ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

การเดินทางครั้งใหม่เริ่มต้นขึ้น...

รถม้าของตระกูลไป๋เคลื่อนตัวออกจากเมืองหินขาวอย่างราบรื่นและรวดเร็ว ภายในรถม้าที่กว้างขวางและตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรานั้น มีเพียงความเงียบสงบระหว่างคนสองคน

เฟยหลงนั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง เขากำลังอ่าน 'ตำราสมุนไพร' ที่ท่านหมอฟางมอบให้อย่างตั้งใจ สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับตัวอักษรและภาพวาด ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง

ส่วนอีกฝั่งหนึ่ง ไป๋หลินกำลังนั่งหลับตาทำสมาธิอย่างสงบนิ่ง ท่วงท่าของนางสง่างามและเป็นธรรมชาติ ลมปราณรอบตัวนางไหลเวียนอย่างสม่ำเสมอ บ่งบอกถึงการฝึกฝนที่ถูกขัดเกลามาเป็นอย่างดี

เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวัน ในที่สุดไป๋หลินก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อน "วิชาของท่าน...ที่ใช้ต่อสู้กับโม่จวิน...การขับพิษด้วยลมปราณบริสุทธิ์...ข้าไม่เคยเห็นมาก่อนในตำราเล่มใด"

เฟยหลงเงยหน้าขึ้นจากตำรา "ข้าเพียงแค่ทำตามความรู้สึก" เขาตอบเรียบๆ "เมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้ามาในร่างกาย ก็เพียงแค่ขับมันออกไป"

คำตอบที่ดูเรียบง่ายแต้กลับลึกซึ้งนั้นทำให้ไป๋หลินนิ่งไปครู่หนึ่ง นางมองเฟยหลงด้วยสายตาที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น "ท่านเรียนรู้ทุกอย่างจากธรรมชาติจริงๆ สินะ...ช่างน่าอิจฉา"

นางไม่ได้พูดอะไรอีก แต่เฟยหลงก็สัมผัสได้ว่านางไม่ได้ดูแคลนเขาอีกต่อไป แต่มองเขาในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ที่มี "วิถี" เป็นของตนเองอย่างแท้จริง

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา พวกเขาก็เดินทางมาถึง "เมืองเมฆาสถิต"

เมืองแห่งนี้ใหญ่กว่าและเจริญรุ่งเรืองกว่าเมืองหินขาวหลายเท่าตัว อาคารบ้านเรือนสูงใหญ่และเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้คนที่เดินขวักไขว่ส่วนใหญ่ดูมีฐานะและหลายคนก็พกพาอาวุธหรือมีลมปราณที่แข็งแกร่ง บ่งบอกว่านี่คือเมืองศูนย์กลางของยุทธภพในภูมิภาคนี้

และที่ตั้งตระหง่านอยู่บนยอดเขาทางทิศเหนือของเมือง ซึ่งถูกโอบล้อมด้วยเมฆหมอกจางๆ ตลอดทั้งปีนั้น...คือที่หมายของพวกเขา...สำนักมังกรคราม

รถม้าพาพวกเขาขึ้นไปตามเส้นทางหินที่คดเคี้ยวและสูงชัน เมื่อผ่านม่านเมฆหมอกเข้าไป ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้เฟยหลงถึงกับต้องกลั้นหายใจ...

มันคืออาณาบริเวณที่กว้างใหญ่ไพศาลราวกับเมืองย่อมๆ แห่งหนึ่ง ประกอบด้วยหมู่ตึกและศาลาหลังคาสีน้ำเงินเข้มที่ลดหลั่นกันไปตามไหล่เขา มีลานฝึกขนาดใหญ่หลายแห่งที่เต็มไปด้วยศิษย์ในชุดสีฟ้าครามกำลังฝึกซ้อมอย่างขะมักเขม้น เสียงตะโกนและเสียงอาวุธปะทะกันดังก้องกังวานแว่วมาตามสายลม อากาศทั้งหมดอบอวลไปด้วยพลังลมปราณที่หนาแน่นและบริสุทธิ์

นี่คือสถานศึกษาแห่งยุทธภพที่แท้จริง!

เมื่อพวกเขาลงจากรถม้า ก็มีอาจารย์ผู้ดูแลคนหนึ่งมารอต้อนรับและนำพวกเขาไปยังหอทะเบียนเพื่อลงทะเบียนและรับมอบของใช้สำหรับศิษย์สายหลักอย่างเป็นทางการ

ณ ที่นั้นเอง ที่พวกเขาได้พบกับศิษย์พี่สองคน

คนแรกคือ ศิษย์พี่หลี่หยาง ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นและเป็นมิตร เขารีบเข้ามาทักทาย "ยินดีต้อนรับสู่สำนักมังกรคราม ศิษย์น้องไป๋หลิน ศิษย์น้องเฟยหลง ชื่อเสียงของพวกท่านในงานประลองนั้นเลื่องลือมาถึงที่นี่แล้ว โดยเฉพาะท่านศิษย์น้องเฟยหลง การต่อสู้ของท่านน่าประทับใจยิ่งนัก!"

แต่ก่อนที่เฟยหลงจะได้ตอบอะไร เสียงเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขัดขึ้น

"หึ! ก็แค่เด็กบ้านนอกที่โชคดีเท่านั้นเอง"

เจ้าของเสียงคือ ศิษย์พี่เกาเฟิง ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าเย่อหยิ่งและมองมาที่เฟยหลงด้วยสายตาดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง "ข้าไม่เห็นว่าจะมีอะไรดีเด่ไปกว่าการใช้เล่ห์เหลี่ยมแปลกๆ เอาชนะคู่ต่อสู้ ท่านทูตพิเศษคงจะแก่จนตาฝาดไปแล้วกระมัง ถึงได้เก็บคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเช่นนี้เข้ามาเป็นศิษย์สายหลัก"

"เกาเฟิง! พูดจาระวังหน่อย!" หลี่หยางปรามเพื่อนของตน

"ข้าพูดความจริง" เกาเฟิงแค่นเสียง "สำนักของเราจะเสื่อมเสียก็เพราะรับคนประเภทนี้เข้ามานี่แหละ" เขากล่าวจบก็สะบัดหน้าเดินจากไป

เฟยหลงไม่ได้ตอบโต้อะไร เขาเพียงแค่มองตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเงียบๆ

หลังจากลงทะเบียนเสร็จสิ้น เฟยหลงก็ถูกนำตัวมายังที่พักของเขา...มันคือ "เรือนจันทร์กระจ่าง" เรือนพักขนาดเล็กที่มีสวนส่วนตัวและตั้งอยู่ในเขตของศิษย์สายหลักที่เงียบสงบและเปี่ยมไปด้วยพลังปราณฟ้าดิน

เมื่ออาจารย์ผู้ดูแลจากไปแล้ว ทิ้งให้เขาอยู่ตามลำพังท่ามกลางความหรูหราและความสะดวกสบาย...เฟยหลงกลับรู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งกว่าตอนที่อยู่ในห้องเช่าเท่ารูหนูในเมืองหินขาวเสียอีก

เขาก้าวเท้าเข้ามาในสำนักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแดนดิน...ได้เป็นศิษย์สายหลักที่ทุกคนต่างอิจฉา...

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้กลายเป็นคนนอกที่ไม่มีใครรู้จักหัวนอนปลายเท้า...และได้สร้างศัตรูขึ้นมาใหม่ตั้งแต่วันแรกที่มาถึง...

เฟยหลงมองออกไปนอกหน้าต่าง...มองดูเหล่าศิษย์พี่ที่กำลังฝึกซ้อมกันอย่างขะมักเขม้น...เขากำป้ายมังกรครามในมือแน่น...

การต่อสู้บนลานประลองนั้นจบสิ้นไปแล้ว...แต่สมรภูมิที่แท้จริง...เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น