ผมกลายเป็นตัวละครในเกมแนวดาร์กแฟนตาซี

บทที่ 47

หมอกเริ่มหนามากขึ้นตั้งแต่วินาทีที่เหล่านักเดินทางก้าวเท้าเข้าสู่ดินแดนปีศาจแห่งนี้

“ฮู้ว... ฮู้ว…”

ใบหน้าของฟิลิปที่เดินนำหน้าแสดงถึงความไม่มั่นใจแม้แต่นิดเดียว

เขาถือดาบและโล่เอาไว้แน่น ก่อนจะพูดออกมาโดยที่ไม่ละสายตาไปไหน

“นายท่าน ข้ากำลังไปถูกทางอยู่ใช่ไหมขอรับ...?”

“ใช่” อีอันตอบแกมรำคาญ

มิเกลชำเลืองมองเขา

“ท่านหาทางมาที่นี่ได้ยังไงขอรับ? นักล่าอย่างข้ายังไม่รู้ทิศทางเลย”

“ก็แค่รู้” ชายหนุ่มตอบ

“…แค่นั้นหรือขอรับ?” มิเกลถามย้ำ

“ใช่ มีอะไรไม่พอใจงั้นหรือ?” น้ำเสียงที่ตอบกลับมาเริ่มมีน้ำโห

มิเกลละสายตาจากอีอันแล้วหันไปมองข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พลางพูดพึมพำ

“เป็นไปไม่ได้ซินะ คงไม่มีใครมาบอกเคล็ดลับให้หรอก…”

ถึงอย่างไร… ต่อให้บอกไปเจ้าก็ทำไม่ได้อยู่ดี

อีอันคิดอยู่ในใจพลางหันไปมองหมอกหนาอีกครั้ง สิ่งที่เขามองเห็นคือพลังเวทที่ปนเปื้อนอยู่ในหมอก

พลังเวทที่มาพร้อมกับหมอกกระเพื่อมเหมือนภาพลวงตา สิ่งนี้เหมือนเป็นสุสานแห่งหนึ่ง เพราะหลุมฝังศพจะอยู่ใจกลางหมอกนี้

ถ้าลองข้ามผ่านค่ายกลของพลังเวทนี้ไปได้ก็จะถึงแล้ว

‘ทำยังไงถึงจะดูแลรักษาพวกนี้ไว้ได้กันนะ? แม้ว่ามันเสื่อมโทรมลง แต่ก็คงไม่ได้ทำให้พลังเวทเพิ่มขึ้นแบบนี้’

คำถามที่ไม่เคยมีมาก่อนยังคงดำเนินต่อไปอย่างเป็นธรรมชาติ ที่เขาคิดเรื่องไร้สาระเช่นนี้ได้เพราะในความเป็นจริงป่านี้ไม่มีปีศาจที่อันตรายเท่าไหร่

ป่าไม้ที่ตายซากแห่งนี้ไม่มีแม้แต่มดสักตัว

แน่นอนว่าป่าคดเคี้ยวและพลังเวทปนเปื้อนในหมอกได้แทรกซึมเข้าไปในร่างกาย ทำให้ผู้บุกรุกเสียชีวิต แต่ตราบเท่าที่รู้วิธี มันก็จะไม่มีปัญหาอะไรมาก

พอผ่านไปสักพัก …วิสัยทัศน์เบื้องหน้าก็สว่างขึ้น

“หืม…?”

ฟิลิปที่หยุดเดินก็อ้าปากค้าง

“อย่าบอกนะว่า... ถึงแล้วหรือขอรับ?”

“อาจจะ”

อีอันตอบให้ หมอกที่สิ้นสุดนี้ราวกับถูกมีดตัดแผ่กระจายออกเป็นม่านสีเทา ฟิลิปและมิเกลเองก็เกือบจะทรุดตัวลงในเวลาเดียวกัน

“ข้าไม่คิดว่าจะทำได้ ลูโซลาร์… ขอบพระคุณอย่างยิ่ง…”

“ข้าก็ไม่คิดว่าท่านจะทำสำเร็จ ใจหายใจคว่ำหมด ให้ตายเถอะ…”

มัวแต่พร่ำเพ้อไร้สาระกันอยู่ได้ นี่เพิ่งจะเริ่มเองนะ

อีอันสูดหายใจและมองไปข้างหน้าอีกครั้ง

ซากปรักหักพังของพวกปีศาจโบราณกระจายไปทั่วพื้นที่

ตรงกลางเป็นอาคารที่เผยให้เห็นบันไดสู่ชั้นใต้ดิน …หรือก็คือทางเข้าของสุสานใต้ดินนั่นเอง

“ตรงนั้นหรือเปล่า…”

เมฟที่กำลังมองไปทางเดียวกันพร้อมเลื่อนที่ปิดใบหน้าขึ้นพูดพึมพำ

เธอที่สบสายตากับชายหนุ่มค่อย ๆ ก้าวเดินออกไป

อีอันที่เดินตามหลังไปช้า ๆ ขณะเดียวกันก็พยายามรื้อฟื้นความทรงจำในเกมไปด้วย

หลุมฝังศพใต้ดินเป็นดันเจี้ยนที่ปรากฏตัวครั้งแรก ลักษณะเฉพาะตัวของมันคือเขาวงกตขนาดใหญ่ที่ยาวต่อเนื่องกันเหมือนโพลงถ้ำมด เส้นทางบุกดันเจี้ยนนี้มีสองทาง คือเส้นทางมาตรฐานที่วนไปเจอกับบอสระดับกลาง และพบนักเวทดำ กับทางลัดที่เรียกกันทั่วไปว่าช็อตคัต

ในเกมต้องจัดการบอสก่อนถึงจะรู้ทางลัด แต่ครั้งนี้เขาวางแผนที่จะเลือกทางลัดตั้งแต่แรก

‘ไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำแบบนั้น’

ไม่ได้พลาดเก็บของที่ยึดมา และไม่มีเควสต์อื่นเพิ่มด้วย

เมฟหยุดเดิน อีอันยืนอยู่ข้าง ๆ เธอมองลงไปใต้บันไดที่มีเพียงความมืดและพูดออกมา

“พร้อมจะสู้รึยังขอรับ” 

“แน่นอน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ถอยเด็ดขาด”

อัศวินหญิงเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ จนอีอันหัวเราะออกมา

“ยังไงก็ไม่มีที่ให้ถอยอยู่แล้ว”

“โอ้พระเจ้า ลูโซลาร์…”

ตอนนั้นเอง เสียงถอนหายใจข้างหลังดังขึ้น

“เห้อ ให้ตายเถอะ ไม่จบไม่สิ้นซักที”

“ข้าก็ว่าอย่างนั้นแหละขอรับ…”

นั่นคือเสียงฟิลิปกับมิเกลที่ตามมาด้วยสีหน้าสับสน และตื่นเต้นไปกับทุกอย่าง

อีอันไม่สนใจพวกเขา และก้าวต่อไปข้างหน้า

“ตอนนี้ข้าจะนำหน้าแล้วกันนะ”

ดวงตาของมิเกลเบิกกว้างขึ้น

“หืม? จะไปเลยเหรอ ขอทำใจสักครู่นะขอรับ"

ทหารรับจ้างนั่งลงและพูดเหมือนกำลังเตรียมตัวอยู่ อีอันหัวเราะท่าทีของมิเกล และเดินลงบันไดนำไป ตามมาด้วยฟิลิปและมิเกลที่ทำหน้าราวกับสัตว์ถูกลากไปโรงเชือด ต่างจากเมฟที่มีสีหน้าเคร่งขรึม

ในไม่ช้า… ความมืดจากสุสานชั้นใต้ดินก็กลืนกินทุกคน

กึก… กึก

เสียงฝีเท้าเดินลงบันไดดังก้องกังวาน ขณะที่รอบข้างมืดสนิทลงภายในไม่กี่นาที แม้มิเกลจุดคบเพลิงไว้ แต่ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงมากนัก

แสงไฟส่องสว่างกินระยะทางเพียงไม่กี่ก้าว ซึ่งไม่ได้น่าตกใจอะไร

ความมืดของสถานที่นี้ ไม่ได้มาจากการขาดแสงสว่างเท่านั้น แต่เป็นเพราะบันไดที่ทอดยาวลงไปลึกจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด

เป็นหลักฐานว่าหลุมฝังศพเองยังคงมีเวทมนตร์โบราณไม่เปลี่ยนแปลง พื้นที่ที่โค้งงอและบิดเบี้ยวทำให้ความเป็นจริงแตกต่างจากที่เห็นภายนอก ซึ่งจากมุมมองของอีอัน มันเป็นการตั้งค่าที่สะดวกมาก แต่อย่างไรก็ตามในโลกนี้ สิ่งเหล่านี้มีอยู่จริง

สิ่งที่ทำลายความเงียบอันยาวนานกลับเป็นเมฟอย่างคาดไม่ถึง

“ถ้าลงไปถึงพื้นดินเมื่อไหร่คงต้องอธิษฐานสักครู่ซะแล้วล่ะ”

อีอันก้าวเดินอย่างช้า ๆ ต่อไป “มีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

เมฟเอามือวางทาบอก

“ตั้งแต่เข้ามาที่นี่ เสียงสะท้อนจากตราลักษณ์เริ่มจางลง”

“ตราลักษณ์…?”

อีอันเอียงคออย่างสงสัย เมฟที่ทอดสายตามองเขาอย่างเงียบงันอธิบายราวกับเข้าใจความสงสัยของอีกฝ่าย

“มันเป็นตราบาปที่ถูกฝังอยู่ในจิตวิญญาณเมื่อข้าถูกเลือกเป็นสาวกแห่งพระผู้เป็นเจ้า และรับพรอันศักดิ์สิทธิ์”

มีเรื่องแบบนั้นด้วยงั้นหรือ…?

อีอันเลิกคิ้วสูงขึ้น รูปภาพของของลูโซลาร์ลอยเข้ามาในหัว ตอนที่เกือบจะอธิษฐาน เขาเองก็เกือบโดนขายวิญญาณไปตั้งสองครั้งโดยไม่รู้ตัว

‘โลกเฮงซวยนี้เต็มไปด้วยพระเจ้ามากมายนัก’

ช่วงเวลาที่พระเจ้าของพวกเขาเฝ้ามองลงมายามถูกเลือกเป็นสาวก อาจเป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับมนุษย์ในโลกนี้ แต่สำหรับชายหนุ่มแล้ว มันเป็นเพียงสัญญาทาส

เมฟพูดต่อ

“แต่ตอนนี้รู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่… บางทีนี่อาจจะเป็นผลของดินแดนปีศาจก็ได้”

“เข้าใจแล้ว”

อีอันพยักหน้าอย่างเฉยเมย 

แม้ว่าอาจจะไม่ได้รับพลังศักดิ์สิทธิ์ แต่มันไม่ได้น่าแปลกใจเท่าไหร่ ยังไงเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ก็ถือเป็นศัตรูตามธรรมชาติของเวทมนตร์ดำตั้งแต่แรก

ดังนั้น แม้ว่านักเวทดำจะเตรียมอะไรบางอย่างเอาไว้ แต่ก็ไม่มีอะไรแปลกไปเลย

‘ยังไงก็คงไม่มีผลกระทบในการจัดการเรื่องจุกจิกพวกนี้หรอก แค่นี้ก็พอแล้ว’

ตอนสู้กับบอส ถ้าหลบเลี่ยงสายตาของอีกฝ่ายได้ก็คงจะดี แต่คงไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก

ทันทีที่อีอันยักไหล่ เมฟก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

“ถ้าหากเทพธิดาไม่ตอบก็คงไม่มีอะไรน่ากังวล ไม่ต้องห่วงหรอกอีอัน”

อีอันกล่าวด้วยรอยยิ้มโดยไม่หันกลับมามอง

“ข้าไม่เคยกังวลเรื่องนั้นเลย”

บันไดสิ้นสุดลง และที่ปากทางเบื้องหน้าก็ได้กลิ่นเหม็นอับลอยในอากาศ ฟิลิปและมิเกลแสดงสีหน้าเหมือนเป็นโรคกลัวที่แคบทันที

เพราะพื้นที่แห่งนี้ไม่เพียงแคบ แต่มันยังมืดสนิท ราวกับจะกลืนกินพวกเขาเข้าไป

แน่นอนว่า ไม่ใช่ทุกคนจะถูกความมืดครอบงำ

“ท่านอธิษฐานได้แล้วนะ”

อีอันที่กำลังมองไปรอบ ๆ พูดออกมา ดวงตาที่สั่นไหวเหมือนสัตว์ดุร้ายมองเห็นได้ชัดเจนในความมืด

ห้องขนาดใหญ่ที่มีซากปรักหักพังของรูปปั้นหินแตกกระจายอยู่ทุกที่

“เข้าใจแล้ว”

เมฟจับดาบกลับด้านและคุกเข่าลงข้างหนึ่ง เธอนำปลายดาบแตะลงพื้นและหลับตาลง

ขณะที่ปากขยับเอ่ยคำอธิษฐาน

“มันไม่มีอะไรเล…”

มิเกลที่ส่องคบเพลิงไปมาพึมพำ ฟิลิปเอียงคออย่างสงสัยเล็กน้อย และพูดคล้ายกระซิบ

“ทำไมมันดูแปลกจังขอรับ”

“เท่าที่ข้าได้ยินมาศพที่ถูกฝังอยู่ที่นี่มีเป็นร้อย ๆ เลยนะ”

“แล้วไงต่อหรือขอรับ”

“ตอนนี้ไม่มีกระดูกเลยสักชิ้น ถ้าเป็นเจ้าจะเอาศพลงมาไว้ในที่มืด ๆ แบบนี้ไหมล่ะ”

“เอ่อ… นั่นหน่ะสิ…”

ฟิลิปอ้าปากค้าง ขณะหันกลับไปหาอีอัน

หว่างคิ้วของอีอันค่อย ๆ ย่นลง

“ที่ถามนี่เพราะไม่รู้จริง ๆ เหรอ”

“ที่ไม่รู้… ท่านหมายถึงอะไรหรือขอรับ” 

“…”

ฟิลิปถามย้ำ ทำเอาคนฟังหมดคำจะพูด