ตอนที่ 4 ขอข้าวกินหน่อย
โต๊ะและเก้าอี้เกลื่อนกลาดเต็มห้องโถงนี่คือสิ่งที่หลงเหลืออยู่หลังวันสิ้นโลกเมื่อก่อนนี้มันเคยถูกใช้เป็สถานที่รับประทานอาหารของแขกในโรงแรม
เมื่อคนส่วนใหญ่ได้รับอาหารของตัวเองแล้วพวกเขากลับไปที่ห้องพักของตัวเองมีเพียงสมาชิกในทีมสำรวจไม่กี่คนเท่านั้นที่นั่งกินข้าวอยู่ในห้องโถงใหญ่
ซ่งเจิงคุ้นเคยกับผู้รอดชีวิตที่นี่บ้างแล้วเขาไม่รู้เลยว่าจะกลับโลกของตัวเองได้ไหมยังไงซะตอนนี้ก็ต้องอยู่ที่นี่ไปก่อนการทำความรู้จักกันไว้ก็เป็เื่ที่ไม่เสียหายอะไร
คนกว่าสองร้อยใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการรับอาหารซ่งเจิงพยายามทำความรู้จักกับทุกคนถึงแม้ว่าจะไม่สามารถจดจำได้ทั้งหมดแต่อย่างน้อยเขาก็จำได้มากกว่าครึ่ง
ข้าวน้ำหนักสิบจินดูคล้ายจะเยอะแต่เมื่อถูกแบ่งให้คนกว่าสองร้อยทำให้ทุกคนเหลือสัดส่วนในภาชนะเพียงน้อยนิด มีเพียงผักกาดดองครึ่งกระป๋องเท่านั้น…ซึ่งในมื้อนี้จะมีซุปเนื้อและผักเพิ่มมาอีกหนึ่งถ้วยเล็ก ๆ
แต่ซุปเนื้อและผักเป็สิ่งที่ไม่อาจพบเจอได้ทุกวันทุกคนรู้เื่นี้ดีจึงไม่มีใครปริปากบ่นทันทีที่ได้รับจึงรีบยกซดโดยไม่สนว่ามันจะร้อนมากแค่ไหน
มีบางคนเร่งรีบซดจนใบผักเล็กๆ ติดอยู่บนแก้ม บางคนที่ได้รับรู้รสชาติของเนื้อสัตว์อีกครั้งถึงกับอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาราวกับว่าได้รับพรจากสรวง์อย่างไรอย่างนั้น
ในวันสิ้นโลกสิ่งที่มีค่ามากที่สุดคือความอิ่มท้อง!ความรู้สึกนี้ซ่งเจิงไม่เคยได้ััมาก่อนเลยในโลกใบเดิมการเป็พ่อครัวในโรงเรียนโม่วเซียงต้องเผชิญหน้ากับการทำอาหารที่ไม่มีวันจบสิ้นแม้แต่ความอยากอาหารก็ไม่เคยต้องขาดแคลน มีแต่ล้นเอ่อออกมา…โอ้์! ตอนนี้ท่านกำลังลงโทษข้างั้นหรือ?
ซ่งเจิงเองก็แบ่งน้ำซุปถ้วยเล็กไว้เช่นกันแต่ก่อนหน้านี้เขากินขนมเปี้ยะทอดครึ่งชิ้นไปแล้ว น้ำซุปนี้แม้แต่เนื้อบดเล็ก ๆก็ยังมองไม่เห็น มันไม่สามารถเรียกน้ำย่อยของเขาได้โดยสมบูรณ์ ในทุก ๆ วันเขาจะต้องกินต้มผักกาดดองกระป๋องผัดปลา ข้าวเล็กน้อย…นี่มันคืออาหารของมนุษย์หรือ?!เหมือนว่าหมาในโรงเรียนยังกินดีอยู่ดีมากกว่านี้ด้วยซ้ำ!บ้าเอ๊ย วันสิ้นโลกงั้นเหรอ? นรกชัด ๆ!
เขาพึมพำกับตัวเองอยู่สักครู่ก่อนจะหยิบซุปเนื้อพร้อมกับกระทะเหล็กและเดินกลับห้องของตัวเอง
ภายในโรงแรมไม่ได้มีของใช้มากมายนักแต่ที่มากคือจำนวนห้องว่าง คนส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในห้อง บางห้องก็หนึ่งคนบางห้องก็สองคน หากครอบครัวไหนมีพ่อแม่ลูกสามคน ก็สามารถอยู่อาศัยในห้องชุดได้ซึ่งสวัสดิการเช่นนี้ไม่อาจพบเห็นได้หากไม่ใช่เหตุการณ์วันสิ้นโลก
ซ่งเจิงกลับมาถึงห้องเขาคิดเื่ราวมากมายเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งปิดประตูทันใดนั้นมีสายตาคู่หนึ่งปรากฎออกมาเป็ใครคนหนึ่งที่แอบเดินตามหลังเขามาตลอดทาง
ซึ่งซ่งเจิงรู้อยู่แล้วว่ามีคนแอบเดินตามมาตลอดทางทั้งหมดนี้อาจเป็เพราะเขาฝึกฝนร่างกายอย่างหนักั้แ่อยู่ที่โรงเรียนโม่วเซียงข้าวที่พวกเขาได้กินต้องใช้เรี่ยวแรงอย่างมากในการยกเพราะน้ำหนักของมันอยู่ที่สามสิบจินถ้าแขนไม่มีพละกำลังมากพอก็ไม่อาจจัดการได้ อีกทั้งเขายังเชี่ยวชาญในวิชาเทควันโดไม่ใช่น้อยเช่นนี้ร่างกายของเขาย่อมแข็งแรงกว่าคนปกติ
ทันทีที่สายตาคู่นั้นจับจ้องมาเขาก็รู้สึกตัวในทันที แต่ความสนใจของเขาทั้งหมดอยู่กับกระทะเหล็กใบนี้ต่อให้รู้ว่ามีคนตามมาก็ไม่ได้สนใจนัก
เขาเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูลง
ซ่งเจิงวางกระทะเหล็กไว้ตรงหน้าพลางเริ่มนึกสิ่งที่สงสัยและพ่นคำถามมากมายอย่างต่อเนื่องแต่กระทะเหล็กใบนี้ก็ไร้การตอบสนอง ไม่มีการตอบกลับใด ๆ แม้เพียงครึ่งคำ
เขานึกถึงสถานการณ์ที่ได้ยินเสียง“ติ๊ง!”ทั้งสองครั้งในก่อนหน้านี้จึงรีบคว้ากระทะเหล็กมาถือไว้ในมือและถามคำถามเมื่อครู่อีกครั้ง
ในที่สุดคราวนี้กระทะเหล็กก็ตอบกลับ
[ติ๊ง! ข้าคือกระทะเหล็กเนื้อหยาบที่ผลิตขึ้นเอง ตอนนี้เชื่อมต่อกับเ้านายสำเร็จแล้วจึงสามารถอ่านความคิดและความ้าของเ้านายได้!]
กระทะที่ผลิตขึ้นเองด้วยเหล็กเนื้อหยาบงั้นเหรอ?
ดวงตาของซ่งเจิงเบิกกว้างพร้อมกับในใจที่เต็มไปด้วยคำถาม“งั้นถ้าตอนนี้เป็แค่กระทะหยาบ ๆอย่างนั้นในอนาคตก็สามารถเปลี่ยนเป็เหล็กอย่างอื่นได้งั้นเหรอ?”
[ติ๊ง! หากได้รับพลังงานที่เพียงพอสำหรับเงื่อนไขการเปลี่ยนแปลงก็สามารถทำได้ข้าจะสามารถเลื่อนระดับไปเป็เหล็กชั้นดี ชั้นยอด หรือสูงกว่านั้น… ตอนนี้พลังของเ้านายยังไม่เพียงพอจึงไม่สามารถเรียนรู้มันได้!]
ซ่งเจิงทั้งใและดีใจในคราวเดียวกันเขาไม่เคยเจอเื่อย่างนี้มาก่อนเลยในชีวิต!กระทะเหล็กผลิตด้วยเนื้อหยาบซึ่งอยู่ในระดับต่ำที่สุดยังสามารถผลิตขนมเปี้ยะทอดรสเลิศและน้ำสะอาดได้อย่างนั้นหากมันอัพเกรดขึ้นไปในระดับที่สูงขึ้น มันจะยอดเยี่ยมแค่ไหนกัน?
หลังจากที่ตื่นเต้นอยู่ในใจเสียงของกระทะเหล็กก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[ติ๊ง! เพียงแค่ดูดซับพลังงานให้เพียงพอ ข้าจึงจะสามารถผลิตออกมาได้อย่างสมบูรณ์หากไม่มีพลังงานก็ไม่สามารถผลิตได้!]
“พลังงานงั้นเหรอ…” ซ่งเจิงพึมพำในใจ “ก่อนหน้านี้แกพูดถึงน้ำยาวิวัฒนาการระดับต่ำที่สุดอะไรนั่นใช่ไหม?มันคือพลังงาน?”
[ติ๊ง! พลังงานมีมากมายหลายรูปแบบ ไม่ใช่เพียงน้ำยาวิวัฒนาการเท่านั้น แต่ยังมีผลึกสัตว์กลายพันธุ์แก่นผลึกซอมบี้ระดับสูงและอีกมากมาย!]
“แล้วน้ำยาวิวัฒนาการณ์นี้หาได้จากร่างกายของซอมบี้พวกนั้นงั้นเหรอ?” ซ่งเจิงถามต่อ
แต่ครั้งนี้กระทะเหล็กไม่ได้ตอบกลับเป็เพราะคำถามนี้ไม่ใช่สิ่งที่มันสามารถบอกกล่าวได้
ซ่งเจิงนั่งคิดอยู่สักครู่หนึ่งจึงเข้าใจบ้างในบางส่วนก่อนหน้านี้หัวหน้าเฉินใช้มีดสั้นเปิดสมองของเหล่าหลี่ที่ติดเชื้อและพลิกไปมาเพื่อหาน้ำยาวิวัฒนาการ
ตอนนั้นเองซ่งเจิงก็อยู่ใกล้ๆ เช่นกัน เขาได้ยินจัดว่าหัวหน้าเฉินพูดถึงน้ำยาวิวัฒนาการถ้าอย่างนั้นมันคงจะอยู่ในสมองของซอมบี้
เขาย้อนคิดไปถึงตอนที่กระทะเหล็กฟาดลงบนศีรษะของเหล่าหลีอีกครั้งเสียงเตือนครั้งแรกดังขึ้นในตอนนั้นและกระทะเหล็กร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อยอาจเป็เพราะมันกำลังดูดซับน้ำยาวิวัฒนาการจากสมองของเหล่าหลี
สำหรับเด็กที่เติบโตมาอย่างสงบสุขการจะเปิดกะโหลกใครบางคนเพื่อฉกฉวยน้ำยาวิวัฒนาการดูจะเป็เื่ยากไปหน่อยแต่เมื่อเขานึกถึงโรงฆ่าสัตว์ที่ตัดหัวของหมูหรือสัตว์ต่าง ๆ จนขาดสะบั้นเืสาดกระเซ็นเ่าั้…ก็ค่อยผ่อนคลายได้ในที่สุด
ก็คิดซะว่าพวกซอมบี้เป็แค่หมูตัวหนึ่งก็แล้วกัน!
ขณะกำลังคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น “ก๊อกๆ!” มันเบามากราวกับกลัวว่าเขาจะได้ยิน
“หืม?มาหากันเวลานี้เนี่ยนะ?”
ซ่งเจิงขมวดคิ้วแน่นพร้อมเก็บกระทะเหล็กไว้ในตู้จากนั้นจึงลุกขึ้นไปเปิดประตูห้อง
เมื่อประตูเปิดออกมนุษย์ร่างเล็กผอมบางเบียดผ่านช่องแคบเข้ามาหลังจากโซเซอยู่สองสามก้าวก็ล้มลงกับพื้นอย่างไร้แรงต้าน
ซ่งเจิงคว้าร่างบางเอาไว้ทันทีเขาเห็นว่าอีกฝ่ายผอมมากและแทบจะไร้เรี่ยวแรงแล้วขนาดจะยืนให้มั่นคงยังทำไม่ได้เลย
ผมของคนแปลกหน้ายาวมากและยุ่งเหยิงราวกับแมงป่อง… ซ่งเจิงรู้สึกได้ถึงความมืดมนและน่าสะพรึงเพียงแค่มอง!
อีกฝ่ายเอื้อมมือมาคว้าลำคอของซ่งเจิงพร้อมกล่าวเสียงแหบพร่า“ขอร้อง… ฉันหิว… หิวเหลือเกิน… ได้โปรด…มีอะไรให้ฉันกินไหม…”
เมื่อได้ยินเสียงซ่งเจิงถึงกับตกตะลึงเขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเป็ผู้หญิงจึงเริ่มสำรวจอย่างรวดเร็ว แม้ร่างกายจะผอมบางทว่าหน้าอกก็ยังนูนขึ้นมาทั้งสองข้างอย่างชัดเจนเพียงแค่นี้ก็เห็นถึงความแตกต่างระหว่างหญิงกับชายแล้ว
644
![[มี E-book] ลิขิตรักข้ามภพมาเป็นมารดาของเจ้าก้อนแป้ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1748529335_41613011.webp)
