เวลาผ่านไปหลายวันชายหนุ่มก็ยังคุกเข่าในท่าเดิมอยู่แบบนั่น สำหรับเขาแล้วท่านอาจารย์คือครอบครัวเพียงคนเดียวที่นับแต่เกิดมาและตอนนี้เขาตกตายไปแล้ว ชายหนุ่มก็เหมือนกับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เขากลับมาอยู่เพียงตัวคนเดียวอย่างเช่นเคย
"นี้ก็หลายวันแล้วข้าต้องออกไปเริ่มเส้นทางของข้าเองแล้วล่ะ ลาก่อนขอรับท่านอาจารย์"
หลินตงพูดพึมพำออกมาอยู่คนเดียวจากนั้นก็ก้มกราบลงไปจนหัวของเขาติดกลับพื้นดินอีกรอบ ถึงบรรยากาศจะมืดมิดไปทั้งหมดแต่เขาก็ยังััได้ ท่านอาจารย์ยังคงคอยมองเขาอยู่ตลอดเวลา
ชายหนุ่มจะเริ่มลุกขึ้นอย่างช้าๆพร้อมกับเดินออกจากห้องโถงนี้ไป ต่อให้อยู่ภายในความมืดเขาก็มองเห็นมันได้อย่างพร่ามัว
เขาก้าวเดินออกไปพร้อมกับครุ่นคิดถึงเวลาตลอดสามปีมานี้ ขณะเดียวกันเขาก็หันหลังมองไปยังจุดที่บัลลังก์ัตั้งอยู่พร้อมกับมีร่างของชายหนุ่มนั่งหัวเราะให้เขาอย่างสนุกสนาน ภาพลวงตาเริ่มปรากฏขึ้นและทับซ้อนเข้ามาก็เห็นว่าชายหนุ่มผู้เป็อาจารย์พยักหน้าและยิ้มให้เขาอย่างอบอุ่น
หลินตงเมื่อเห็นก็ปาดน้ำตาของตนเป็ครั้งสุดท้ายพร้อมกับหันหลังเดินออกมา นับจากวันนี้ไปเขาจะไม่ร้องไห้และไม่ทำตัวอ่อนแอให้ทุกคนได้เห็นอีก หลังจากนี้เขาจะก้าวเดินรอยตามที่ท่านอาจารย์สอนเอาไว้
จนกระทั่งชายหนุ่มตอนนี้มาถึงตรงลานกว้างเหวลึกที่เขาตกลงมา เขาค่อยๆเงยหน้ามองไปยังเบื้องบนก็เห็นแสงสว่างที่ทะลุความมืดออกมาอยู่หน่อยๆ ถึงเหวลึกนี้จะลึกราวกับไร้ที่สิ้นสุดแต่ทว่าด้วยกายเทพัะทำให้พละกำลังของเขาไม่หมดลงเช่นเดียวกัน
หลินตงไม่รอช้าเริ่มปีนหน้าผาของเหวลึกขึ้นด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ ฝ่ามือที่ราวกับกรงเล็บของัยึดจับโขดหินที่ปูดออกมาอยู่นิดๆเพื่อเป็ฐานให้เขาไว้ยึดจับ ด้วยการที่ร่างกายของชายหนุ่มนั่นแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไปแล้วจึงทำให้สามารถปีนมันได้ง่ายๆเลยทีเดียว
"ครืน"
ใบหน้าของชายหนุ่มเริ่มจริงจังพร้อมกับจ้องมองไปยัง้า หลังจากนี้เมื่อออกไปจากเหวลึกนี้เขาจะได้เกิดใหม่ในพร้อมกับฐานะใหม่ ความเชื่อใจของผู้คนหลังจากนี้จะไม่มีอีกแล้ว ที่เขาจะเชื่อใจได้หลังจากนี้จะมีเพียงแค่สัตว์อสูรที่ยืนอยู่เคียงข้างเท่านั่น สำหรับหลินตงแล้วการที่ถูกผลักลงมาจากคนที่ไว้ใจนั่นทำให้เขาไม่เชื่อใจใครอีกเลย เหตุการณ์นั่นมันฝังลึกลงไปซะจนเขานั่นหวาดกลัว
และแล้วเวลาก็ผ่านไปร่วมครึ่งวัน ถ้าทุกคนมาเห็นสภาพของชายหนุ่มตอนนี้ละก็จะต้องตกตะลึงเป็แน่ ชายหนุ่มรูปลักษณะกำยำกำลังปีนหน้าผาอย่างแข็งขัน ใบหน้าและชุดคลุมเปียกปอนไปด้วยหยาดเหงื่อ กล้ามเนื้อที่หนาแน่นเริ่มปูดโปนและสั่นสะท้านอยู่นิดๆ อีกนิดนึงเขาก็จะถึง เบื้องบนเหนือหัวของเขาตอนนี้มีแสงสว่างสีส้มที่สาดส่องลงมาเพื่อให้ได้รับรู้ว่านี้คือเวลาที่จะมืดค่ำแล้ว
"อีกนิดเดียว ไม่คิดว่าเ้าหลุมนี่มันจะลึกเช่นนี้..?!"
หลินตงหอบหายใจอย่างหนักพร้อมกับยื่นแขนสุดท้ายของตนไปจับที่ปากเหวและในที่สุดเขาก็ขึ้นมาถึงบนพื้นดินได้
ชายหนุ่มปีนขึ้นอย่างทุลักทุเลพร้อมกับร่างกายที่ซวนเซไปมา เขาล้มลงพลางนอนหงายลงบนพื้นดินอย่างเหนื่อยหอบ นัตน์ตาสีแดงเพลิงมองไปยังท้องฟ้าพร้อมกับหัวเราะร่าออกมา หมู่เมฆสีขาวมากมายนับไม่ถ้วนกำลังล่องลอยไปมาอย่างไร้จุดหมาย แสงแดดยามเย็นที่อบอุ่นพร้อมกับสายลมที่พัดผ่านมาทำให้เขารู้ว่าในที่สุดก็ถึงแล้ว
เหวลึกนี้ถูกล้อมรอบและเต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้าที่กว้างใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด ส่วน้าที่เขาตกลงมานั่นมันเหมือนกับเป็ระดับชั้นที่ถูกแบ่งเอาไว้ พวกมันถูกขั้นไว้ด้วยความสูงที่มากกว่าหลายร้อยเมตรเลยทีเดียว ถ้าเป็คนปกติละก็คงจะเดินทางอย่างยากลำบากที่จะขึ้นลงระหว่างทั้งสองดินแดนนี้
ระหว่างที่เขากำลังจ้องมองไปยังบรรยากาศที่หวนคิดถึงอยู่นั่น ม่านตาของเขาก็เริ่มพร่ามัว ภาพที่มองเห็นเริ่มบิดเบี้ยวขึ้น เปลือกตาที่เปิดอยู่ก็เริ่มปิดลงอย่างช้าๆ ร่างกายของชายหนุ่มตอนนี้ได้ถึงขีดจำกัด พลังทั้งหมดที่มีใช้ไปกับการปีนทั้งหมดแล้ว การที่ชายหนุ่มสามารถปีนเหวลึกที่ไร้สิ้นสุดนี้ขึ้นมาได้พร้อมกับพลังเพียงแค่จิตยุทธปรับแต่งขั้นห้านั่นก็ถือว่าเป็เื่ที่เหลือเชื่อมาก
และแล้วก็ถึงเช้าวันถัดมาหลินตงตอนนี้ตื่นขึ้นพร้อมกับท่าทางที่มั่นใจ ชายหนุ่มบิดตัวไปมาอย่างี้เีจนทำให้มันส่งเสียงกรอบแกรบออกมา ดูเหมือนว่าการได้นอนหลับอย่างเต็มที่จะทำให้ร่างกายฟื้นคืนความเหนื่อยล้าทั้งหมด
"ได้เวลาแล้ว ไปไหนก่อนดีล่ะ"
หลินตงจับคางของตนไปมาพร้อมกับมองไปรอบๆ ขณะนั่นนัตน์ตาของเขาก็มองไปยังเชิงผาที่อยู่บนหัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ความรู้สึกซับซ้อนเริ่มปรากฏขึ้นภายในใจของเขา เชิงผานี้คือสถานที่ๆมีความทรงจำที่ดีและเลวร้ายสำหรับเขามากที่สุดแล้ว
"มันคือจุดเริ่มต้นของทุกสิ่งด้วย"
"เป่ยชิง ถือว่าข้าขอบคุณเ้าละกันที่ช่วยให้ข้าได้มีวันนี้ ถ้าข้าไม่ตกลงไปก็จะไม่ได้พบท่านอาจารย์อย่างแน่นอนและจะกลายเป็คนธรรมดาเพียงเท่านั่น..!!"
หลินตงพูดออกมาอย่างเยียบเย็นจากนั่นก็หันหัวกลับมาและก้าวเดินไปโดยที่ไม่หันมามองอีก สถานที่้านั่นหลังจากนี้เขาจะเก็บไว้เป็ความทรงจำ ส่วนเ้าเป่ยชิงที่ผลักเขาตกลงมานั่นละหรอ เขาจะถือว่ามันคือผู้มีพระคุณที่ทำให้เขาได้มีวันนี้ละกัน
การฆ่ามันในตอนนี้ถือว่าเป็เื่ที่ง่ายดายเกินไป สำหรับหลินตงนั่นเขามีแผนการณ์เอาไว้แล้ว
"ดูเหมือนว่าหลังจากนี้เ้าเป่ยหงลูกของมันจะไปยังสำนักจิติญญายุทธสิน่ะ..!!"
ชายหนุ่มครุ่นคิดไปมาพร้อมกับยกยิ้มอยู่นิดๆ เขาย้ำเท้าเข้าไปยังป่าลึกเพื่อที่จะออกเดินทางในทันที เป่ยหงรอข้าก่อนเถอะ ข้าจะทำให้เ้าทรมานจนพ่อของเ้าต้องมาร้องขอชีวิตกับข้าเลยเชียวละ
7K
