ตอนที่29
ศัตรูรายล้อม(1)
กองทหารอาสาเลเวล 100ทั้งหนึ่งพันนาย ไม่ได้เป็แค่ทหารอาสาทั้งหมด เพราะมีแกะดำอยู่หนึ่งตัวที่ปะปนเข้ามาซึ่งสิ่งนี้เกิดจากตัวเลือกของแม็กซ์เอง ที่ยื่นจดหมายปริศนาอันแสนสำคัญ มอบให้กับทหารยามหน้าเมืองจนทหารผู้นี้ตื้นตันใจเป็พิเศษ จึงตั้งใจลักลอบเปลี่ยนตำแหน่งตนเอง กับทหารอาสาที่นายพลบาบิรอนจงใจคัดเฉพาะทหารที่ไม่ได้เกณฑ์มารวมกันเพื่อกลั่นแกล้งแม็กซ์ หวังให้ภารกิจที่ตนเองมอบให้จะได้ล้มเหลวเพื่อเป็ข้ออ้างปฏิเสธตัวตนของแม็กซ์ เพราะการมีตัวตนของผู้สืบทอดอำนาจแห่งข่านหมายถึงอำนาจขุมใหม่ที่ผุดเด่นขึ้นในใจประชาชนซึ่งไม่เป็ผลดีต่อกลุ่มอำนาจเก่าที่คงอยู่เดิม แถมภารกิจนี้...ยังมีความลับดำมืดบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นเอาไว้อีก
“เ้าคือทหารยามคนนั้น”แม็กซ์เอ่ยทักขึ้น เมื่อมีทหารนายหนึ่ง เบียดเสียดกลุ่มทหารอาสา ซึ่งแม็กซ์สั่งให้ทดลองตั้งกองกำลังล้อมรอบตนเองเป็วงกลมหลายชั้น ก่อนจะออกเดินทางไปทำภารกิจ
(ผู้ที่มองจากด้านนอกรวมถึงบาบิรอน ต่างคิดว่านี่คือกลยุทธ์พิสดารอันใด แต่แท้จริงแล้ว...แม็กซ์มีเลเวลแค่สิบคิดว่าภารกิจที่ระบบมอบน่าจะอิงกับเลเวลของตน แต่ความจริงกลับตรงกันข้าม เพราะทหารที่ภารกิจนี้มอบให้แม็กซ์บัญชาการ มีเลเวลหนึ่งร้อยโดยเท่าเทียม ย่อมแสดงว่าศัตรูต้องมีเลเวลอยู่ในระดับใกล้เคียงกันถ้าเป็แบบนี้ ใยมิเท่ากับว่า แม็กซ์ได้กลายเป็...ท่านแม่ทัพกระดูกยุงหรอกหรือ หากตนเองที่เลเวลแค่สิบ พลาดพลั้งถูกมอนสเตอร์เควส...โจรูเาตบเข้าเบา ๆ ร่างก็คงแหลกเละ กลายเป็ิญญาโง่งมทั้งที่เพิ่งจะเริ่มเควสแน่ ๆดังนั้น ทหารทั้งหนึ่งพัน จึงมีหน้าที่หลักก็คือ...ปกป้องแม็กซ์ดั่งไข่ในหินอันเป็ที่มาของ ปราการวงกลมซ้อนทับไข่ในหินเช่นนี้)
“นายท่าน...จำ...ข้า...ได้”เสียงเอ่ยสั่นเครือ ปากที่หอบ...แฮก ๆ เพราะมุ่งมั่นแหวกฝ่ามัดกล้ามเนื้อที่ยืนเบียดเสียดกันเข้ามากลายเป็ซีดขาวสั่นเทาในทันทีที่แม็กซ์เอ่ยทักตนเองทหารยามไร้นามผู้นี้ตื้นตันจนน้ำตาหลั่งไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างไม่อายฟ้าดินหรือผู้คนรอบข้าง
...เฮ้ยไอเ้านี่มันเป็อะไรมากรึเปล่าวะ
แม้ในใจจะคิดสงสัยแต่แม็กซ์ก็ไม่ได้แสดงท่าทีรังเกียจ เพราะอย่างไร สำหรับแม็กซ์...การมีคนรักก็ดีกว่ามีคนชัง
“ใช่ข้าจำเ้าได้ทหารยามหน้าเมืองสินะ” ความสามารถในการจดจำก็เป็อีกสิ่งหนึ่งที่แม็กซ์ได้รับพร์มามากกว่าผู้คนทั่วไป
“ท่านจำข้าได้จริง ๆแม้ว่าข้าจะปะปนอยู่ท่ามกลางทหารนับพัน ช่างเป็เกรียติต่อข้าน้อยและวงตระกูลยิ่งนัก” ยิ่งสนทนา น้ำตายิ่งหลั่งไหล ความศรัทธาในใจของทหารนิรนามผู้นี้สุดท้ายก็พุ่งถึงขีดสุด จนเข้าเกณฑ์ที่ระบบตั้งขึ้น
[ยินดีด้วย...ท่านได้รับความศรัทธาจากทหารยามนิรนามจนถึงขีดสุด]
[คำสั่งของท่านที่มีต่อทหารยามนิรนามผู้นี้จะถือเป็คำสั่งศักดิ์สิทธิ์สำหรับมัน]
[ทหารยามนิรนามได้รับการเลื่อนระดับเพราะค่าศรัทธาที่ผูกติดกับผู้เล่น]
[ท่าน้าตั้งชื่อทหารยามผู้นี้ด้วยตนเองหรือไม่]
//สุ่ม//แม็กซ์ไม่ได้สนใจเื่ชื่อมากนัก แถมทหารผู้นี้ ก็แค่ NPC ในภารกิจเท่านั้นไม่ใช่ทหารที่ทำหน้าที่รับใช้ตนเองจริง ๆ สักหน่อย จึงกดให้ระบบสุ่มชื่อให้ทันทีที่ปุ่มแจ้งเตือนปรากฏขึ้น
“ข้าน้อยชื่อกัส ข้า...ข้าน้อยตื้นตันยิ่งนัก”
“ดี ในเมื่อข้ารู้ชื่อเ้าแล้วก็จงมาอยู่ข้างกายข้า ทำหน้าที่อารักขาส่วนตัวแล้วก็เป็หัวหน้าหน่วยคนแรกของข้าละกัน”
“หา นายท่านพูดจริง ๆใช่มั้ยขอรับ”
“เออ จำเอาไว้ ห้ามให้ใครเข้ามาทำร้ายข้าได้...แม้แต่รูขุมขนก็ห้ามเข้าใจไหม”
กัสยืนตัวตรงแข็งขันชูนิ้วมือสามนิ้วยกฉากท่อนแขนส่วนบนเสมอไหล่ พลางเอ่ยคำสัตย์สาบานก่อนที่จะเริ่มพล่ามถ้อยคำชื่นชมจากใจจริงของมันที่แม้แต่แม็กซ์ได้ยินยังต้องอ้าปากค้าง สุดท้ายทนไม่ไหว จำต้องสั่งให้มันหุบปากและคุ้มกันตนเองอย่างสงบ เพราะการรบจำต้องใช้สมาธิ
แม้ถ้อยคำอธิบายยืดยาวแต่แท้จริงเพราะการจัดทัพที่ ซ้อนทับกันเป็วงกลมนับสิบชั้นนั้นไม่เหมาะสมในการเคลื่อนที่ ทำให้หลังจากที่แม็กซ์สั่งการให้กัสหุบปาก กองกำลังปราบโจรก็แปรชวนเป็แถวยาว และเพิ่งจะได้เริ่มเดินขบวนออกมาถึงด้านหน้าประตูปราสาทนาโช่เท่านั้น
“นั่นมันอะไรวะ”เหล่าผู้เล่นที่มาออรวมตัวกัน รอคอยให้แม็กซ์ออกมาเมื่อพบกับภาพกองทหารอาสานับพันนายในชุดผ้าฝ้ายนับพันนายที่มาตั้งแถวอยู่ที่ลานด้านหน้าปราสาทต่างก็แตกตื่นเพราะไม่มีใครรู้ว่าระบบกำลังจะสร้างเหตุการณ์สำคัญอะไรขึ้นมาอีกทันทีที่ทหารทั้งพันเคลื่อนทัพเป็แถวตอนออกจากประตูหน้าปราสาทที่มีขนาดเล็กมาสู่ลานกว้างกองกำลังทั้งหนึ่งพันก็กลับไปสู่ขบวนทัพรูปวงกลมซ้อนกันอีกครั้งและแน่นอนว่าใจกลางของพวกมันก็คือ...แม็กซ์ ที่แอบย่องหลบสายตาปะปนเข้าไปอยู่ที่ใจกลางขบวนพร้อมกับกัสซึ่งทำหน้าที่อารักขาอยู่ข้างกายแม็กซ์อย่างแข็งขัน
...ดี ถ้ามีทหารห้อมล้อมยังงี้เ้าพวกผู้เล่นพวกนั้นคงมองไม่เห็นเราแน่ แต่ดูแล้วภารกิจนี้ไม่มีเวลาจำกัดหากเราเอาทหารทั้งหนึ่งพันนี้ไปช่วยเก็บเลเวลละ ใช่เลยแม็กซ์เอ๋ย ไม่ลองไม่รู้ แถมนี่มันถือเป็สุดยอดมันสมองเลยก็ว่าได้เอาพวกทหารเลเวลร้อยพันนาย ยกไปปิดดัน ต้อนมอน ดึงมอนมาให้เราตีฟรี ๆนี่มันโอกาสที่์ประทานมาให้ชัด ๆ
แผนการปรากฏขึ้นในความคิดภาพดันเจี้ยนที่มอนสเตอร์เลเวลสูงที่สุดในเขต รอบมหานครนาโช่ก็ผุดเด่นขึ้นตามมา
เดินหน้าไปยังถ้ำค้างคาวทางทิศตะวันออก !!!
แม็กซ์สั่งการอยู่ที่ใจกลางกองทหารทั้งหลายรับคำดังลั่น ขบวนทัพที่ไม่รู้ว่าด้านไหนเป็ทิศทางใด ก็เริ่มเคลื่อนตัวผ่านฝูงชนที่มุงดูเหตุการณ์ด้วยความสงสัย
“นายท่านข้าน้อยจำได้ว่าภารกิจของเรา ที่ท่านนายพลบาบิรอนอธิบาย คือค่ายโจรูเาทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือนี่หรือขอรับแต่...” ทหารอาสาที่อยู่ใกล้ชิดกับแม็กซ์เอ่ยขึ้น
ผัวะ !!!
ไม่ทันที่แม็กซ์จะได้ตอบข้อสงสัยเ้าทหารงี่เง่านี่ก็โดน...กัส โบกเข้าไปที่หัวหนึ่งที “เ้าโง่ทหารเลวอย่างเ้ากล้าสงสัยในคำสั่งของนายท่านแม็กซ์ได้ยังไง กลยุทธ์ในการทำการรบหน้าโง่อย่างเ้าจะไปเข้าใจได้ยังไง หุบปากแล้วตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองซะ” กัสเอ่ยคำด่าปนสั่งสอนซึ่งมันเคยได้รับโอวาทเช่นนี้จากหัวหน้าหน่วยทหารยามเป็ประจำ
ไม่เพียงแต่ทหารอาสาที่เอ่ยขึ้นจะอ้ำอึ้งทำอะไรต่อไม่ถูกได้แต่ก้มหน้าทำตามคำสั่ง แม้แต่แม็กซ์ก็ใกับการกระทำของกัส
...เ้ากัสนี่ทำตามคำสั่งโดยไม่สงสัยแม้แต่น้อยยังงั้นรึเกมนี้เอ็นพีซีมีความคิดและการกระทำที่อิสระ แตกต่างจากเกมเก่า ๆที่เราเคยเล่นชนิดหน้ามือกับหลังมือเลย อืม...เกมแบบนี้มันช่างน่าสนใจดีจริง ๆพับผ่าสิ
948
