ลึกซ่อนราชันย์

ตอนที่43 ส่งภารกิจกิลด์

          ยามเช้าที่แสนสดใสเหล่านักผจญภัยกิลด์โครบิลอสทั้งชายหญิงทั้งเก่าและใหม่ ต่างมานั่งโต๊ะเล็กตรงห้องโถงกิลด์เพื่อกินข้าวเช้าตามปกติ

          วันนี้พวกเขาได้กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุบและไอร้อนที่แผ่กระจายออกมาจากถ้วยที่เรย์ล่าและพนักงานตักให้ทำให้ดวงตาแต่ละคนแทบถลนออกจากเบ้า

          “แปลกมาก!!”สมาชิกคนหนึ่งอุทานออกมา วันนี้เป็นวันที่แปลกสำหรับนักผจญภัยเข้ามาอยู่กิลด์ใหม่พวกเขาได้แต่มองถ้วยที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าไม่วางตา

          “นะ นี่มันอาหารอาหารจริงๆ ด้วย ไม่ใช่ขนมปังอย่างทุกวัน!!” นักผจญภัยหน้าใหม่ตื่นตระหนกกับสิ่งที่เกิดขึ้นยามเช้า

          “คุณเรย์ล่าครับนี่มันอาหารจริงๆใช่มั๊ย” นักผจญภัยกิลด์คนหนึ่งตะโกนถาม เขารู้สึกตื่นเต้นกับเมนูวันนี้

          “คุณเรย์ล่าคะทำไมเมนูวันนี้ไม่ใช่ขนมปัง”นักผจญภัยหญิงมองอาหารที่วางบนโต๊ะไม่วางตาน้ำลายเธอสอออกมาเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอยากทาน

          “เรย์ล่า เกิดอะไรขึ้นวันนี้เป็นวันดีอะไรเนี่ย” อีกคนเข้ามาถาม เมนูอาหารวันนี้แปลกที่สุดกลิ่นหอมของอาหารกระตุ้นความอยากให้ทุกคนได้

          “โอ เรนเจอร์ นุ่ม ดุดันเคี้ยวมัน คุณค่าที่คุณคู่ควร อา..คุณเรย์ล่าครับนี่มันเนื้ออะไรทำไมนุ่มและหอมจัง”

          “คุณเรย์ล่าคะอาหารนี่ฝีมือคุณเหรอ อร่อยจังค่ะ”

          “คุณเรย์ล่าครับกิดล์เรามีเงินซื้อวัตถุดิบมาทำอาหารแล้วเหรอ” เสียงนักผจญภัยทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่าต่างป้อนคำถามใส่เรย์ล่าที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์เธอได้แต่ยิ้มเหยเกแล้วค่อยๆ ตอบไปทีละคำถาม

          “เรย์ล่าเจ้าไปเอาวัตถุดิบที่ไหนมาทำอาหารล่ะ อืมเนื้อนี่อร่อยดีนะ” ทอร์ซถามและเอ่ยชมในทีหลังเขานั่งกินด้วยความรวดเร็วเหมือนกลัวว่ามันจะสูญหายไป ส่วนเมลล์เมื่อเห็นกิริยาของทอร์ซก็ตบหัวสั่งสอนดังป๊าบเรย์ล่ายังไม่ทันได้ตอบเเม้แต่น้อย

          “จะรีบกินไปไหน ค่อยๆกินก็ได้เจ้าทอร์ซ” เมลล์พูดสั่งสอนส่วนเจ้าทอร์ซหาได้สนใจไม่เขาหันไปกินเสือตุ๋นที่เหลืออย่างรวดเร็ว

          “อย่าแกล้งคุณทอร์แบบนั้นสิคะคุณเมลล์นี่หัวรุนแรงไม่เหมาะกับหน้าตาเลยนะคะ” เรย์ล่าแซวเมลล์ยามเช้า

          “อย่าเอาข้าไปรวมกับเจ้าทอร์ซสินี่เขาเรียกว่าปรามนิสัยต่างหาก” เมลล์พูด เรย์ล่าส่ายหัวด้วยความหน่ายใจ

          ทอร์ซทานอาหารเสร็จรีบกุลีกุจอพร้อมกับใช้มือซ้ายจับคอเสื้อของเมลล์ลากออกนอกกิลด์

          “เรย์ล่าข้ากับเมลล์ต้องรีบไปทำภารกิจละเดี๋ยวสาย” ทอร์ซพูดทิ้งท้ายเขาตรงดิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมลล์โวยวายที่โดนลากไปตามทาง

          “อรุณสวัสดิ์จ้าเรย์ล่าหืม กลิ่นอะไรหอมจัง” ลูซพึ่งออกมาจากบ้านพักมุ่งหน้ามายังโต๊ะอาหารเธอกล่าวทักทายเรย์ล่าและสมาชิกใหม่ทั้งหลาย

          เรย์ล่าเอาเสือตุ๋นมาเสิร์ฟเธอถึงกับร้องอุทานด้วยความดีใจ

          “ทำไมวันนี้แปลก วัตถุดิบเอามาจากไหนอะ”ลูซรีบตักจนหมด เขาซดน้ำซุปจนเกลี้ยง พร้อมกับลากสมาชิกกิลด์ไปช่วยงานข้างนอกอีก 2 คน

          บรรยากาศยามเช้าวันนี้ดูครึกครื้นเป็นพิเศษยิ่งได้กินของอร่อยจนอิ่มก็มีเรี่ยวแรง มีกำลังใจทำภารกิจอย่างเต็มที่เต็มกำลัง เมนเดอล่าผู้อาวุโสที่สุดของกิลด์พูดชมในเรื่องของอาหารเขารีบไปทำงานที่ห้องสมุดของเมืองต่อ

          พวกสมาชิกเก่านั้นแทบไม่มีเวลาว่าง ไม่มีเวลาพักผ่อนเมื่อกลับมาถึงที่พักก็หลับเป็นตาย เช้ามาก็ต้องรีบไปทำภารกิจ

          ส่วนสมาชิกใหม่ๆนั้นส่วนใหญ่จะออกไปข้างนอกเพียงไม่กี่คน ภารกิจที่ทำเป็นประเภทขนของ ใช้แรงงาน มีบ้างที่ออกไปล่ามอนสเตอร์ประเภทกระต่ายป่าส่วนเรื่องการคุ้มกันนั้นไม่มีความสามารถพอ เพราะฝีมือไม่ถึงขั้น

          ฉะนั้นภารกิจที่สมาชิกกิลด์ส่วนใหญ่ทำได้ก็คือภารกิจทั่วไปแบบบ้านๆที่ได้รับค่าตอบแทนอันน้อยนิด

          “เรนเจอร์ซ ความอร่อยที่ยิ่งใหญ่มาพร้อมความถูกใจที่ใหญ่ยิ่ง ความจริงของน้ำซุป คือที่สุดของกำลังใจ สู้ไปด้วยกันอย่าง มั่น คง.. ไปกับฟู๊ด เรนเจอร์ซ”

..............................

          ยามสายของวันขณะที่นักผจญภัยต่างออกไปทำภารกิจกันไผ่ตื่นนอนออกมาทำธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำรวม จากนั้นออกไปกินเนื้อเสือตุ๋นที่ทำไว้กับคุณเรย์ร่าเมื่อคืนซึ่งกว่าจะได้นอนกันก็เกือบตีสอง เรย์ร่าแม้จะนอนดึก แต่เธอตื่นเช้ามาทำหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อไผ่ออกมาก็ทักทายเรย์ล่า

          นักผจญภัยหน้าใหม่เกือบทั้งหมดต่างก็ออกไปทำภารกิจกันแล้วเหลือเพียงนักผจญภัยสาวที่ชื่อน้ำฝนกับนักผจญภัยหนุ่มกุรังกุซังคนหนึ่งที่ยืนดูบอร์ดภารกิจไม่ไปไหนเขาหยิบใบหนึ่งออกมาทำท่าครุ่นคิด แล้วก็ติดมันกลับไปที่เดิมพร้อมกับหยิบใบใหม่ออกมาอีกแล้วครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นไม่แม้จะตัดสินใจเอาใบใดใบหนึ่งก็ไม่เลือกสักที

          น้ำฝนทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยของเรย์ล่าเมื่อเธอเห็นไผ่มีอาการสั่น หัวใจเต้นแรงเพราะความกลัว เนื่องจากภาพเผาศพของไผ่ยังคงติดตาไม่จางหายเธอหันไปมองพลันพบกับแพตตี้ที่เช็ดโต๊ะเก้าอี้ เก็บถ้วยชามเศษอาหารตรงห้องโถงก็สั่นเข้าไปอีก ทั้งๆ ที่กิริยาแพตตี้ออกจะน่ารักน่าชัง

          สังหารในพริบตา ด้วยมีดทำครัวเล่มเดียว

          ไผ่ล้วงเอาใบภารกิจออกมาทั้งสามใบแล้วเดินไปยังเคาน์เตอร์

          “คุณเรย์ล่าครับผมมาส่งภารกิจเมื่อวานครับ” ไผ่ยื่นใบภารกิจสองใบให้

          ใบหนึ่งเป็นภารกิจตามหาคน ก็คือตัวไผ่เองเขาไม่เอารางวัล ส่วนใบที่สองคือภารกิจตามหาผลึกวัวๆ ของท่านเจ้าเมือง และใบที่สามยังไม่ได้ยื่นให้คือใบภารกิจอ่านอักษรโบราณของโรส อาย อันสุดท้ายนี้ไผ่กะจะมาถามรายละเอียดที่เรย์ล่าอีกทีหนึ่ง

          เมื่อเรย์ล่ากับน้ำฝนเห็นใบภารกิจที่ไผ่ส่งทั้งสองใบก็เล่นเอาอึ้งกิมกี่อีกครั้งโดยเฉพาะน้ำฝนที่พึ่งมาใหม่ ยังไม่เคยเห็นไผ่ตอนอดีต เรย์ล่าเธอตกใจกับภารกิจของท่านเจ้าเมืองที่ค้างเติ่งอยู่บอร์ดมาสองเดือนแม้จะมีกิลด์ระดับสูงหลายกิลด์เข้าไปทำภารกิจนี้ ขนสมาชิกไปกันไม่ต่ำกว่าร้อยคน กระนั้นก็ออกมาด้วยสีหน้าผิดหวังทั้งนี้การทำภารกิจไม่คุ้มกับการลงทุน

          ดันเจี้ยนนี้ยังกิลด์ส่วนเข้าได้ถึงชั้น3 จึงเป็นการยากที่จะเข้าไปถึงชั้น 10 ซึ่งสำหรับเธอก็ได้แต่ฝันเท่านั้นแต่แล้ววันนี้ไผ่กลับมายื่นใบภารกิจให้พร้อมกับบอกเนืองๆ ว่าทำสำเร็จแล้ว จะไม่ให้เธอแปลกใจได้อย่างไร

          ดันเจี้ยนชั้น 10 นะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะเดินไปมาด้วยตัวคนเดียวได้

          “เอ่อ คือ...เมื่อวานคุณไผ่ไปทำภารกิจนี้มาเหรอคะ”เรย์ล่าค่อยๆ เอ่ยปากถามเพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าจะถามอะไรดี

          “ใช่ครับเมื่อวานผมไปลงดันเจี้ยนมา ไปกับนานะสองคนน่ะ อืม แต่สัตว์เวทข้างในนั้นดรอปแต่ผลึกไม่มีเนื้อหรืออย่างอื่นเลย โดยเฉพาะชั้น 10 นี่ดรอปผลึกเม็ดใหญ่และสีสวยมากด้วยล่ะครับ” ไผ่ตอบและพูดเกี่ยวกับข้างในดันเจี้ยนนิดหน่อย

          เรย์ล่าเธอได้แต่ทึ่ง และทันใดนั้นไผ่หยิบเอาผลึกเม็ดเท่าลูกเทนนิสของบอสกระทิงชั้น10 ออกมาพร้อมกับ ผลึกเม็ดเล็กๆ ของกระทิงไฟชั้น 10ซึ่งเป็นสีแดงอัญมณี แต่ไม่งดงามเท่ากับของบอส

          แสงระยิบระยับคล้ายดวงดาวหมุนวนกันตรงใจกลางผลึกยิ่งเพิ่มคุณค่าและความงามให้มันเข้าไปอีกเรย์ล่าสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่อัดแน่นอยู่ในผลึกนั้นว่ามันมีมากมายเหลือเกินมากพอที่หากเธอดูดซับเข้าไปมันจะสามารถยกระดับดาวของพลังเวทเธอได้อย่างน้อย 1 ระดับ

          ท่าทีของเรย์ล่าทำให้ไผ่แอบขำ

          “สรุปเอาไงครับภารกิจนี้ คุณเรย์ล่าไปส่งคนเดียวนะครับ”ไผ่เอ่ย

          “นายท่านอย่าแกล้งคุณเรย์ล่าสิคะ”แพตตี้ที่เก็บโต๊ะเสร็จตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจรู้ได้เข้ามาพูดแทรก

          “เสร็จแล้วเหรอแพตตี้”ไผ่หันไปถามแพตตี้ เธอสวมชุดทำงานคล้ายเรย์ล่า เนื่องจากชุดแพตตี้เก่าเกินไปเรย์ล่าจึงให้ยืมชุดของเธอ

          “เสร็จแล้วค่ะ นายท่านมีอะไรจะสั่งให้ฉันทำไหมคะ”แพตตี้ค้อมหัวถาม

          “มีสิวันนี้แพตตี้ช่วยไปทำความสะอาดที่โรงตีเหล็กด้วยนะถ้าเสร็จจากนั้นแล้วก็พักผ่อนได้เลย หรือว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้ส่วนเงินก็ อ่ะ นี่ เอาไปก่อน 5 เหรียญทอง” ไผ่เอาเงินออกมาจากแหวนมิติ เป็นเหรียญทอง 5เหรียญแล้วยื่นให้กับแพตตี้

          น้ำฝนที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ข้างเรย์ล่าถึงกับชะงักทันที

          “5เหรียญทอง  5เหรียญทอง เด็กหนุ่มนั่นยื่นให้เหมือนกับให้ค่าขนมเด็ก นี่มันเงิน 5 เหรียญทองเชียวนะ มูลค่าไม่ใช่แค่ซื้อของแต่มันสามารถซื้อทุกสิ่งที่อยากซื้อได้ อีกอย่างเงินนั่น...ไม่สิเด็กคนนั้นมีเงินเยอะขาดนี้เลยหรือไง” น้ำฝนค่อยๆหันไปดูสีหน้าเรย์ล่าว่าเธอจะตกใจไหม แต่แล้วเรย์ล่าไม่ได้เป็นแบบที่เธอคิดเลยเรย์ล่ายิ้มน้อยๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอันอ่อนโยนว่า

          “คุณไผ่นี่ใจดีจังนะคะ”

          “ผมคือที่สุดของความใจดีแข็งแกร่ง ดุดัน ทันสมัย ใจเกินร้อย!  ว่าแต่ภารกิจผลึกนี่ผมว่าเรารีบเอาไปส่งให้เจ้าเมืองตอนนี้เลยดีกว่านะครับเดี๋ยวจะไม่ทันคนอื่นเพราะตอนที่ผมเข้าไปในดันเจี้ยนก็เจอกับกลุ่มนักผจญภัยกิลด์หนึ่งจำนวน 200 กว่าๆ พักอยู่ที่ชั้น 5 เสียด้วยสิ รีบๆไปส่งกันดีกว่าครับคุณเรย์ล่า ผมว๊อนเงิน” ไผ่พูด

          “ค่ะถ้าอย่างนั้นเรย์ล่าขอฝากกิลด์ให้นำฝนดูแลสักพักนะคะ” เรย์ล่าหันไปสั่งงานน้ำฝนเธอพยักหน้าหงึกด้วยอารมณ์ที่ตามเรื่องราวไม่ทัน เพราะเธอไม่ได้รู้จักไผ่มาก่อน จึงไม่รู้ถึงความสามารถอันโดดเด่นด้านการหาเงินของไผ่

          “ไปกันเถอะครับ” ไผ่พูดอีกครั้ง

          “ค่ะขอเรย์ล่าเตรียมเอกสารสักครู่นะคะ” เรย์ล่าหยิบกระดาษมาร่างอะไรบางอย่างและปั๊มตรากิลด์ลงไปจากนั้นก็หยิบของอีกอย่างสองอย่าง

          “เสร็จแล้วค่ะเดี๋ยวเรย์ล่านำไปนะคะแต่ก่อนที่จะไปหาเจ้าเมืองเรย์ล่าว่าไผ่น่าจะแวะซื้อเสื้อผ้าใหม่มาใส่หน่อยนะคะ”เรย์ล่าให้ความเห็น

          “จริงด้วยแฮะงั้นแวะร้านเสื้อผ้าก่อนนะครับ” ไผ่พูดพร้อมยื่นผลึกให้กับเรย์ล่าเธอรับไว้แล้วนำกล่องไม้อย่างดีมาใส่

................................