แต่พี่คนนี้คงอยู่แคว้นนี้ได้ไม่นาน” องค์หญิงทรงรู้สึกเศร้า

“ทำไมคะ” ชิงชิงสงสัย

“อีกสามวัน ข้าต้องเดินทางไปอภิเษกกับท่านอ๋องแห่งแคว้นเยี่ยแล้ว” องค์หญิงทรงยอมเผย

“แล้วพี่หานอู่ล่ะคะ” ชิงชิงเผลอหลุดปาก

“ชิงชิง เจ้าลืมอีกแล้ว” องค์หญิงทรงกล่าวเตือน

“ขอโทษค่ะ” ชิงชิงรีบปิดปากตัวเอง

“ข้าต้องทำเพื่อแผ่นดินของพวกเรา มันเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีระหว่างสองแคว้น” องค์หญิงตรัส

“เมื่อพี่ตัดสินใจแล้ว ข้าคงห้ามพี่ไม่ได้” ชิงชิงสงสารพี่สาว

“งั้นต่อไปพวกเราจะติดต่อกันด้วยนกพิราบสื่อสาร วันพรุ่งนี้ข้าจะสอนเจ้า” องค์หญิงตรัส

“ดีค่ะ ต่อไปข้าจะได้ทราบข่าวคราวพี่ และหากพี่ต้องการความช่วยเหลือ บอกข้าได้ทุกเมื่อ” แต่ชิงชิงรู้สึกใจหายที่องค์หญิงกำลังจะจากไปไกล

“ข้าตัดสินใจไม่ผิดจริงๆ ที่รับเจ้าเป็นน้องของข้า” องค์หญิงทรงแย้มสรวล

“งั้นตอนนี้พวกเรารีบนอนกันเถอะค่ะ จะได้มีแรงเดินทางต่อ” ชิงชิงเริ่มง่วง

และแล้วสองพี่น้องก็นอนกอดกันด้วยความเหน็บหนาว

เช้าวันรุ่งขึ้น องค์หญิงทรงตื่นขึ้นมา พอเห็นว่าน้องสาวยังไม่ตื่น ก็เลยปลุกเรียก พอนางไม่ตื่น ก็เลยลองจับแขนและหน้าผากของชิงชิงดู ก็พบว่านางไข้ขึ้นสูงมาก

“ชิงชิง ทำไมเจ้าตัวร้อนมากขนาดนี้” องค์หญิงทรงตกพระทัย

แต่ชิงชิงยังคงไม่ฟื้น นางเริ่มมีอาการตัวสั่นเพราะจับไข้ องค์หญิงจึงทรงรีบนำผ้ามาเช็ดเพื่อลดอาการไข้ของนาง แต่ทำยังไงไข้ก็ไม่ลดลงเลยสักนิด ดังนั้นองค์หญิงทรงรีบแบกชิงชิงและรีบออกเดินทางทันที

องค์หญิงทรงอดทนเดินทางพาชิงชิงออกจากป่า พระองค์ทรงไม่ยอมพักเพราะกลัวน้องสาวอาจทนพิษไข้ไม่ไหวและอาจตายไปได้

และแล้วก็สมกับความพยายาม องค์หญิงทรงมาถึงโรงหมอ ในหมู่บ้านแห่งหนึ่ง พระองค์ทรงรีบแบกน้องสาวเข้าไปในโรงหมอทันที

“ท่านหมอ ได้โปรดช่วยน้องข้าด้วย” องค์หญิงทรงตะโกนเรียกหมอ

ผู้ช่วยหมอซึ่งเป็นผู้ชาย จึงออกมาช่วยอุ้มชิงชิงไปนอนที่เตียง

หมอวัยกลางคนรีบเข้าไปตรวจอาการของชิงชิง

“ท่านออกไปก่อนนะ ให้ท่านหมอตรวจอาการนางก่อน” ผู้ช่วยหมอกล่าว

“แต่ข้าห่วงน้องสาวมาก ข้าขอดูอาการนางใกล้ๆ ได้มั้ย” องค์หญิงทรงห่วง

“รับรองท่านหมอต้องช่วยให้ถึงที่สุดแน่นอน แต่ตอนนี้ท่านออกไปก่อนนะ” ผู้ช่วยหมอพูดเกลี้ยกล่อม

ระหว่างที่องค์หญิงทรงประทับนั่งรออยู่ด้านนอก ผู้ช่วยหมอก็นำอาหารและน้ำมาให้องค์หญิง

“ขอบคุณท่านมาก” องค์หญิงทรงรู้สึกซึ้งพระทัย

“อย่าห่วงเลยนะ ท่านหมอนำยาลดไข้ให้น้องสาวท่านทานแล้ว ตอนนี้กำลังตรวจขาของนาง” ผู้ช่วยหมอรายงาน

“พวกท่านต้องทำให้นางเดินได้ดังเดิมนะ” องค์หญิงตรัสย้ำ

ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม ท่านหมอก็เดินออกมา

“ขานางบวมมากเลย และขาของนางก็หักรุนแรงมาก อาจแตกละเอียดอยู่ภายใน ข้าไม่อาจรักษานางให้หายเป็นปกติได้จริงๆ” ท่านหมอหมดปัญญา

“ไม่ได้นะท่านหมอ ข้าจะไม่ยอมให้น้องข้าพิการเด็ดขาด” องค์หญิงทรงไม่ยอม

“แม่นางใจเย็นๆ ก่อน ท่านหมอช่วยน้องเจ้าจนสุดความสามารถแล้ว” ผู้ช่วยหมอกล่าว

องค์หญิงทรงรีบวิ่งเข้าไปในห้อง และดูอาการของชิงชิง ก็เห็นชิงชิงฟื้นพอดี

“ขอบคุณมากท่านพี่ ในที่สุดก็มาถึงโรงหมอ” ชิงชิงพูดอย่างแผ่วเบา

“ข้าขอโทษ หมอไม่อาจรักษาขาของเจ้าได้” องค์หญิงทรงกรรแสง

“อย่าร้องไห้สิพี่ซานยี่ ไม่เป็นไรหรอกนะ ดีเสียอีก ผู้ใจบุญจะได้สงสารคนพิการอย่างข้า และยอมบริจาคทานให้ข้าอย่างเต็มใจ” ใจจริงชิงชิงก็เสียใจแต่ต้องพูดปลอบองค์หญิง

“ข้ารู้ว่าเจ้าฝืนพูดเพื่อทำให้ข้าสบายใจ แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะพาเจ้าไปพบหมอฉินฟง” องค์หญิงทรงฉุกคิดได้

“แต่ที่นี่ไกลจากป่าลึกลับมากนะคะ พี่ซานยี่” ชิงชิงรู้ดีว่าป่าลึกลับไกลแค่ไหน

“ข้าจะไม่ยอมปล่อยให้เจ้าพิการหรอกชิงชิง” องค์หญิงตรัส

สักพักองค์หญิงก็ทรงออกไปเจรจากับท่านหมอ

องค์หญิงทรงหยิบกำไลหยกที่พกติดตัวออกมา “นี่คือกำไลหยก มันน่าจะมีค่ามากพอสมควร ข้าขอมอบให้ท่านเพื่อเป็นค่ารักษาและเป็นค่ารถเข็นของท่านจะได้ไหม”

“และท่านจะนำรถเข็นไปทำไม” ท่านหมอถาม

“ข้าจะพาชิงชิงไปรักษากับหมออีกคน” องค์หญิงตรัสตามตรง

“งั้นได้ ข้ายอมขายรถเข็นให้ก็ได้ ในระหว่างที่เจ้าเดินทาง ก็ให้นางทานยาลูกกลอนนี้เพื่อลดไข้” ท่านหมอยื่นขวดยาลดไข้ให้

“ขอบคุณท่านหมอ ท่านเป็นคนดีมีเมตตาจริงๆ” องค์หญิงทรงซึ้งพระทัย

เมื่อท่านหมอรับกำไลหยก ก็เลยสั่งให้ผู้ช่วยหมอช่วยอุ้มชิงชิงไปนอนบนรถเข็น

องค์หญิงทรงเข็นพาชิงชิงมุ่งตรงไปที่ป่าลึกลับ แม้จะเหน็ดเหนื่อยแค่ไหน องค์หญิงก็ทรงไม่ยอมหยุดพัก

ผ่านไปหนึ่งชั่วยามชิงชิงก็มีอาการไข้ขึ้นมาอีก และเพ้อเรียกฉินฟง

องค์หญิงทรงหยุดเข็น และเข้าไปดูอาการของน้องสาว “ทำไมถึงเพ้อเรียกหมอเทวดานะ หรือว่าจะอยากให้หมอรักษาจนหาย” จากนั้นองค์หญิงก็ทรงนำยาลูกกลอนให้ชิงชิงทานพร้อมกับให้ดื่มน้ำจากขวดน้ำที่ท่านหมอมอบให้ และค่อยเดินทางต่อ

แต่ทว่าองค์หญิงทรงเข็นไปไกลพอสมควร ชิงชิงก็ยังไม่ดีขึ้น นางยังคงมีอาการไข้สูงและเพ้อหนักมากขึ้น

องค์หญิงทรงคิดว่าหากยังเป็นเช่นนี้อยู่ ชิงชิงอาจไม่รอด จากนั้นพระองค์ก็ทรงฉุกคิดว่าพระองค์สามารถเป่าขลุ่ยหยกด้วยเพลงหิมะโปรยปราย เพื่อเรียกหมอฉินฟงให้มาที่นี่ได้ ดังนั้นองค์หญิงจึงทรงหยิบขลุ่ยหยกที่พกติดตัว และเป่าเพลงดังกล่าวทันที

พอเป่าเกือบจบเพลง ชายสวมหน้ากากก็มาปรากฏตัว