ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

           ช่วงเย็นชิงเถา ลี่ถิง เยว่สือและสองแฝดเดินทางไปยังโรงเตี๊ยมที่แพงและคาดว่าก็น่าจะดีที่สุดของเมืองหลวงพวกเขาตั้งใจจะมากินข้าวเย็นกันที่โรงเตี๊ยมเพื่อที่จะเก็บรายละเอียดให้ได้ทุกๆอย่าง

“เชิญคุณหนูคุณชายด้านในเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าต้องการเข้าพักหรือว่ามารับประทานอาหารหรือเจ้าคะ”หลังจากที่พวกเขาลงมาจากรถม้าแล้วก็มีคนมารับรถม้าไปดูแลต่อและก็มีพรักงานสาวเดินเข้ามาสอบถามทันทีซึ่งชิงเถานางก็เก็บข้อมูลไว้แล้วเรียบร้อย ถือว่าการบริการตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาที่นี่ถือว่าดีทีเดียว

“ทั้งสองอย่างแต่กินข้าวก่อนขอรับ” เยว่สือเป็นคนตอบคำถามพนักงานสาว

“เช่นนั้นเชิญเจ้าค่ะ”นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแล้วเดินนำพวกเขาไปยังโต๊ะอาหารด้านในทันทีชั้นหนึ่งจัดเป็นโต๊ะอาหารที่เพดานตรงกลางสูงจนมองเห็นไปถึงชั้นสองที่เป็นห้องพักได้

“คุณชายและคุณหนูจะรับอะไรเจ้าคะ”

“เอาอาหารขึ้นชื่อห้าอย่างแล้วก็ชาที่ดีที่สุดสองกา แล้วก็ของหวานด้วยค่อยนำมาเมื่อกินข้าวเสร็จก็แล้วกัน”ชิงเถาเอ่ยสั่งอาหารไป อย่างไรเสียวันนี้พวกเขาก็ต้องลองสิ่งที่ดีที่สุดในร้าน

“คนเยอะเหมือนนะกัน”ลี่ถิงเอ่ยขึ้นเมื่อมองไปรอบๆ ที่มีลูกค้าเกือบเต็มทุกโต๊ะถ้าหากพวกนางมาช้ากว่านี้เพียงครู่เดียวอาจจะไม่มีที่นั่งแล้วก็ได้

“ร้านเราไม่เปิดร้านอื่นคนก็น่าจะเพิ่มขึ้นเยอะทีเดียวเจ้าคะ” ชิงเถาตอบผู้เป็นพี่สาวนางไม่ได้ถือดีหลงตัวเองจนเกินไปหรอก แต่เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะวันๆหนึ่งลูกค้าที่ร้านนางเต็มทุกโต๊ะและทุกโต๊ะอย่างน้อยก็ถูกใช้งานห้าครั้งต่อวันพอขาดร้านนางไปสักร้านลูกค้าย่อมต้องมองหาร้านอื่นเพื่อกินข้าวแทนแล้ว

“นั่นสินะ”ลี่ถิงพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาว นางจำหน้าลูกค้าประจำได้หลายคนทีเดียวที่นั่งอยู่ในที่แห่งนี้

“แล้วเช่นนี้พวกเขาจะกลับไปกินร้านของเราหรือไม่ขอรับ”หมิงลู่ถามออกมาอย่างกังวลใจ ไม่ใช่ว่าพวกเขาไปติดใจร้านอื่นจนลืมร้านของตระกูลเจี้ยนเฉิงไปแล้วนะ

“เรื่องของอนาคตน่าไม่ต้องเศร้า”ชิงเถาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มพร้อมมือที่เอื้อมไปลูบศีรษะน้องชายเบาๆอย่างเอ็นดูตอนนี้มีห่วงกิจการของครอบครัวด้วยนะน้องชายนาง

           หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จพวกเขาก็ขึ้นห้องพักกันโดยชิงเถานอนกับพี่สาว สองแฝดนอนด้วยกัน ส่วนเยว่สือสบายได้นอนคนเดียวไปชิงเถานางสำรวจห้องพักทั้งสามอย่างละเอียด ด้วยของใช้เล็กๆน้อยๆบางอย่างก็ไม่ได้เหมือนกันไปหมด นางจึงต้องเก็บรายละเอียดให้ดี ไม่ใช่ว่าในห้องมีพื้นที่ใช้สอยมากเท่านั้นแต่ต้องมีองค์ประกอบต่างๆที่พอดีด้วย หนึ่งห้องนั้นมีทั้งเตียงนอนที่อยู่ด้านข้างด้านหนึ่งซึ่งมีฉากกั้นไม้อยู่ให้ความเป็นส่วนตัวอีกด้านเป็นที่นั่งที่ยกสูงจากพื้นมาประมาณเข่าใช้นั่งกินนั่งพูดคุยได้ส่วนด้านหลังเป็นห้องน้ำที่แยกเป็นสัดส่วนอย่างดีซึ่งตัวผนังนั้นมีทั้งส่วนที่ทำด้วยไม้แน่นหนาและส่วนที่เป็นซี่ไม้แปะติดกับกระดาษสีขาว

“ชิงเถาพอได้แล้วดึกแล้วนะมานอนได้แล้ว” ลี่ถิงเอ่ยเรียกน้องสาวที่ยังเดินดูนั่งสำรวจไปทั่วห้องชิงเถานางจดบันทึกไว้ด้วยซ้ำว่าในห้องนั้นจำเป็นต้องมีอะไรบ้างพวกของตกแต่งก็ดูเหมือนจะจำเป็นเช่นกันสงสัยนางต้องไปหาไว้เพื่อตกแต่งเสียแล้วเพราะยุคนี้งานด้านศิลปะแขนงต่างๆ ก็เป็นที่นิยมมากเช่นกันนอกจากของใช้ที่จำเป็นแล้วของที่มองแล้วสบายตาสบายใจก็สำคัญเช่นกัน

“เจ้าค่ะๆ”ชิงเถาตอบพี่สาวไปพร้อมรีบจดให้เสร็จเร็วๆจะได้เข้านอนตอนกลางคืนแล้วแต่สว่างได้ขนาดนี้ชิงเถานางนับจำนวนของโคมในห้องด้วยซ้ำ

           ช่วงเช้ากลุ่มของชิงเถายังรั้งรับอาหารเช้าที่โรงเตี๊ยมอีกมื้อก่อนเดินทางกลับจวนตอนเช้าผู้คนเยอะไม่ต่างจากตอนเย็น มีคนเข้ามาทักทายกลุ่มของชิงเถากันอยู่หลายคนด้วยพวกเขาจำได้ดีว่าพวกนางเป็นใครกันพวกเขาล้วนสงสัยว่าบุตรของร้านอาหารเลื่องชื่อเช่นไรถึงได้มากินอาหารข้างนอกได้ถึงแม้ว่าร้านจะปิดแต่ใช่ว่าพ่อครัวจะเป็นง่อยเสียเมื่อไหร่เรื่องนี้จึงพากันคิดกันไปต่างๆนานา บ้างว่าพวกนางมาเพื่อดูอาหารแล้วไปปรับสูตรต่อหรือบางคนถึงขั้นบอกว่าพวกนางเลิกกิจการไปแล้วจนพ่อครัวแม่ครัวหนีหายไปหมดจนไม่มีใครทำอาหารให้กินก็มีและอีกหลายคนก็เข้ามาสอบถามเรื่องการกลับมาเปิดร้านอีกครั้งซึ่งพวกชิงเถาก็ได้แต่ตอบคล้ายๆเดิมก็คือรอให้เรื่องราวของคดียุติลงก่อนถึงจะมีใจกลับมาเปิดร้านได้

           ในที่สุดก็ครบกำหนดที่กล่องไม้ของชิงเถาจะได้เปิดออกเสียทีชิงเถานางมารอดูตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ลับขอบฟ้าดี ด้วยอีกไม่นานมันจะเปิดออกแล้วนางอยากรู้ใจจะขาดแล้วว่าข้างในมันซุกซ่อนสิ่งใดไว้กันแน่

‘นั่งรอนิ่งๆ ไม่ได้หรือไงเนี่ย เดี๋ยวโยกซ้ายโยกขวา’เชี่ยนเชี่ยนอดจะบ่นชิงเถาออกมาไม่ได้ตอนนี้ชิงเถานางรอการเปิดออกของกล่องไม้ใจจะขาดแล้วรอตั้งหลายสิบวันกว่ามันจะเปิดได้

“ก็ข้าอยากรู้นี่นาหรือว่าเจ้ามาไม่อยากรู้” ชิงเถาเอ่ยขึ้นเสียงร้อนรน การรอคอยของนางมีจำกัดนะยิ่งใกล้ถึงเวลาสิ้นสุดนางยิ่งอดใจไม่ไหว

‘ก็อยาก แต่อยู่เฉยๆได้ไหมล่ะ นี่ขนมกินๆเข้าไปใจจะได้เย็นลง’ เชี่ยนเชี่ยนผลักจานขนมที่ชิงเถาถือมาให้นางได้กินไปตรงหน้าชิงเถา

“อืมขอบใจ”

           ชิงเถารออยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามเจ้ากล่องไม้ก็มีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นชิงเถานางเฝ้ามองดูอย่างไม่ละสายตานางกลัวว่าถ้าหากมันเปิดออกแล้วไม่รีบนำของออกมามันจะปิดไปอีกครั้งก็เป็นได้

“เปิดแล้ว”ชิงเถาร้องอย่างดีใจเมื่อในที่สุดผิวด้านบนของกล่องไม้ก็ถูกดันออกจนเหมือนฝาที่เปิดออกในที่สุด

‘เจ้ายกมันออกมาเลย’ เชี่ยนเชี่ยนคอยสั่งการอยู่ใกล้ๆตามที่นางอ่านจากในตำราผู้ที่ใช้เลือดปลุกให้กล่องไม้เปิดได้นั้นจะเป็นผู้เดียวที่จะจับมันได้

“อืม”ชิงเถามองหน้าเชี่ยนเชี่ยนยิ้มๆ แล้วพยักรับ จากนั้นนางค่อยๆหย่อนมือลงไปในถังที่ยังมีน้ำอยู่แล้วยกกล่องไม้ขึ้นมาอย่างระมัดระวังกล่องไม้มันเปิดออกแล้วแต่นางยังมองของที่อยู่ข้างในได้ไม่ชัดต้องยกขึ้นดูใกล้ๆตาถึงจะรู้ว่ามันเป็นของสิ่งใดกันแน่ และมันจะเป็นอะไรก็ได้แต่ขออย่างเดียวเลยอย่ามีกล่องด้านในอีกชั้นก็เป็นพอ

‘มันคือ’ เชี่ยนเชี่ยนผู้ที่ไม่ตื่นเต้นนางยังรีบบินเข้ามาใกล้ก้มหน้าดูสิ่งที่อยู่ด้านใน

“ไข่มุกรึมีสองเม็ดด้วย” ชิงเถาที่หยิบสิ่งที่อยู่ข้างในขึ้นมาดูจึงถามอีกคนอย่างสงสัยมันน่าจะเป็นไข่มุกจริงๆ นั่นแหละแต่สีของมันไม่ได้ขาวนวลกระจ่างใสอย่างที่ควรจะเป็น เพราะไข่มุกตรงหน้าชิงเถามันจะออกหม่นๆมีสีขาวออกไปทางเทามากกว่า

‘ต่างหูไข่มุกต่างหาก’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเสริมเมื่อนางเห็นสิ่งที่อยู่ในมือชิงถาชัดๆ

“ก็สวยดีนะมีค่ามากหรือไม่” ชิงเถาเอ่ยอย่างไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่เมื่อรู้ว่ามันคืออะไรก็แค่ต่างหูไข่มุกคู่หนึ่งไม่ใช่หรือไรความพิเศษของมันก็น่าจะเป็นเพียงความหายากของสิ่งที่อยู่ในทะเลเท่านั้น

‘เจ้าอย่าได้ดูถูกมันไป’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยเสียงไม่พอใจเมื่อเห็นว่าชิงเถานางดูไม่ค่อยจะสนใจสิ่งนี้เท่าไหร่ชิงเถานางชั่งมองสิ่งของเพียงภายนอกเสียจริง ใช้ไม่ได้เลย

“แล้วมันคืออะไรล่ะเจ้าช่วยบอกข้าเถิด”

 ‘มันคือไข่มุกเกิดจากหอยที่อาศัยในทะเลสาบที่ล้อมรอบเกาะที่เจ้าเจอกล่องนั่นแหละ’ เชี่ยนเชี่ยนเริ่มเล่าออกมาให้คนที่ไม่รู้ฟัง

“เรื่องไข่มุกน้ำจืดก็พอเคยได้ยินอยู่บ้างมันราคาถูกกว่าไข่มุกจากทะเลอีกไม่ใช่รึ” ชิงเถาถามอย่างสงสัยเพราะในโลกก่อนนางก็เคยได้ยินมาบ้าง

‘ก็ใช่ แต่ที่อยู่ตรงหน้าเจ้ามันก็มีประโยชน์มากกว่าเป็นเครื่องประดับ’ เชี่ยนเชี่ยนเริ่มเล่าให้ชิงเถาฟังต่อดูเหมือนรอบนี้ชิงเถาจะเงียบตั้งใจฟังไม่เอ่ยขัดแล้วเชี่ยนเชี่ยนนางจึงเล่าต่อได้อย่างราบรื่น

‘ไข่มุกชนิดนี้หายากยิ่งกว่าไข่มุกในทะเลเสียอีกมันไม่ได้มีมากมายขนาดนั้นหรอกนะ ใช่ว่าชั่วอายุหนึ่งของบางคนจะได้พบเจอและด้วยความที่มันมีน้อยตัวมันเองจึงหลีกเลี่ยงการล่าได้ดีเป็นพิเศษเพราะมันมีประสาทสัมผัสที่ดีกว่าหอยตัวอื่นๆ อย่างไรเล่า แล้วกว่าที่จะจับมันได้ซักตัวก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแต่พอจับได้แล้วยิ่งโชคดีเข้าไปใหญ่เพราะมันจะอยู่ด้วยกันเป็นคู่หรือมีสองเม็ดอย่างที่เจ้าเห็นไงเล่า แล้วพอนำมาทำเป็นต่างหูแล้วผู้ที่สวมนั้นก็จะเพิ่มความสามารถในการได้ยินขึ้นไปอีกระดับด้วยเหมือนกับได้ความสามารถในการหลบหนีศัตรูได้เหมือนเจ้าหอยที่ผลิตไข่มุกนี้มาอย่างไรเล่า’ เมื่อเชี่ยนเชี่ยนเล่าจบชิงเถาก็ขอใส่ดูเพื่อทดสอบว่าเรื่องที่เชี่ยนเชี่ยนเล่ามานั้นเป็นจริงหรือไม่ต่างหูไข่มุกนั้นมองดูแล้วไม่ได้ดูพิเศษกว่าเครื่องประดับทั่วไปต้องให้ผู้สวมเป็นคนทดสอบดูเองว่าเป็นจริงดังว่าหรือไม่

“ดูสิเป็นจริงดังเจ้าว่าหรือไม่”ชิงเถาพูดเสียงขบขันเหมือนยังไม่เชื่อคำที่เชี่ยนเชี่ยนเล่าเท่าไหร่แต่มือก็เร่งใส่ต่างหูไปด้วย

‘ชิงเถาเจ้าเด็กบ้า’เสียงเชี่ยนเชี่ยนดังมาให้ชิงเถาได้ยิน

“แล้วเจ้าจะมาว่าข้า”ชิงเถาจะหันไปบ่นเชี่ยนเชี่ยน แต่ว่าตัวนางล่ะหายไปไหน ชิงเถาเริ่มมองหารอบๆ

‘หาข้าให้เจอสิ’มีเพียงเสียงของเชี่ยนเชี่ยนที่ได้ยิน แต่ชิงเถายังไม่เจอตัว

“เจ้าอยู่ไหนกันไม่ใช่เวลามาเล่นนะ” ชิงเถาไม่เข้าใจอีกฝ่ายว่าจะมาเล่นอะไรตอนนี้

‘ข้าไม่ได้เล่น หรือว่าตาเจ้าจะไม่ค่อยดีกันนะถึงไม่เห็น’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยกลับมาแต่เหมือนประโยคหลังจะพูดคนเดียวแต่ชิงเถากลับได้ยินเสียอย่างนั้น

“อย่ามาว่าสายตาข้าว่าแต่เจ้าอยู่ไหนกันแน่” ชิงเถาเริ่มเสียงดังเมื่อไม่เห็นอีกคนแต่เพียงแค่นางพูดจบก็เริ่มเห็นเชี่ยนเชี่ยนบินใกล้เข้ามาแล้ว

“เมื่อครู่เจ้าอยู่ต้นไม้นั่นรึ”ชิงเถาถามออกมาเมื่อเห็นว่าคนฝ่ายบินมาจากจากไหน

‘ใช่ แล้วเมื่อครู่ก็เป็นการทดสอบด้วย เป็นไงใช้งานได้จริงหรือไม่’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยถามออกมา ชิงเถาเริ่มคิดตามจึงเข้าใจแล้วว่าเมื่อครู่นี้เชี่ยนเชี่ยนนางทำไปเพื่ออะไรกันแน่

“อืมเหมือนว่าจะใช้ได้เหมือนเจ้าว่าจริงๆ” ชิงเถาได้แต่พยักหน้ายอมรับกับความพิเศษของเจ้าต่างหูไข่มุก