รักพิษรัก เขียนโดย สลักกานต์

นิยายพิสูจน์คุณค่าแห่งรัก   รักพิษรัก   เขียนโดย  สลักกานต์

ตอนที่ ๕๒

        เมื่อเช็คแล้วว่าเป็นข่าวจริง   เขนก็รายงานพ่อนัทว่า.. นัทพาลมไปที่บริษัทไฟรุ่งโรจน์และกำลังจะให้ลมเป็นนักแสดงในสังกัด  

        พ่อนัทโกรธ!! 

        โกรธลูกชายจนหน้าแดง..จนกลับเป็นซีด.. เมื่อโกรธจนทนไม่ได้  “เขนต่อโทรศัพท์ไปหาไอ้นัทให้ที” 

        เขนเห็นท่านโกรธจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้  เขาจึงเลือกที่จะยืนนิ่ง  

        พ่อนัทเห็นเขนยืนนิ่งจึงหันไปมองด้วยสายตาอันทรงอำนาจ  “หรือต้องให้ฉันทำเอง”  

        เขนถอนหายใจจำใจต่อโทรศัพท์ไปหาณัฐกนก  เมื่อนัทรับสาย  เขนก็ส่งโทรศัพท์ให้พ่อนัท    พ่อนัทรับโทรศัพท์มาก็ต่อว่านัททันที   “นี่แกทำอะไรของแกจะเอาไอ้ผีพนันนั่นมาติดตัวอีกทำไม ที่ผ่านมายังไม่เข็ดอีกเหรอ?”  เสียงพ่อนัทดังชัดเจนออกมานอกหูฟัง  

        จึงไม่แปลกที่ลมก็ได้ยิน   “พ่อนัทว่าลมอีกแล้วเหรอ นัทต้องช่วยลมนะลมรักนัทจริงๆ”  

        “พ่อจะมาวุ่นวายอะไรกะชีวิตนัทเนียะนัทโตแล้ว นัทคิดเองได้”   นัทตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงพอๆกับที่พ่อนัทว่ามา   

        “มึงจะหลงไอ้เลวนั่นไปถึงไหนฮะ  ไอ้ลูกชั่ว” 

        ลมอิงตัวเขากับแผ่นหลังของนัทและโอบกอดนัทไว้ในอ้อมแขน

        “นัทรักของนัท  พ่อไม่ต้องมายุ่ง”  

        เขนที่ยืนนิ่งเงียบอยู่ข้างๆพ่อนัท  เขาเลือกสบตาท่าน และยิ้มให้ท่านราวกับจะบอกว่า.. ใจเย็นๆ  

        พ่อนัทมองหน้าเขนแล้ว..ถอนหายใจ   “แกนี่น้า..เจ็บแล้วไม่รู้จักจำ ไม่รู้จักเข็ด”  

        “ก็เหมือนพ่อนั่นแหละไม่เบื่อเหรอ ว่านัทแบบนี้แล้วก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา”  

        พ่อนัทเลือกกรแทกหูโทรศัพท์ดังโครม!!

        พ่อนัท..นิ่งอึ้งไปพักใหญ่  

        เขนก็ยังยืนอยู่ข้างๆพ่อนัท  เขาเลือกนิ่งๆ ไม่พูดไม่ออกความเห็นอะไรเลย  

        ..

        “เขน”   พ่อนัทเรียกชื่อเขาอย่างเหนื่อยอ่อน

        “ครับท่าน”  

        “พ่อเหนื่อย”  

        “ต้องทานยาไหมครับ”   เขนถามด้วยความเป็นห่วง  

        “ยาลดความดันสักหน่อยก็ดี”  

        เขนเดินไปหยิบทั้งยาและน้ำดื่มมาให้  

        พ่อนัทรับยาไปกินแล้วกินน้ำตาม.. สักครู่จึงพูดขึ้น ..  “นัทมันกำลังหลงไอ่ลมอย่างที่มันเคยหลง แต่คราวนี้น่าจะหนักกว่าคราวก่อน” 

        ..เพราะนัทเคยหลงในทุกอย่างที่เป็นลม ไม่ว่าจะ.. คำหวาน รอยยิ้ม คำบอกรัก รสสวาท ..เมื่อห่างหายไป โดยไม่ได้ร่ำลา .. รอยจำจึงฝังแน่น ..

        ..พอได้พบอีกครั้ง .. ทุกอย่างในรอยจำ ที่เคยคิดว่าจะไม่ได้พบอีก .. กลับมาให้เห็นให้ได้ยิน ให้สัมผัส ให้ลองลิ้มชิมรส 

        ..หลงที่เคยหลง เมื่อเติมพิษรักเข้าไป .. ยิ่งกลายเป็นหลงที่น่ากลัว 

        หลังจากที่นพนิตคุยกับสองตายายจนรู้เรื่องแม่ชัดเจนแล้ว   นพนิตก็บอกสองตายาว่า เขาจะกลับไปเก็บของแล้วจะมานอนบ้านตายายคืนนี้เลย  

        สองตายายยิ้มจนหน้าบาน  

        นพนิตขับรถคันที่พี่นัทซื้อให้กลับไปที่บ้านแม่อังเก็บข้าวของ   นพเลือกเก็บของใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น  

        นังบุษมองนพนิตเก็บข้าวของตาปริบๆในใจอยากห้ามเหลือเกิน แต่ก็ไม่กล้า เธอถูกสอนไม่ให้พูด ไม่ให้ทำเรื่องอย่างนี้กับเจ้านาย  

        “นพฝากกุญแจรถคันที่พี่นัทซื้อให้ไว้กับบุษนะ  พอนพไปแล้ว บุษขับรถไปคืนคุณพ่อพี่นัทให้นพด้วยนะ”

        นังบุษพยักหน้ารับคำสั่งสุดท้าย..ทั้งน้ำตา!!

        สุดท้าย..ความรู้สึกในใจก็ร่ำร้อง จนนังบุษไม่อาจจะทนต่อไปได้  มันโผเข้ากอดคุณนัทของมัน   “ไม่ต้องไป ไม่ได้เหรอคะ?”  

        นพนิตยิ้มเศร้าๆเขาไม่ได้ตอบโต้อะไร รอจนนังบุษคลายอ้อมแขนลง ก็ยิ้มให้นังบุษแทนคำตอบ

        เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น 

        นพนิตหยิบมือถือออกมาดู  เป็นเบอร์ของพ่อพี่นัท  เขาจึงรับสาย  “สวัสดีครับ”  

        “ทำไมเสียงแปลกๆเหมือนสะอื้น”  พ่อนัทพูดทันทีที่ได้ยินเสียงนพนิต 

        “นพกำลังจะไปอยู่กับญาติครับก็เลยรู้สึก..”  นพนิตพูดไม่ออกจึงเปลี่ยนเรื่อง  “รถที่พี่นัทซื้อให้นพฝากกุญแจไว้ที่บุษนะครับ บุษจะขับไปคืนพ่อนะครับ”

        “ไม่ต้องคืนและไม่ต้องไปไหนทั้งสิ้น”  พ่อนัทออกคำสั่งเด็ดขาดอย่างที่เขาเป็น  “เดี๋ยวพ่อไปหา”  แต่ประโยคหลังนุ่มนวลจนนพนิตยิ้มออก  

        “พ่อไปหานพที่เรือนปาริชาตสะดวกกว่าครับ”

        “ได้  แต่นพต้องขับรถไป  ไม่ต้องคืนรถให้พ่อ  เดี๋ยวเจอกัน”   แล้วพ่อนัทก็วางสายไป

        นพนิตยิ้มจางๆน้ำตาหลั่งรินเบาๆ เป็นสายอย่างต่อเนื่อง  “พ่อพี่นัทให้นพใช้รถไปก่อน”  

        นังบุษรีบคืนกุญแจ   “บุษอยู่ที่นี่ อยู่ตรงนี้รอที่จะดูแลคุณนพนะคะ”  

        นพนิตพยักหน้ารับแล้วหยิบกุญแจรถมาถือไว้  เขาเดินไปขึ้นรถพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว   นพนิตมองตัวบ้านแม่อังจากในรถชั่วครู่  จึงขับรถออกไป

        ไม่นานนัก   นพนิตก็มาถึงเรือนปาริชาต  พอเอาของลงจากรถ  อ้อก็รีบมาช่วยยกกระเป๋าเข้าไปในตัวบ้าน   นพนิตเดินเข้ามานั่งพักอารมณ์ที่มุมหนึ่งในร้าน   

        รถเบ๊นซ์ของเขนก็เข้ามาจอด   เขนลงรถมาจากมุมคนขับ   พ่อนัทลงมาจากอีกด้าน แล้วค่อยๆเดินเข้าไปในร้าน  

        นพนิตเห็นพ่อนัทก็รีบยกมือไหว้ พร้อมกับวิ่งมาช่วยประคองให้พ่อนัทเดินเข้ไปในร้าน ไปนั่งยังมุมที่นพนิตนั่งเมื่อครู่

        “นพฟังพ่อนะความรักที่นพมีให้กับนัท มันเปลี่ยนให้นัทเป็นคนใหม่”   พ่อนัทหยุดพูด เพราะรู้สึกแน่นที่หน้าอกจนต้องใช้มือกดไว้  

        “พ่อครับ” 

        “พ่อน่าจะอยู่ได้อีกไม่นานนพช่วยพ่อนะ”

        “พ่อจะให้นพทำยังไงครับ”  

        พ่อนัทเม้มปากแล้วจึงตัดสินใจพูด   “พ่อไม่คุ้นเคยกับความรักแบบที่นพมีให้กับนัท”  พ่อนัทยิ้มเศร้าๆ   “จริงๆ ก็แทบไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ”  

        นพนิตฟังสิ่งที่พ่อนัทพูด.. เขาเห็นใจชายสูงวัยที่อยู่ตรงหน้าเหลือเกิน .. พ่อนัทเกลียดการรักเพศเดียวกันที่สุด.. แต่วันนี้ .. ต้องมาพูดกับตนแบบนี้ ..       

        “นพ..พ่ออยากให้นพใช้ความรักของนพ ดึงตัวไอ้นัทมาจากความหลงผิดของมัน”  พูดจบพ่อนัทก็มองหน้านพนิต

        พ่อนัทพูดกับเขาอย่างนี้

        นพยิ่งทำอะไรไม่ถูก?    

        และ..ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง?  

        “ถ้านพไม่รักมันแล้วก็ถือว่าทำเพื่อพ่อเป็นครั้งสุดท้าย”  เสียงพ่อนัทไม่สู้ดีนัก 

        “พ่อครับ.. พ่ออย่าพูดอย่างนั้น”  นพนิตใจเสีย 

        “ก่อนตายพ่อไม่อยากเห็นมันหลงผิดอย่างนี้”  สายตาพ่อนัทที่เคยทรงอำนาจที่นพเคยเห็น หายไปหมดสิ้น..เหลือเพียงสายตาของชายแก่คนหนึ่งที่รักลูกชายจนสุดหัวใจ   “นพช่วยพ่อนะ” 

        นพนิตพยักหน้ารับ

        “ท่านทานยาก่อนนะครับ”   เขนรีบเดินเข้ามา พร้อมกับตลับใส่ยาและแก้วน้ำเปล่าอุ่นๆ แก้วหนึ่ง  

        พ่อนัททานยาไปสักครู่อาหารป่วยก็เริ่มดีขึ้น  นพนิตและอินทรช่วยกันประคองท่านไปขึ้นรถ  เขนพาพ่อนัทกลับไปพักผ่อน   

        นพนิตกลับไปนั่งที่เดิมที่เขานั่งคุยกับพ่อนัทเมื่อครู่.. เขาสับสน .. ไม่รู้จะทำอย่างไรดี .. จริงอยู่.. นพรักพี่นัทเหลือเกิน ..อาจจะรักยิ่งกว่าทุกอย่างในชีวิต ..

        แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะใช้ความรักช่วยพี่นัทอย่างไร?..

        เขาจะเอาความรักของเขาไปช่วยพี่นัทได้อย่างไร?

        ..ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน ..    

        อินทรถือแก้วน้ำแก้วหนึ่งมานั่งลงข้างๆนพนิต เขายิ้มให้กำลังใจเด็กหนุ่ม 

        “พี่อินนพจะทำยังไงได้บ้างอะ”   นพนิตถามเขาคิดอะไรไม่ออกจริงๆ  “นพเพิ่งสิบหกเองนะ”  

        อินทรยิ้มให้เด็กหนุ่ม เขาเลือกที่จะเล่าเรื่องราวของเขาให้นพนิตฟัง..  ช่วงแรกที่เขารักกับกานต์ .. อินทรเคยโกรธเคยไม่เข้าใจ และเคยหนีกานต์ไป เพราะคิดว่ากานต์ทำอย่างนั้นอย่างนี้กับเขา  อินทรเคยคิดจะหนีกานต์ไปในโลกพระธรรมด้วยซ้ำ ..จะได้ไม่ต้องเจอกันอีก ..

        ..แต่เพราะ.. ‘รัก’ ..!!  

        รักตัวเดียว..

        รักที่ยิ่งใหญ่และแสนบริสุทธิ์ที่กานต์มีให้เขา..

        พาเขากลับมาพบกันและอยู่ด้วยกันจนถึงวันนี้ ..

        “แต่นพไม่รู้จะทำยังไงไม่รู้จะสู้ยังไงนี่พี่อิน คนที่พี่นัทหลงรักคือพ่อของนพนะ”  

        “ฟังพี่นะนพ  ความหลงน่ะ มันแค่ชั่วคราวมันไม่ยั่งยืนหรอก  มันมา..เดี๋ยวมันก็ไป  .. แต่รัก ..รักที่แสนบริสุทธิ์จะอยู่เคียงข้างเราไปจนนิรันดร์”  

        “แล้วนพต้องทำยังไงล่ะพี่อิน”  

        “แค่รัก”   อินทรพูดสั้นๆ          

        นพนิตยิ่งงงกว่าเดิม 

        “เมื่อรักแล้ว.. ก็เข้าใจในรัก .. เข้าใจพี่นัท .. ยอมรับในรัก .. ยอมรับในสิ่งที่เขาเป็น ..ยอมรับว่า.. ตอนนี้เค้าหลง .. ก็ปล่อยเค้า .. แล้ว.. อภัยให้คนรัก”  

        นพนิตน้ำตาร่วง

        . .. อภัยให้คนรัก . . .

        ..คำพูดอินทรดังก้องเข้าไปในโสตประสาทนพนิต ..ใจนพนิตยิ่งสั่นไหว ..

        แต่!! .. พอเขาคิดถึง...สิ่งที่ทั้งพ่อลมและพี่นัทคนรักของเขาทำกับเขา .. ก็ต้องชอกช้ำระกำใจ ...มันเจ็บร้าวไปถึงในอก ..

        . .. ความหลงน่ะ มันแค่ชั่วคราว มันไม่ยั่งยืนหรอก มันมา.. เดี๋ยวมันก็ไป 

        ชั่วคราวหรือ?.. นพนิตนึกถึงตอนที่ตนเองเคยหลงในเพศรส .. เคยหลงในตัวพี่มายด์ ..หลงจนต้องตามกลับมาไทย .. แม้มันจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้น .. แตถึงวันหนึ่ง ..มันก็หายไป ..

        เพราะมันแค่.. หลง !!

        คำถามใหม่ดังก้องในใจนพนิต.. ถ้าถึงวันนั้น .. วันที่พี่นัทเลิกหลงพ่อลม .. เขาจะ .. ‘อภัย’ ให้พี่นัทของเขาได้หรือไม่!!

        นพนิตก็ยังไม่มีคำตอบให้ตนเอง

        เขาเข้าใจคำพูดของอินทรก็ตอนนี้เอง

        เขาหันกลับไปยิ้มให้อินทร   “ขอบคุณพี่อินมากนะครับ”  

        อินทรยิ้มรับและถามเขาต่อ   “นพถามใจตัวเองซิว่าที่จะมาอยู่กับยายเล็ก เพราะอยากมาอยู่กับยาย หรือเพราะหนีพี่นัท” 

        “หนีครับ”   นพนิตยอมรับ

        “พี่แนะนำให้กลับไปรอพี่นัทที่บ้าน.. เขาไม่กลับก็ไม่ต้องตาม .. ถ้าเขากลับ .. ก็ไม่ต้องต่อว่า .. ไม่ต้องโวยวายอะไร.. ทำดีกับเขาเหมือนเดิม .. ให้ความรักทำงาน .. ให้ใจเราสัมผัสใจเขา ..แล้วใจเขาก็จะสัมผัสใจเรา”  

        “ขอบคุณครับพี่อิน”  

        “วันนี้ก็อยู่กินข้าวกับทวดละกันแล้วก็กลับไปรอพี่นัท ถ้าเค้ายังไม่กลับ ก็โทรหาทวด หรือ..โทรคุยกับพี่อินก็ได้นะ”   ยายเล็กบอก 

        นพนิตกอดยายเล็กอีกครั้ง  

จบตอน ๕๒