ตอนที่แปดสิบห้า เยี่ยมพบอ้องอุ้น 2
การเป็นคนจากโลกอนาคต ได้อ่านประวัติศาสตร์นั้นมีข้อได้เปรียบจากการมองในมุมกว้างกว่าเดิม
แต่เวลาเรามาอยู่ในสถานการณ์หน้างานจริงๆมันอาจจะทำให้เราไขว้เขวไปได้เพราะรู้สึกว่าเรื่องที่เราอ่านจากภาคทฤษฎีค่อนข้างต่างไปจากภาคปฏิบัติที่เราได้ทำงานหน้างานจริงๆ
และแม้จะกลุ่มตัวอย่างน้อยกว่าในทางสถิติแค่คนทั่วไปจะเชื่อสิ่งที่ตนเองพบเจอด้วยตาตนเองเสียมากกว่าสถิติที่จดจากตำรา
นั่นคือเรื่องปรกติของมนุษย์
ตอนผมเจออ้องอุ้นเองก็เช่นกัน
เห็นครั้งแรกก็ในตอนที่เจอกันตอนเราเข้านครหลวง
พอมาเจออีกครั้งในลักษณะที่อ้องอุ้นท่าทางอัธยาศัยดีแล้ว
ทำให้มองแทบไม่ออกเลยว่า
นี่คือคนที่จะประหารตระกูลตั๋งทั้งตระกูล
แถมจะไม่ยอมละเว้นชีวิตแม้แต่ลูกน้องอีกต่างหาก
แสดงว่าอ้องอุ้นไม่ใช่พวก
Pragmatic
ปฏิบัตินิยม
หากมองในแง่นี้
ไม่ใช่คนที่มองว่าควรจะเกลี้ยกล่อมลุกน้องฝ่ายศัตรูมาเป็นพวกเพื่อปิดโอกาสทั้งปวงที่ตนเองจะแพ้ให้มีน้อยลง
และผมควรจะรู้อยู่แล้วว่าต้องมีแต่คนที่พอจะอัธยาศัยดีเท่านั้นถึงจะรวบรวมคนมาสังหารตั๋งโต๊ะในขณะเดียวกันก็เอาใจตั๋งโต๊ะได้ในเวลาเดียวกัน
โชคดีที่ผมเป็นคนหน้าไหว้หลังหลอกเช่นกัน
ทำท่าเศร้าใจส่ายหน้า
“เฮ้อ ข้าแค่อยากมาดูหน้าของท่านอ้องอุ้นผู้กล้าหาญเป็นครั้งสุดท้าย”
ผมโยนระเบิดและจิบชาอย่างสงบ
ในขณะที่อ้องอุ้นตกใจจนเปลี่ยนสีหน้า