ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 134 ศัตรูหัวใจหรือเพื่อน

“ปล่อย”

บอดี้การ์ดสองคนข้างกายของหยางเจิ้นปรี่เข้ามาเย่จื่อเฉินหรี่ตามองพวกเขา

“โอเค”

เย่จื่อเฉินคลายมือออก และถอยออกไปสองก้าว

หยางเจิ้นบิดข้อมือเล็กน้อย แล้วหันไปพูดกับบอดี้การ์ดข้างกาย

“อยู่ดูแลคุณหนูที่นี่”

พูดจบ เขาก็เดินไปหยุดอยู่ข้างเย่จื่อเฉินหลังจากที่มองเขาด้วยสายตาแฝงความนัยแล้วก็เดินออกจากห้องคนไข้ไป

หยางอี่ฉือที่อยู่บนเตียงคนไข้กัดริมฝีปากหลังจากที่เย่จื่อเฉินหันไปพยักหน้าให้เธอแล้วเขาก็เดินออกไปจากห้องคนไข้เช่นเดียวกัน

“วิธีสั่งสอนลูกของคุณหยางนี่ปกติดีจังเลยนะครับ”

พอออกมาจากห้องได้ เย่จื่อเฉินก็อดที่จะเบ้ปากยิ้มขำขันไม่ได้

“ตีลูก วิธีสั่งสอนลูกแบบนี้ มันล้าสมัยไปมากแล้วนะครับ”

“ฉันจะสอนลูกสาวฉันยังไง ไม่จำเป็นต้องให้เธอเข้ามายุ่งวุ่นวาย”

หยางเจิ้นยังคงทำหน้าตาบูดบึ้งอยู่เสมอถ้าไม่ติดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่กว่า เย่จื่อเฉินก็อยากจะตบกะโหลกสักทีสองทีเหมือนกัน

จะทำหน้าตาบูดบึ้งแบบนั้นทำไม ไม่ได้ติดหนี้เขาสักหน่อย

เย่จื่อเฉินไหวไหล่ยิ้ม ก่อนจะพูดอย่างขบขัน

“ให้ผมมาหาทำไม หรือว่าอยากจะขอบคุณผมที่ช่วยชีวิตลูกสาวคุณเอาไว้? ได้นะ พูดมาสิ”

เย่จื่อเฉินกอดอก ทำท่ารอให้อีกฝ่ายพูดขอบคุณ

แต่อีกฝ่ายกลับยื่นเช็คใบหนึ่งมาให้

ทันทีที่เห็นเช็คใบนั้น เย่จื่อเฉินก็ถึงกับหลุดขำ

“คุณมันก็ยังเป็นคุณอยู่วันยังค่ำ”

เย่จื่อเฉินยิ้มเยือกเย็นพร้อมกับขยำเช็คใบนั้นเป็นก้อนกระดาษแล้วปาลงพื้น ก่อนจะชี้หน้าหยางเจิ้นแล้วพูดขึ้น

“อย่าคิดว่าเงินมันจะทำได้ทุกอย่าง ในวินาทีที่คุณเอาเช็คออกมาผมก็รู้เลยว่าคุณมันเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ”

หยางเจิ้นหน้านิ่งขรึมไม่พูดอะไร เย่จื่อเฉินจึงพูดขึ้นอีกครั้ง

“สิ่งที่หยางอี่ฉือต้องการคืออะไร คุณรู้ไหม? คุณคิดว่าแค่ความมั่นคงทางด้านธุรกิจอย่างเดียวมันจะทำให้เธอมีความสุขได้เหรอ ให้ตายเถอะ คุณทำแบบนี้มันทำให้ผมรู้สึกว่าคุณมันเป็นทาสของเงินต่อให้อยู่ไกลแค่ไหนผมก็ยังได้กลิ่นคนหิวเงินมาจากตัวคุณ”

“เธอพูดพอหรือยัง!”

“อืม ใกล้แล้ว” เย่จื่อเฉินพยักหน้ารับแล้วพูด “แล้วประโยคสุดท้ายผมรู้สึกเสียใจแทนหยางอี่ฉือที่มีพ่อแบบคุณ”

เย่จื่อเฉินโบกมือให้หยางเจิ้น จากนั้นก็เดินออกไปจากโรงพยาบาลไป

จูซือเหลียงที่ยืนอยู่ทางด้านข้างมาโดยตลอดได้เดินเข้ามาหา หยางเจิ้นมองตามเย่จื่อเฉินที่เดินหายไปแล้วส่ายหน้าพูด

“เธอเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนหยางอี่ฉือเถอะ ฉันยังมีเรื่องสัญญาธุรกิจต้องคุยต่อ”

“ไม่ล่ะครับลุงหยาง ผมว่าผมไปส่งเขาดีกว่า”

เขาหันไปก้มหัวให้หยางเจิ้นอย่างมีมารยาท แต่ก่อนที่จะเดินออกไปเขาก็ได้หยุดลงอีกครั้งแล้วพูดกับหยางเจิ้น

“ลุงหยางครับ ผมคิดว่าลุงอยู่กับหยางอี่ฉือจะดีกว่านะครับเธอโดดเดี่ยวมาก”

“คุณไม่อยู่เป็นเพื่อนพ่อตาคุณในโรงพยาบาลล่ะจะออกมาหาศัตรูหัวใจอย่างแฟนเก่าของเธอแบบผมทำไม”

เย่จื่อเฉินนั่งอยู่ในร้านกาแฟแถวโรงพยาบาลตรงหน้าของเขามีกาแฟที่ยังไม่ได้แตะต้องมันวางอยู่

ที่จริงตัวเขาก็ไม่ได้ชอบกาแฟแบบนี้เท่าไรถึงจะมีเงินก็สู้กินน้ำเย็นๆ จะดีกว่า

เย็นชื่นใจดีจะตาย

“ไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนมีอารมณ์ขันด้วย”

จูซือเหลียงยกกาแฟขึ้นจิบ เย่จื่อเฉินจึงกลอกตาพูดกับเขา

“ตกลงว่าคุณตามผมมาทำไม ถึงผมจะไม่ได้ยุ่งเหมือนประธานบริษัทอย่างพวกคุณแต่วันนี้ผมก็มีธุระต้องทำเยอะเหมือนกันนะ”

“ผมรู้ว่าคุณยุ่ง”

ไม่ว่าเมื่อไร จูซือเหลียงก็มักจะมีรอยยิ้มเสมอราวกับว่าเขาเกิดมาก็เป็นแบบนี้แล้ว ไม่รู้ว่าความโกรธมันเป็นแบบไหน

“ที่ผมตามคุณมาก็เพราะว่าผมอยากเป็นเพื่อนกับคุณ”

“...”

เย่จื่อเฉินเหล่ตามองเขา เหมือนกับเห็นคนบ้า

“คุณเป็นบ้าเหรอ ระหว่างผมกับหยางอี่ฉือมันเป็นยังไงคุณไม่น่าจะมองไม่ออกนะ แล้วคุณจะมาเป็นเพื่อนกับผมเนี่ยนะ?”

“แล้วยังไงล่ะ มันไม่ได้เสียหายสักหน่อยถ้าเราจะรู้จักกัน”

จูซือเหลียงยิ้มบางๆ สีหน้าหม่นหมองลง

“ที่จริงแล้วในใจของหยางอี่ฉือไม่เคยยอมรับผมหรอกตอนนั้นผมก็สงสัยนะว่าเธออาจจะมีคนในใจอยู่แล้ว จนเมื่อวานที่คุณปรากฏตัวออกมา…”

“ถึงคนอย่างคุณจะดูธรรมดา ในบางครั้งก็ทำอะไรวู่วามแต่ไม่ว่าใครก็ต่างรู้สึกได้ว่าคุณเป็นห่วงหยางอี่ฉือไม่น้อยไปกว่าใครเลยห่วงมากกว่าใครด้วยซ้ำ”

“มากกว่าคุณด้วยเหรอ?”

เย่จื่อเฉินเลิกคิ้วยิ้ม

“มากกว่าผม”

จูซือเหลียงตอบออกมา โดยที่ไม่มีความลังเลอยู่เลยพอได้ยินคำตอบของเขา เย่จื่อเฉินก็นิ่งไป

“คุณไม่ต้องมองผมแบบนั้นหรอก ผมชอบหยางอี่ฉือจริงๆแต่ด้วยสัญญาการแต่งงานของครอบครัว พวกเราจึงไม่มีสิทธิ์เลือก”

“...”

หลังจากที่เงียบไปนาน เย่จื่อเฉินก็ยิ้มออกมา

“จู่ๆ ผมก็รู้สึกว่าคนอย่างพวกคุณช่างน่าสงสารจริงๆ กลายเป็นตัวหมากเสียสละทุกอย่างเพื่อครอบครัว”

“มันก็ใช่”

จูซือเหลียงแค่นหัวเราะเบาๆ

“ได้ งั้นเอาแบบนี้ก็แล้วกัน อะไรที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้วเวลาฉันมีจำกัด ต้องไปก่อนนะ”

เย่จื่อเฉินหันไปพยักหน้ายิ้มให้กับจูซือเหลียง ก่อนจะลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไป

“ถ้าอย่างนั้นเราสองคน…”

“ศัตรูหัวใจ!”

เย่จื่อเฉินหันไปยักคิ้วให้จูซือเหลียง โบกมือทิ้งทวนให้เขาแล้วเดินออกจากร้านกาแฟไป

จนกระทั่งเขาหายไปจากร้านกาแฟ จูซือเหลียงถึงได้ระบายยิ้มออกมา

“ศัตรูหัวใจงั้นเหรอ ก็น่าสนใจดี”

“ฉันว่าผู้ชายคนนั้นเขาก็โอเคดีนะ”

หลิวฉิงลอยออกมาพูดพึมพำ เย่จื่อเฉินพยักหน้ารับ

นึกย้อนดูการกระทำของจูซือเหลียงในสองวันมานี้ก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้มีท่าทางจองหองอวดดีเหมือนลูกเศรษฐีคนอื่นๆนิสัยก็น่าสนใจดีด้วย

“ก็ดี แต่ก็น่าสงสาร”

“ทำไมล่ะ?” หลิวฉิงกะพริบตาปริบๆ แล้วพูด “ฉันว่าคนที่เกิดมาพร้อมช้อนเงินช้อนทองแบบนั้น โชคดีกันมากเลยนะ”

“งั้นเหรอ?” เย่จื่อเฉินยิ้มอย่างมีความนัยแล้วไหวไหล่พูด “ที่จริงพวกเขาก็เป็นเพียงตัวหมากที่ต้องเสียสละเพื่อครอบครัวกันทั้งนั้นต้องแต่งงานกับอีกครอบครัวหนึ่งเพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวคนแบบนี้ไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขหรอกนะ”

“อ๋อ แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีแหละ ขนาดคนที่ชอบฉันยังไม่มีเลย”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของหลิวฉิงขมวดมุ่น เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นลูบผมเธอ

“อย่าเป็นแบบนี้สิ พี่ชายคนนี้มีวิธีฟื้นคืนชีพให้เธอแล้วนะที่เหลือก็แค่รอเวลา”

“ฉัน…”

จู่ๆ หลิวฉิงก็อ้าปากเหมือนว่าจะพูดอะไร แต่กลับอ้าปากพะงาบๆ อยู่นานโดยไม่พูดอะไรออกมา

เย่จื่อเฉินเห็นอย่างนั้น จึงถามขึ้น

“เธอเป็นอะไร?”

“ไม่มีอะไร”

หลิวฉิงส่ายหน้ายิ้มแล้วลอยไปอยู่ข้างหลังเย่จื่อเฉินมองดูแผ่นหลังของเขา ความรู้สึกมากมายปรากฏขึ้นในใจ

เธออยากมีชีวิตอีกครั้ง อยากกลับไปอยู่เคียงข้างพ่อแม่

แต่เธอก็อยากอยู่เคียงข้างเขามากกว่า…

อีกอย่าง ต่อให้จะมีชีวิตอีกครั้ง แต่เธอจะกลับไปได้ยังไง?

เย่จื่อเฉินไม่ได้คิดอะไรมากมายตอนนี้เขาคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะทำให้หลิวฉิงกลับมามีชีวิตอีกครั้ง

นี่เป็นคำมั่นสัญญาที่เขาให้ไว้กับเธอ และเขาต้องทำให้ได้

แต่การจะฟื้นคืนชีพมันก็ต้องมีของหายากพวกนั้นแล้วจะไปหามาจากที่ไหน ในมือเขาก็มีแค่เนตรมังกรพันปี ส่วนอันที่เหลือยังไม่มีเลย

ติ๊ง!

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาไม่หยุด

เย่จื่อเฉินจึงได้นั่งลงบนม้านั่งข้างทาง แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

ไท่ไป๋จินซิงเชิญ เถียไกว่หลี่[1] จงหลี่เฉวียน[2] จางกัวเหล่า[3] หลันไฉ่เหอ[4] เหอเซียนกู่[5] หลู่ตงปิน[6] หานเซียงจื่อ[7] เฉากั๋วจิ่ว[8] เข้าร่วมกลุ่มแชท