ทามิมาที่นี่ั้แ่เดือน 8 ซึ่งเป็ฤดูร้อนของญี่ปุ่น บัดนี้ผ่านมาได้ 4 เดือนจนเข้าเดือนที่ 12 อากาศหนาวเย็นลงอย่างฉับพลัน เธอไม่ได้เจอใครเลยนอกจากซาจิและคนดูแลที่ซาจิจัดเตรียมให้ นี่จึงเป็ครั้งแรกที่เธอจะได้ออกมาพบปะผู้คน สำหรับคนเรียนเอกภาษาแล้วการได้เจอเ้าของภาษานั้นเป็อะไรที่สนุกและน่าตื่นเต้นมาก ตะวันในร่างทามิเองก็เช่นกัน ชั่วโมงเรียนแรกของเธอคือวิชาประวัติศาตร์ญี่ปุ่น ซึ่งถือว่าหนักเอาการ เธออ่านตัวอักษรโบราณไม่ออก แถมครูยังทำท่ารังเกียจและจงใจพูดเร็วเพื่อให้เธอตามไม่ทัน ทามิถูกเรียกถามหลายครั้ง เธอไม่เข้าใจแม้กระทั่งคำถาม เพื่อนร่วมชั้นต่างหัวเราะเยาะอย่างสะใจ แต่ที่น่าเสียใจเป็ที่สุดก็คือรอบตัวทามิไม่มีใครกล้ามานั่งเลย เธอไม่มีโอกาสแม้จะเริ่มต้นผูกสัมพันธ์ด้วยซ้ำ
จากวิชานั้นไปก็เป็วิชาชงชาและพื้นฐานการดีดพิณ ไม่มีอะไรสนุกสำหรับเธอเลยสักอย่าง เมื่อกลับมายังห้องพักของตนทามิจึงได้นอนหลับเป็ตาย เธอลืมแม้กระทั่งจะห่มผ้าห่ม วันต่อมาเด็กวัย 12 จึงเป็หวัดดังคาด ทุกครั้งที่เธอไอหรือจามเพื่อนในห้องรวมทั้งครูก็จะพากันแตกฮือ ทั้งทำท่าแขยงและก่นด่า คำหยาบหลายทำที่เธอฟังไม่ออกต่างก็หยุดมาจากสาวงามเ่าั้ กว่าจะหายได้ก็เกือบวันปีใหม่พอดี
เช้าของวันที่ 29 เดือน12 ซาจิมาหาทามิที่ห้องั้แ่เช้า
"มีที่ใดที่เ้าใคร่ไปหรือไม่? ข้าจักให้เ้าใช้สิทธิ์ออกไปข้างนอกได้ 2 วันเหมือนคนอื่นๆ" เถ้าแก่เนี้ยถามอย่างอ่อนโยน
"ข้าไม่รู้จักที่ใดเลยเ้าค่ะมาม่า" ทามิตอบกลับ
"แล้วตลาดล่ะ เ้าสนใจไหม?"
ทามิตาพราวขึ้นมาทันที ก่อนจะหลุดมาโลกนี้เธอเตรียมการมาอย่างดีว่าจะเที่ยวที่ไหนในโตเกียวบ้าง เธอจึงตื่นเต้นสุดๆที่ได้ยินคำนี้ เธอยังมีเงินเยนที่แลกมาสำหรับซื้อของอยู่ในกระเป๋าอยู่เลย
"อยากไปเ้าค่ะ! แต่ไปตลาดก็คงต้องใช้เงิน ข้าไม่มีเงินนะเ้าคะ... "
"เื่นั้นไม่ต้องห่วง เ้าจักได้ค่าขนมจากข้า" ซาจิยิ้มอย่างอ่อนโยน
เธอเผลอติดกับลูกอ้อนของทามิเข้าแล้ว ตะวันใช้แผนนี้บ่อยๆเวลาอ้อนขอเงินแม่ กับซาจิเองก็ได้ผลเช่นเดียวกัน แม่ยุคไหนก็ใจอ่อนกับลูกหมดแหละเนาะ อิอิ นางคงไม่รู้ซะแล้วว่ายัยเด็กคนนี้ตัวจริงเธอไม่ใช่เด็กน้อยใสซื่อแต่เป็เด็กวัย 20 ที่เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวต่างหาก
"ขอบคุณเ้าค่ะมาม่า"
วันที่ 29 คือวันเรียนวันสุดท้ายของปีก่อนจะหยุดยาว 5 วัน มีเพียงนางฟ้าทั้ง 10 เท่านั้นที่ได้วันหยุดเพียง 3 วัน ส่วนคนอื่นๆจะใช้สิทธิ์ออกข้างนอก 2 วัน หรือจะนอนพักอยู่แต่ในห้องของตนก็ได้ บรรยากาศในการเรียนจึงสบายๆ วันนี้ทามิมีเรียนวิชาชงชาและดีดพิณที่เธอเกลียดเท่านั้น ผู้สอนคือรุ่นพี่ผู้ชำนาญการที่นานๆจะลงมาสอนที นั่นก็คือคายะนั่นเอง คายะในวันนี้สวมกิโมโนสีดำขลับ นางคลุมตัวด้วยผ้าคลุมขนแกะหนาอีกตัว ความงามของนางสามารถฆ่าได้ทั้งบุรุษและสตรี ทามิเองก็เผลอชื่นชมเธอไปด้วยเหมือนกัน
ทุกท่วงท่าที่เธอทำช่างงดงามราวกับภาพวาดขยับได้ ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะมีอายุได้เพียง 17 ปีเท่านั้น ทามิทำตามทุกอย่างได้อย่างไม่บกพร่อง คายะจึงเอ่ยปากชมเธอจนเพื่อนร่วมห้องยังต้องริษยา คายะเดินสำรวจทีละคนจนครบทั้งห้อง และเมื่อกลับมาเธอกลับพบว่ากล่องชาของตนหายไป นางฟูมฟายว่ากล่องนั้นสำคัญมาก จนทุกคนต้องพลิกแผ่นดินหา มีเพียงทามิเท่านั้นที่ไม่ขยับตัว เธอไม่เข้าใจว่าทุกคนพูดเื่อะไรกันจึงได้แต่นั่งนิ่งๆ
"นางปีศาจใช้พลังเ้ามาช่วยกันหาสิ"
"ใช่ ทำไมเ้าไม่ขยับตัวเลย แล้งน้ำใจจริงๆ" เด็กหญิงสองคนที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้น
"เอ๊ะ? ข้าทำไมหรอ?" ทามิทำท่างง
"หรือว่านางเอาไป?" "เ้าเข้าไปค้นตัวนางสิ" "เ้านั่นแหละไป ข้ารังเกียจ" "ไม่เอาด้วยหรอก ข้าไม่เคยเข้าใกล้นางเกิน 1 หลาหรอก" หลายๆนางทำท่ารังเกียจราวกับเห็นเธอเป็หนูสกปรก เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ทามิอย่างกล้าๆกลัวๆก่อนจะดึงตัวเธอให้ลุกขึ้น
แกร๊ง...
กระปุกชาหล่นออกมาจากชายชุดกิโมโนของทามิก่อนจะตกลงบนพื้นจนใบชาแห้งด้านในหล่นกระจายออกมาจนฝุ่นตลบ
1K
