เกิดใหม่ทั้งที ดันกลายเป็นคนเห็นผีในยุค Y2K!

        ชุมชนที่ภานุวัฒน์

        อาศัยอยู่นั้นไม่ได้ใกล้กับแยกราชประสงค์เลย

        แต่การเดินทางด้วยรถเมล์เพียงหนึ่งต่อก็ไม่ได้ยากเย็นจนเกินไปชายหนุ่มไม่ได้ขึ้นรถเมล์มานานมากแล้ว ตั้งแต่ที่เรียนจบป.ตรีเมื่อภพชาติก่อนก็น่าจะช่วงอายุราว ยี่สิบสามยี่สิบสี่ 

        อืม... เกือบจะสามสิบปี 

        ตอนนี้ต้องมาขึ้นรถเมล์ก็รู้สึกระทึกใจอยู่เหมือนกันว่าจะวิ่งขึ้นบันไดทันรถออกไหมจะโดนประตูรถหนีบไหม หรือจะไหลไปใต้ท้องรถขณะที่ก้าวขาลงบ้างหรือไม่ 

        แล้วรถเมล์ประเทศไทยนี่ก็นะ… 

        ป้ายรถเมล์ไม่ได้มีไว้สำหรับให้รถเมล์จอดแต่อุดมไปด้วยแท็กซี่นับสิบที่เราจะต้องฝ่าฟันวิ่งผ่าหน้ารถไปอีกสองเลนเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่จอดนอกป้ายในเลนที่สามระหว่างนั้นก็ต้องแลซ้ายมองขวาหาทางเอาตัวรอดจากมอเตอร์ไซค์ที่ไม่รู้ว่าจะพุ่งฉิวมาเมื่อไหร่ 

        นับเป็นการผจญภัยในชีวิตประจำวันที่ชวนให้ระทึกขวัญได้เป็นอย่างดีฝึกฝนให้คนในประเทศรู้จักถึงฟีลลิ่งแบบสายลับในหนังอเมริกัน ที่ต้องมีความระมัดระวังรอบด้านอยู่ตลอดเวลาได้ดีจริงๆ

        สำหรับลูกพลับแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เด็กน้อยได้ขึ้นรถเมล์แทนที่จะลุ้นระทึกว่าจะมีชีวิตรอดผ่านวันนี้ไปได้หรือเปล่าเหมือนอย่างป๊ะป๋าเด็กชายกลับตื่นเต้นสุด ๆ เพราะความแปลกใหม่ที่ตนไม่เคยพบเจอมาก่อน

        นอกจากบ้านเพิงข้างวัด ตลาด โรงพิมพ์ของเฮียฮั้วกับร้านอาหารในซอยต่าง ๆ ละแวกบ้าน ตอนนี้โลกของเด็กชายก็กว้างขึ้นมาอีกเยอะมากเลย

        ในตอนที่ลงรถเมล์มาแล้วเจอกับห้างสรรพสินค้าใหญ่โตลูกพลับก็ตื่นเต้นมากมีต้นคริสต์มาสซู้งงงงงสูงประดับไฟเยอะแยะตามที่ป๊ะป๋าเล่าให้ฟังจริง ๆ ด้วยลูกพลับได้ไปยืนโพสต์ท่ายิ้มแป้นอยู่ที่หน้าต้นคริสต์มาสเพื่อให้ป๊ะป๋าได้ถ่ายรูป 

        '...'

        ป๊ะป๋าบอกว่าลูกพลับยืนตัวตรงเหมือนเคารพธงชาติอยู่หน้าต้นคริสต์มาสแถมยิงฟันด้วย ดูแล้วตลกมาก ๆ จึงให้ลูกพลับโพสต์ท่าถ่ายใหม่ไปหลายรูปทำไมยิ้มแบบที่ไม่ต้องเห็นฟันมันถึงได้ยากจัง[1]

        ก็ลูกพลับไม่เคยถ่ายรูปมาก่อน แต่เคยเห็นรูปถ่ายของคนอื่น ๆ อย่างของพี่เปี๊ยกหรือของพี่โปเต้ที่เอามาอวดก็เป็นรูปถ่ายหน้าตรงใส่ชุดนักเรียนลูกพลับก็คิดว่าคนเราจะต้องยืนตรงเท่านั้นถึงจะถ่ายรูปได้กลายเป็นว่าป๊ะป๋าหัวเราะลูกพลับจนท้องแข็งเสียอย่างนั้นเลย

        ตอนที่โพสต์ท่าถ่ายรูปใหม่ก็สนุกดีป๊ะป๋าสอนให้ลูกพลับทำท่าหลากหลายมากและพอถ่ายลูกพลับจนเบื่อแล้วป๊ะป๋าก็ยังสอนให้ลูกพลับใช้กล้องถ่ายรูปเอามาถ่ายรูปป๊ะป๋าอีกด้วย

        เด็กชายเคยเห็นรูปถ่ายและรู้จักกล้องถ่ายรูปจากคนในย่านตลาดที่เคยไปเที่ยวแล้วเอารูปมาอวดกันลูกพลับอยากมีรูปของตัวเองมาตั้งนานแล้วก็ตั้งใจว่าถ้าได้รูปมาเมื่อไหร่ก็จะเอาไปอวดให้เพื่อน ๆ ได้ดูด้วยรูปถ่ายของลูกพลับจะต้องสวยกว่าคนอื่น ๆ อย่างแน่นอนเพราะว่าป๊ะป๋าเป็นคนถ่ายให้แล้วลูกพลับก็ไม่ได้ยืนตรงเคารพธงชาติอย่างเดียวด้วย

        แต่ว่าลูกพลับมาเที่ยวกับป๊ะป๋านะทำไมถึงเป็นรูปเดี่ยวของป๊ะป๋าหรือไม่ก็รูปเดี่ยวของลูกพลับล่ะเราสองคนมาเที่ยวด้วยกันก็ต้องมีรูปที่ถ่ายคู่กันสิ เด็กที่ตลาดคนอื่น ๆยังมีรูปที่ถ่ายคู่กับพ่อของตัวเองเลย ลูกพลับก็อยากมีรูปแบบนั้นบ้างเหมือนกัน

        "ลูกพลับอยากถ่ายกับป๊ะป๋าที่หน้าต้นคิดมากตรงนี้ได้ไหมครับอยากให้ป๊ะป๋าอุ้มลูกพลับแล้วลูกพลับก็จะกอดป๊ะป๋า" เด็กน้อยนำเสนอไอเดีย

        "เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาหรอกครับแต่ว่าต้นไม้ใหญ่ ๆ ที่มีไฟเยอะ ๆ ต้นนี้ชื่อว่าต้นคริสต์มาสนะครับไม่ใช่ต้นคิดมาก" ภานุวัฒน์อธิบายทั้งที่เหงื่อตก

        เจ้าลูกพลับไม่ใช่เด็กที่พูดภาษาอังกฤษไม่ชัดเพราะฉะนั้นที่ออกเสียงต้นคริสต์มาสเป็นต้นคิดมากได้เนี่ย เป็นเรื่องเจตนาแน่ ๆว่าแต่ทำไมถึงเรียกต้นไม้ด้วยชื่อแบบนี้ก็ยังน่าสงสัยอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

        "ไม่ใช่ครับ อันนี้เป็นต้นคิดมากต่างหาก"เด็กชายเถียงป๊ะป๋า

        "ทำไมถึงเป็นต้นคิดมากล่ะครับ ต้นไม้ยืนเฉย ๆสบาย ๆ ไม่น่ามีเรื่องเครียดให้ต้องคิดมากนะครับ" ไตเติ้ลซัก

        "คิดมากสิครับตั้งแต่ที่มายืนถ่ายรูปอยู่ตรงนี้ลูกพลับคิดไปหลายท่ามาก ๆ เลยคิดแล้วคิดอีกก็ยังไม่ได้ท่าที่ถูกใจป๊ะป๋าสักที เพราะฉะนั้นต้นไม้เนี่ยเป็นต้นคิดมากไม่ใช่ต้นคริสต์มาสไม่ว่าใครที่มายืนถ่ายรูปอยู่ตรงนี้ก็ต้องคิดมากกันทั้งนั้นเลยครับ"

        เด็กชายให้เหตุผลที่คนเป็นพ่อฟังแล้วก็รู้สึกอึ้งไปในทันที เดี๋ยวนะ?ตรรกะนี้? มันใช้ได้ด้วยเหรอฟะ!

        สรุปก็คือต้นไม้นี้เป็นต้นคิดมากไม่ว่ายังไงเจ้าตัวเล็กก็จะเรียกเจ้าต้นนี้ว่าคิดมากให้ได้สินะ 

        ไตเติ้ลฟังแล้วก็ให้รู้สึกปลงเห็นว่าลูกของตนมีเหตุผลจึงไม่ได้โต้แย้งอะไรอีก 

        ตอนจะถ่ายรูปคู่พ่อลูกตามคำขอของลูกชาย ภานุวัฒน์หันซ้ายมองขวาก็เห็นมีกลุ่มนักศึกษาสาวท่าทางหน้าตาดูใจดีเดินผ่านมาพอดีจึงได้เข้าไปทักทายและขอให้ถ่ายรูปให้ สาว ๆเหล่านั้นเห็นอีกฝ่ายเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยววัยหนุ่มมีลูกติดที่น่ารักน่าเอ็นดูก็ยิ้มแย้ม ยอมถ่ายรูปให้อย่างเต็มอกเต็มใจ 

        ทีแรกภานุวัฒน์ก็รู้สึกเกรงใจ หวังจะให้พวกสาว ๆถ่ายรูปเพียงแค่ใบเดียวเท่านั้นแต่ด้วยความน่ารักของเจ้าลูกชายตัวแสบที่พูดขอบคุณได้เสียงอ่อนเสียงหวานแล้วก็ชมพี่สาวทุกคนว่าสวยมาก ใจดีเหมือนกับนางฟ้า ก็ทำให้พวกสาว ๆถูกใจและสนุกสนาน คนโน้นก็แย่งกันอยากจะถ่าย คนนี้ก็แย่งกันอยากจะถ่าย ใคร ๆก็อยากจะถ่ายรูปให้เจ้าตัวเล็กกันทั้งนั้น ไป ๆ มา ๆ สุดท้ายแล้วฟิล์มที่ซื้อมาสองม้วนก็ใช้ไม่พอต้องเข้าไปซื้อเพิ่มอีกม้วนในห้างสรรพสินค้าจนได้

        ลูกพลับเดินตามพ่อเข้าไปในห้างด้วยความตื่นเต้นตอนที่เข้าไปด้านในทีแรกเด็กชายก็ต้องยกมือขึ้นขยี้ตาทำท่าเหมือนกับว่าตัวเองฝันไป 

        ลูกพลับเพิ่งเคยเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้าใหญ่โตอย่างนี้เป็นครั้งแรกเด็กชายรู้สึกว่าในห้างมันสว่างเจิดจ้าจนแสบตาไปหมดสว่างเหมือนอย่างกับตอนกลางวันเลย 

        ตอนอยู่ที่โรงพิมพ์เฮียฮั้วถึงเวลาค่ำแล้วเฮียฮั้วก็เปิดไฟสว่างแต่ถึงอย่างนั้นไฟในบ้านเฮียฮั้วก็สว่างไม่ได้เหมือนอย่างในห้างที่มันเจิดจ้าไปหมดอย่างนี้ 

        ไตเติ้ลเห็นลูกพลับทำท่าแสบตากับแสงสว่างก็รู้สึกอยากแกล้งเล่นจึงได้จูงมือลูกชายจากที่เข้าไปในห้างทางฝั่งประตูด้านอิเซตันก็พาเดินทะลุไปในฝั่งของเวิลด์เทรดเซนเตอร์[2] คราวนี้แสงสว่างหายไปกลายเป็นแสงสีอึมครึมเพดานต่ำ สีเหลืองชา ๆ ก็ห้างเดียวกันแท้ ๆ ทำไมถึงได้ต่างกันขนาดนี้ลูกพลับงงไปหมดแล้ว

        "ทางฝั่งนั้นเป็นตอนกลางวันส่วนทางฝั่งนี้ก็เป็นตอนกลางคืนไงครับ" 

        ไตเติ้ลบอกกับลูกชายเน้นชวนคุยเล่นมากกว่าที่จะอธิบายเป็นจริงจังว่าทั้งหมดอยู่ที่การดีไซน์และการจัดแสงของห้างที่อิเซตันก็เป็นห้างห้างหนึ่งและเวิลด์เทรดเซนเตอร์ก็เป็นห้างอีกห้างหนึ่งซึ่งอยู่ติดกัน 

        "ห้างสรรพสินค้านี่เจ๋งไปเลยนะครับมีกลางวันและกลางคืนอยู่ในห้างเดียวกันด้วย สุดยอดไปเลย"

        ลูกพลับดวงตาเป็นประกายวาวระยับด้วยความชื่นชม

        สำหรับไตเติ้ลแล้วรู้สึกว่าผู้คนไม่ได้พลุกพล่านมากเท่ากับที่เขาเคยเผชิญโลกในห้างสรรพสินค้ามาเมื่อปี256X แต่ก่อนในช่วงปี 2538 ที่เคยเที่ยวห้างเขาก็จำไม่ได้หรอกว่าคนมันพลุกพล่านหรือไม่มากน้อยแค่ไหนแต่ในระดับนี้สำหรับชายหนุ่มแล้วก็ถือว่ายังเดินสบายไม่แออัดจนเกินไปนัก 

        มีเสียงเพลงคริสต์มาส… 

        อ่า…. ในที่สุดก็ระลึกชาติได้แล้วว่าก่อนที่จะมีการเปิดเพลง LastChristmas กันอย่างแพร่หลาย ณ เวลานี้มันเคยเป็นช่วงยุคสมัยของเพลง Wewish you a Merry Christmas มาก่อนนี่หว่า

        ไอ้เพลงนี้มันหลอนหูยิ่งกว่า Last Christmas ซะอีกด้วยเนื้อเพลง We wish you a Merry Christmas ที่ร้องซ้ำไปซ้ำมาหลายๆ รอบในหนึ่งเพลง แล้วห้างก็บ้าจี้เปิดเพลงหนึ่งเพลงวนไปหลาย ๆ รอบในวันเดียวกัน 

        จำได้ว่าสมัยเป็นวัยรุ่นตอนที่เขามาเที่ยวห้างในช่วงเวลานี้พอกลับบ้านไปแล้วมีความประสาทเสียเหมือนถูกสะกดจิตจนเดินวนร้องเพลง Wewish you a Merry Christmas ในบ้านขึ้นมาอย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้แล้วยังต้องทำเสียงปัญญาอ่อนเหมือนกับเด็ก ๆ ในเพลงอีกต่างหากจนสุดท้ายก็ถูกแม่คว้ารีโมตทีวีปาใส่หัวเพราะความรำคาญไปหลายรอบเลยทีเดียว

        ถึงวันที่เวรกรรมตามทันได้พาลูกชายมาเที่ยวห้างอย่างนี้ก็เตรียมใจเอาไว้ได้เลยว่าถ้ากลับไปถึงบ้านแล้ว ลูกพลับจะต้องร้องเพลง Wewish you a Merry Christmas ซ้ำไปซ้ำมา

        จนทำให้ป๊ะป๋าปวดประสาทไปหลายวันได้แน่ ๆ

[1]เด็กน้อยยิงฟัน โปรดสังเกตถ้าใครใกล้ชิดกับเด็กเล็กที่ไม่ค่อยได้ถ่ายรูป ไม่ชินกับองค์นางแบบ/นายแบบเด็กเล็กจะยิ้มไม่ค่อยเป็นค่ะ ถ้าเราตั้งกล้องจะถ่าย บอกให้ยิ้มเด็กจะยิงฟันเฉยเลยถ้าบอกว่ายิ้มหุบปากถ้าไม่ทำหน้าบึ้งก็จะเม้มปาก การกำกับท่าถ่ายรูปเด็ก ๆถ้าเด็กไม่ชินกล้องก็เลยจะยากสุดเลยค่ะ 555+ // แต่บอกให้น้องพูดคำว่า ชีส หรือสไมล์แทนได้นะคะ แค่เราต้องกดชัตเตอร์ให้ทันเสียงท้ายที่องศาปากของน้องขยับอ่าค่ะ 55555

[2]ห้างเวิลด์เทรดจะแบ่งออกเป็นสามโซนในarea ตึกเดียวกันคือโซนของห้างอิเซตัน ส่วนของห้างเวิลด์เทรดเซนเตอร์ และโซนของห้าง Zen