ขอเพียงรักนี้นิรันดร

        ความตายมันน่ากลัวแบบนี้เองสินะวินาทีที่ธามิณีเห็นว่าตัวเองไม่เหลืออะไรให้คว้าไว้และกำลังจะตายเพราะตกลงไปเบื้องล่างในห้วงวินาทีนั้นเธอคิดอะไรบ้างนะ แม้ว่ามันจะเร็วมาก  แต่เธอกลับจำได้ทุกอย่างใบหน้าของพ่อกับแม่ในวันสุดท้ายก่อนเราจะจากกันไปตลอดกาล รอยยิ้มของป้ารัดเกล้าอ้อมกอดของกัลยา ดวงตาเศร้าๆ ของรวิชญ์และใบหน้าที่เรียบเฉยของศนิ หากวินาทีนั้นเป็นวินาทีสุดท้ายที่จะมีชีวิตเธออยากพบเขาอีกครั้ง เธอไม่คาดหวังให้เขามาช่วยแต่พอได้รับอ้อมกอดที่ปกป้องและอกหนาที่เธอแนบใบหน้าด้วยความคิดถึงโหยหาและอุ่นใจ ทำให้ความกลัวและความตื้นตันใจหล่อหลอมเป็นน้ำตาไหลที่ออกมาปนเปอึงอล เขาเคยบอกว่าไม่มีความรู้สึกใดๆ หากเธอจะต้องตาย แล้วตอนนี้ที่เขาทำหมายความว่าอย่างไร

          “ปลอดภัยแล้วนะเธอตกใจมากใช่ไหม” ศนิถามเสียงอ่อนโยนพร้อมกับลูบแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นด้วยความรู้สึกหลากล้นหลายอารมณ์

          ธามิณีเงยหน้ามองศนิสายตาของเขาที่มองเธอไม่ได้ว่างเปล่าใช่ไหม เขาห่วงเธอใช่หรือเปล่าความอบอุ่นนี้ที่ได้รับทำให้เธออยากหยุดเวลาไว้ก่อนที่เขาจะหันหลังแล้วเดินจากไปทิ้งเธอไว้กับความรู้สึกเกินเอื้อมอย่างเคย เธอสูดหายใจแรงพลางมองไปรอบตัวตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ช่างเหมือนดาดฟ้าของตึกสักแห่ง ไม่ใช่ที่หอพักแน่ๆเขาพาเธอมาที่ไหนกัน

          “เมื่อกี้มันคืออะไรคะธามเห็นพ่อกับแม่ คิดว่ามันคือความฝัน แต่ว่าทำไม...”

          “มนต์ลวงตามีใครบางคนลวงเธอด้วยภาพที่เธอต้องการเห็น แล้วพาเธอไปที่ดาดฟ้ารอเวลาให้เธอก้าวออกจากขอบตึกแล้ว...ตกลงไป”

          ธามิณีกำมือแน่นก่อนคลายกอดจากร่างสูงเพราะว่าเธอเกือบตาย เขาถึงได้มาแค่นั้นเอง ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่านั้น ทว่าเขายังกอดเธอไว้ไม่ยอมปล่อยความน้อยเนื้อต่ำใจทำให้น้ำตาของเธอเอ่อขึ้นมาธามิณีเช็ดน้ำตาอยากให้การตัดใจง่ายดายแบบนี้สักครั้งจะมีครั้งไหนไหมที่เขาห่วงเธอจากใจจริง ไม่ใช่เพราะถูกผลึกกาลดึงมา

          “เพราะผลึกกาลอีกแล้วสินะแล้วคุณมาช่วยธามทำไม ถ้าไม่รู้สึกอะไร ทำไมต้องทำให้ธามรู้สึกด้วย คุณใจดีแต่ก็ใจร้ายจนธาม...”

          “ไม่ใช่เพราะผลึกกาล”

          อ้อมแขนของชายหนุ่มรั้งกอดร่างบางที่ผลักไสเขาไว้ศนิไม่อยากฟังคำพูดที่เจ็บปวดนั้น ช่วงเวลาที่เหลืออีกไม่มากของธามิณีไม่ควรเสียใจเพราะเขาไม่ว่าจะเรื่องอะไร เธอควรได้จากไปอย่างมีความสุขไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้เขาจะยอมรับมันไว้กับตัวเอง แล้วมอบสิ่งที่ดีที่สุดที่เขาสามารถมอบให้เธอได้ก่อนจะไม่มีโอกาสได้ทำอีก

          ธามิณีไม่เข้าใจตัวเองว่าต้องการอะไรหรือทำแบบนี้แล้วจะร้องไห้อีกมากมายแค่ไหนเธออยากระบายความอัดแน่นที่มันสวยงามอยู่ในหัวใจออกมาเธอทำอะไรไม่ได้นอกจากร้องไห้โฮ หากน้ำตาคือความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาเธออยากจะร้องไห้ออกมาให้หมด แล้วจะได้ลืมว่าเขาคนนี้สำคัญต่อหัวใจของเธออย่างไรเธออยากลืมเขาแล้วใช้ชีวิตได้เหมือนเดิม

          “ฉันไม่อยากให้เธอตายแต่กลัวว่าเธอจะตาย อย่าร้องไห้เพราะฉันเลยนะ” ศนิยอมรับกับธามิณีพอกันทีการถนอมความรู้สึกของตัวเอง แต่กลับกลายเป็นทำร้ายเธอ หากวันนั้นมาถึงแล้วเขาต้องใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวทั้งที่หัวใจแตกสลายก็ช่างมันเถิดเขาจะแบกรับความรู้สึกทั้งหมดเอาไว้เอง

        “ฉันชอบมนุษย์อย่างเธอเข้าแล้ว”

        ธามิณีเงยหน้าจากอกหนาเพื่อมองใบหน้าเคยเย็นชาในยามที่บอกว่าไม่รู้สึกอะไรเธอไม่พิเศษพอที่จะทำให้เขารู้สึกห่วงหาอาลัย

        เธอไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม!

        มือทั้งสองข้างของเขาประคองแก้มเย็นเฉียบอย่างทะนุถนอมสายตาที่เขามองมาเต็มไปด้วยความห่วงใยไม่ปิดบังด้วยความว่างเปล่าอย่างที่แล้วมา เรียวปากหนาจูบหน้าผากนวลแผ่วเบาก่อนจะเชยคางมนขึ้นแล้วแนบริมฝีปากลงไปจู่โจมเจ้าของเรียวปากหวานในวินาทีนั้นให้สมกับความปรารถนาภายในใจธามิณีอุทานอึกอักในลำคอเมื่อสัมผัสจากริมฝีปากของเขาทำให้หายใจติดขัด เข่าอ่อนจนต้องกอดร่างของเขาไว้เขาเม้มเบาๆ ที่ริมฝีปากบนแล้วจูบวนที่ริมฝีปากล่างราวกับจะกลืนกินริมฝีปากของเธอทั้งหมดมือของหญิงสาวกำเสื้อของเขาไว้แน่นเมื่อรู้สึกประหม่าเพราะจูบที่เรียกร้องและโหยหาราวกับกำลังดึงลมหายใจของเธอไปทั้งหมดเรียวปากของเขาผละจากเรียวปากบางเพียงเพื่อจะมองใบหน้าที่เขาเห็นทุกครั้งยามหลับตาลงสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับเขามาตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอเข้ามาในหัวใจของเขาได้อย่างไรคำถามเหล่านี้ไม่สำคัญอีกแล้ว

        “ฉันชอบเธอบางทีอาจจะรักไปแล้วก็ได้ ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยรักใครมาก่อน”

        ธามิณีพยักหน้ายิ้มทั้งน้ำตาใบหน้าศนิขยับเข้ามาใกล้แล้วริมฝีปากอุ่นก็จูบซับน้ำตาเย็นชื้นให้ก่อนจะวนซ้ำมาที่ริมฝีปากนุ่มแล้วขบเม้มเบาๆหญิงสาวเผยอริมฝีปากด้วยความรู้สึกวาบหวิวที่ทำให้ใจเต้นกระหน่ำพลางกอดเขาไว้แน่นกว่าเดิม เธอได้ยินเขาหัวเราะเบาๆก่อนจะทำให้เธอเบิกตากว้างเมื่อลิ้นอุ่นซ่านที่แทรกผ่านกลีบปากนุ่มทำให้สะท้าน ชายหนุ่มช้อนท้ายทอยของหญิงสาวแล้วเล็มเลียปลายลิ้นอ่อนนุ่ม ทั้งดึงดูด เรียกร้อง ทว่ารอคอย เพราะเขาเป็นจูบแรกของเธอมาตลอดธามิณีย่อมไม่มีประสบการณ์แบบนี้มาก่อน หญิงสาวหลับตาขยับริมฝีปากอย่างไม่แน่ใจเมื่อถูกจูบซ้ำมือบางกำเสื้อของศนิเอาไว้แน่น เมื่อความรู้สึกแปลกใหม่ที่ไม่เคยรู้จักทำให้เธอไม่รู้ว่าควรทำยังไงชายหนุ่มรู้สึกได้ว่าร่างของหญิงสาวกำลังสั่นเทาจึงขยับริมฝีปากมาจูบเบาๆ ที่แก้มอุ่นแล้วจูบระเรื่อยมาตามแนวคาง ขบเม้มตรงลำคอที่ชีพจรกำลังเต้นระรัวผิวเกลี้ยงเกลาเป็นรอยแดง เรียวปากหนายิ้มเป็นสุข ชายหนุ่มกอดหญิงสาวไว้อย่างหวงแหนและอยากปกป้องจนกระทั่งร่างของเธอหายสั่นแล้วเงยหน้ามามองเขาเหมือนจะพูดอะไร แต่กลับก้มหน้าเพราะความเขินอายแทนศนิซ่านสุขอยู่ในอก ความรู้สึกรักของมนุษย์เป็นเช่นนี้เอง หากไม่เกือบจะสูญเสียเขาคงไม่ยอมรับกับตัวเองได้แบบนี้

        “ไม่เคยรักใครมาก่อนแต่ทำไมจูบเก่งจัง” ธามิณีถามเสียงอุบอิบกับอกหนายังไม่กล้าสบตากับศนิหลังจากจูบที่กลืนกินของเขา

        ศนิหัวเราะในความหาเรื่องเพราะความเขินของธามิณีใบหน้าที่ไม่เย็นชาแล้วเอียงลงมาเพื่อกระซิบที่ใบหูเล็กให้ได้ยินคนเดียวว่า

        “ฉันเคยจูบมามากมายแต่ฉันบอกรักธามแค่คนเดียว”

        อ้อมแขนเล็กแต่อุ่นกอดร่างสูงไว้แน่นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มแนบกับอกหนา ความดีใจเล็กๆก่อนเกิดเมื่อหัวใจของเขาเต้นแรงเหมือนกับเธอ

        “รักธามคนเดียวห้ามรักใครนอกจากธามนะคะเพราะธามก็จะรักคุณแค่คนเดียวเหมือนกัน”

        มือหนายกขึ้นมาลูบไหล่บางก่อนจะแนบคางกับผมนุ่มๆ นอกจากเธอแล้วเขาไม่เคยรักใครเพราะรู้ดีว่าการเสียใจจากการสูญเสียเป็นอย่างไรการมีชีวิตยาวนานทำเรื่องสนุกๆ แก้เบื่อไร้ความหมายหากเขาไม่ได้เก็บเกี่ยวเวลาอันแสนมีค่าที่จะได้อยู่กับธามิณีไว้ ถ้าวันหนึ่งเธอหมดอายุขัยความสุขจะติดตามเธอไป แม้ว่าเขาจะต้องหัวใจแตกสลายอีกหลายพันปีก็คุ้มค่าเพราะเธอเป็นมนุษย์เพียงคนเดียวที่เขาอยากรัก

        “ฉันสัญญา...ฉันจะรักเธอคนเดียว”

        ธามิณีมีความสุขเพราะสมหวังหัวใจเบิกบานเอ่อล้น แต่ในเสี้ยวเล็กๆ กลับมีเสียงเตือนในสมองที่เธอรู้ดีแก่ใจว่า...เธอกำลังจะตายเพียงแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่คงอีกไม่นาน สมควรแล้วใช่ไหมที่จะดึงศนิไว้แล้วใช้เวลาให้สมกับที่รอคอยหากวันหนึ่งเธอจากไปแล้ว เขาจะเป็นอย่างไร ทำไมเราสองไม่เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาๆที่มาพบกันเพื่อรักแล้วมีชีวิตที่แสนสุข จนกระทั่งหมดอายุขัยในเวลาที่เหมาะสมเธออยากมีความสุขให้เต็มหัวใจ แต่กลับกลัวว่าความรักที่อาจจะเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายจะทำร้ายศนิเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม เธอเห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า

รักกันแล้ว แต่จะจบสวยไหม?

แจ้งข่าวนะคะ

1.ขอเพียงรักนี้นิรันดร จำหน่ายในรูปแบบ E-Book แล้วนะคะที่เว็บMEB ในวันนี้

2.โบว์ทำโปรโมชั่นลดราคานิยายเป็นเวลา 18 วันในราคา 180 บาท จากราคาเต็มหน้าปก 329 ราคาลดลง45% ค่ะ

3.โบว์จะลงนิยายให้อ่านประมาณ 65% ของเรื่องราวทั้งหมดหรือประมาณบทที่ 16 แล้วสิ้นสุดการลงนิยายนะคะ

*****************************************************

เคยรู้สึกว่าคิดถึงใครสักคนจนอยากร้องไห้บ้างไหม?

ฝันถึงใครบางคนที่ไม่รู้ชื่อแต่รู้สึกว่ารักคนคนนั้นมากอย่างไม่น่าเชื่อ

อยากหาเหตุผลว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น แต่ก็หาคำตอบไม่พบ

ขอบคุณไม่นับครั้ง

อัมราน