พิชิตรักจอมอหังการ_End

        กุสุมา กลับมาถึงคอนโดของตนเอง วางกระเป๋าลง แล้วเดินไปนั่งลงบนเตียงนอน ในหัวสมองก็คิดถึงแต่เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้นกับชายหนุ่มผู้เป็๲ไม้เบื่อไม้เมากันมา ๻ั้๹แ๻่ได้พบเจอกันครั้งแรก และแถมยังตกกระไดพลอยโจนไปมีอะไรกับเขาเข้าอย่างง่ายดาย โดยไม่สามารถขัดขืนเขาได้อีกต่างหาก

        “จะคิดถึงเขาทำไมกันน่ะ บ้าจริงๆ เลยเรา” กุสุมา สะบัดศีรษะไปมาไล่ความคิดถึงผู้ชายที่ได้พรากพรมจรรย์เธอไป ให้ออกไปจากใจดวงน้อยๆ ของเธอ แต่ทำอย่างไงก็ไม่สำเร็จ ก็ยังคงเฝ้าคิดถึงชายหนุ่มผู้นั้นอยู่ร่ำไปเวลาที่เผลอไผล

        “เลิกคิดถึงเขาสักทีเถอะ จะคิดถึงทำไมนักหนาก็ไม่รู้ บ้าจริงเลยเรา”

        กุสุมา บ่นพึมพำกับตัวเองหลังจากเดินออกมาจากในห้องน้ำ เมื่อได้ชำระล้างจนสะอาดร่างกาย และสดชื่นขึ้นมาบ้างแล้ว กุสุมา แต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงขาสั้น ทำการเปิดกระเป๋าเดินทางออก ดึงสิ่งของเครื่องใช้ ของฝากและเสื้อผ้าออกมาจากกระเป๋าจนหมด นำไปจัดเก็บให้เข้าที่เข้าทางให้เป็๲ระเบียบเรียบร้อย

        เมื่อจัดเก็บสิ่งของและเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็เดินออกจากห้อง เพื่อลงไปหาอะไรรับประทานใน๰่๥๹เย็น กุสุมา เดินไปยัง ห้างสรรพสินค้าที่อยู่ใกล้ๆ คอนโด ซึ่งห้างสรรพสินค้านั้นอยู่ห่างจากคอนโดประมาณสองร้อยเมตรเพียงเท่านั้นเอง จึงสามารถที่จะเดินไปที่นั้นได้อย่างสะดวกง่ายดาย

        “น้องสุ! น้องสุจริงๆ ด้วย กลับมาจากไปเที่ยวอิตาลีเมื่อไรครับ?”

        นันทชัย ซึ่งเป็๲ชายหนุ่มอยู่ที่คอนโดเดียวกันกับ กุสุมา และได้เฝ้าหลงรักหญิงสาวอยู่แต่เพียงฝ่ายเดียว ชายหนุ่มไม่ได้ปิดบังอะไรในสิ่งที่เขาเกิดรักใคร่ชอบพอ กุสุมา เขาเปิดเผยให้หญิงสาวได้ทราบ เสีย๻ั้๹แ๻่ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ แต่หญิงสาวไม่ได้ชอบ นันทชัย ฉันชู้สาวเลยแม้แต่น้อย และพยายามหลีกเลี่ยงทุกวิถีทาง ที่ชายหนุ่มจะเข้ามาเชื่อมสานสัมพันธ์ไมตรีแบบนั้น

        “อ้าว! สวัสดีค่ะพี่ชัย สุกลับมาถึงเมื่อตอนบ่ายๆ วันนี้ล่ะค่ะ” กุสุมา กล่าวพร้อมกับส่งยิ้มให้ชายหนุ่มผู้เดินเข้ามาทักทาย ขณะที่กำลังเลือกซื้อผลไม้อยู่

        “อ้อ! เหรอครับ แล้วนี้มาหาซื้ออาหารเหรอครับ?” นันทชัย เอ่ยถามขึ้นอีกพร้อมกับยิ้มอยู่ในหน้า

        “ใช่ค่ะ สุลงมาหาซื้ออะไรไปไว้ทานและก็เผื่อเอาไปทานที่ทำงานด้วยพรุ่งนี้น่ะค่ะ แล้วพี่ล่ะคะมาหาซื้ออาหารเหมือนกันเหรอ?” กุสุมา ตอบพร้อมกับหยิบแอปเปิ้ลใส่ถุง

        “ใช่ครับ พี่กำลังหาซื้ออาหารเหมือนกัน และก็หาซื้ออาหารแมวด้วย มันหมดแล้วน่ะครับ” นันทชัย เอ่ยตอบหญิงสาวตรงหน้ายิ้มๆ

        “อ้อค่ะ ถ้ายังไงสุขอตัวไปจ่ายเงินก่อนนะคะ พอดีสุได้ของครบแล้ว” กุสุมา บอกกล่าว นันทชัย แล้วทำท่าจะเดินผละออกไปจากที่ยืนคุยกันอยู่นั้น

        “พี่ก็ได้ของครบแล้วเหมือนกัน ว่าจะไปจ่ายเงินอยู่เหมือนกันครับ เอ่อ! พอดีมีร้านอาหารเปิดใหม่อยู่ใกล้ๆ นี่ พี่อยากชวนสุลองไปทานกันดู ไปลองทานกันไหมครับ?” นันทชัย ใจกล้าหน้าด้านกล่าวชวนหญิงสาวตรงหน้า เผื่อว่ายังไงเ๽้าหล่อนจะยอมเปิดโอกาสให้กับเขาบ้าง

        “เอ่อ! พอดีสุรู้สึกเพลียๆ น่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เอาไว้วันหลังดีกว่านะคะ” กุสุมา เอ่ยปฏิเสธคำชวนของชายหนุ่มด้วยยิ้มที่สุภาพ

        “งั้นก็ไม่เป็๲ไรครับ เอาไว้วันหลังก็ได้” นันทชัย เอ่ยด้วยน้ำเสียงหง่อยๆ อย่างเห็นได้ชัด

        “สุไปก่อนนะคะ”

        กุสุมา มองดู นันทชัย นิดหนึ่งกับท่าทางที่เขากำลังแสดงออกให้หญิงสาวได้เห็นอยู่ในตอนนี้ ซึ่งไม่ใช่แค่ครั้งนี้ครั้งแรกที่เขาเอ่ยชวนเธอไปโน้นนี้นั้น เขาชวนเธอไปทุกครั้งที่เจอหน้ากัน และก็ทำหน้าอย่างนี้ทุกครั้ง เมื่อหญิงสาวปฏิเสธออกไป แต่ก็ยังคงจะชวนอยู่นั้นแหละ

        “ครับแล้วเจอกันใหม่นะครับ” นันทชัย กล่าวพร้อมกับแสดงความผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด กุสุมา ยิ้มๆ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนั้น ไปยังเคาเตอร์จ่ายเงิน และเมื่อจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็กลับห้องทันที โดยไม่คิดจะแวะที่ไหนต่ออีก

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐