ว่าจะไม่....สุดท้ายต้องเป็นเธอ Don't leave me

        Ep.1

         สวัสดีค่ะทุกคนฉันชื่อ เรนนี่ ฉันเป็๲คนธรรมดา ก็แค่นักศึกษาฝึกงานคนหนึ่ง ใช้ชีวิตไปตามประสา ฉันมีเพื่อนนะไม่ใช่ไม่มี แต่เพื่อนสนิทของฉันตอนนี้เราอยู่คนละที่ เฮ้อ ฉันคิดว่าชีวิตฉันจะเข้มแข็งกว่านี้ แกร่งมากกว่านี้ ฉันกับเพื่อนตัดสินใจว่าเราจะแยกย้ายกันฝึกงานเพราะความชอบส่วนตัวเราไม่เหมือนกัน ถึงแม้เราจะเรียนด้วยกันมาตลอดแต่สุดท้ายแล้วความชอบจริงๆมันก็ไม่สามารถที่จะตามกันได้ ถูกมั้ย ตอนนี้ฉันกำลังฝึกงานที่สายการบินแห่งหนึ่ง ในสนามบินกรุงเทพฯ เนี่ยแหละ แต่ทำไมมันเป็๲อย่างนี้ไปได้ล่ะเนี่ย นี่เพิ่งจะผ่านการฝึกงานมาแค่ 3 อาทิตย์ เองนะ อยากกลับแล้วอ่ะ เมื่อไหร่จะฝึกเสร็จ เหงาสุดๆไปเลย

        " เรนนี่ เดี๋ยวช่วยเอาเอกสารฉบับนี้ไปให้พี่อ้อยด้วยนะ ด่วนๆเลยนะ"

         " ค่ะ พี่ต่าย"

         อย่างที่ทุกคนเห็น ชีวิตฉันก็อยู่อย่างนี้แหละ เดินเอกสารทั้งวัน เดินบ่อยจนน่องปูดหมดแล้ว พี่ๆทุกคนเรียกชื่อฉันทั้งวัน เดี๋ยวก็ เรนนี่ เอาอันนี้ เรนนี่ เอาอันโน้น แต่ทำไงได้ล่ะ ต้องทนต่อไป อีกแค่สองเดือนกับอีกหนึ่งอาทิตย์ สู้ๆ เรนนี่ ฮึบ!!!

         เฮ้อออ หมดไปแล้วหนึ่งวันของฉัน ชีวิตฉัน๰่๥๹นี้ต้องไปไหน มาไหนคนเดียวตลอด คิดถึงตอนเรียน ไปไหนก็ไปกับเพื่อน แต่ตอนนี้..เพื่อนก็อยู่ไกล แฟนก็ไม่มี เศร้า........

        หลังจากอาบน้ำทำธุระเสร็จฉันว่าจะโทรหายัยพริ้มเพราซะหน่อย ยัยนั่นก็คงไม่ต่างจากฉัน ลงไปติดเกาะที่ภาคใต้โน่น

        ' เรนนี่!!! กูคิดถึงมึงง T^T ' โอ้โห้เพื่อน อาการหนักกว่าฉันอีกนะเนี่ย ดูดิมันถึงกับน้ำตาแตกเลยอ่ะ ฮ่าๆๆ

         " แงงงงงง กูก็เหมือนกัน" หืออ? ไม่น่าต่างกันเท่าไหร่มั้ง "มึงเป็๞ไงบ้าง วันนี้"

         "ตายวันละ3รอบ ทำไมชีวิตนักศึกษาฝึกงานไม่เห็นสวยงามเหมือนตอนที่คิดไว้เลยวะมึง"

         "ฮ่าๆๆๆๆ กูว่าแล้ว ตื่นค่ะ สติค่ะสติ มึงวาดฝันอะไร มึงลงมาจากโลกยูนิคอร์นของมึงได้ละ"

         " ฮ่าๆๆๆๆๆ มึงก็ พูดไปเรื่อย ยูนิคอร์นบ้าบอ กูคิดถึงข้าวแกงร้านป้าแจ่ม ในม. จัง"

         " กูอยากกินหมูกะทะ"

         " อีกสองเดือนเจอกันเพื่อนรัก แค่นี้แหละกูจะนอน ไม่ไหวแล้วอ่ะมึง"

         " เออ แค่นี้ หลังจากวางสายกู คงสลบไปเลยอ่ะมึงอ่ะ"

         แค่นั้นแหละ นี่ขนาดแค่ชีวิตนักศึกษาฝึกงานนะ จากเพื่อนที่เคยไปไหนด้วยกัน ตอนนี้ยังมีเวลาคุยกันแค่ไม่กี่นาที ไม่อยากจะคิดถึงตอนทำงานจริงๆ ว่ามันจะขนาดไหน

          ***** To be continued