เช้าวันต่อมา
“ไปกับผม”
คำสั้น ๆ แต่ชัดเจน
มีนเงยหน้าจากหนังสือ
“ไปไหนคะ”
“ทำงาน”
“คุณมีงานด้วยเหรอคะ”
“มีแล้ว”
“…ใครบังคับ”
“คุณ”
มีนเลิกคิ้วเล็กน้อย
“งั้นก็ไปเองสิคะ”
“ไม่”
คินวางกุญแจรถ “แปะ” ลงบนโต๊ะ
“ไปด้วยกัน”
“เหตุผล”
“ผมจะทำจริงแล้ว”
“เื่?”
“ทุกเื่ที่คุณอยากให้ผมทำ”
เงียบ
น้ำเสียงเขา…ไม่เหมือนเดิม
ไม่มีความกวน
ไม่มีการแกล้ง
จริงจัง
มีนสบตาเขานิ่ง ๆ
ก่อนจะลุกขึ้น
“ก็ได้ค่ะ”
—
บริษัท
พนักงานทั้งชั้นเงียบกริบ
เมื่อ “คุณหนูคิน” เดินเข้ามา
และยิ่งเงียบกว่าเดิม…
เมื่อมีนเดินข้าง ๆ
“วันนี้ผมจะอยู่ทั้งวัน”คินพูด
“จริง?” ผู้จัดการแทบไม่เชื่อ
“มีพยาน”
เขาพยักหน้าไปทางมีน
“…”
มีนยิ้มสุภาพ
“ฝากด้วยนะคะ”
—
่สาย
“นี่เอกสาร”
“ไม่อ่าน”
“ต้องอ่าน”
“ไม่อยาก”
“งั้นฉันจะกลับ”
“…เอามา”
มีนยิ้มมุมปากเล็ก ๆ
คินถอนหายใจ
แต่ก็เปิดเอกสาร
“แบบนี้เรียกว่าทำงานเหรอ”
“เรียกว่าพยายามค่ะ”
“เพราะคุณนะ”
“รู้อยู่แล้วค่ะ”
—
บ่าย
คินเริ่ม “จริงจัง” มากขึ้น
จากที่แค่เปิดเอกสาร
กลายเป็ถามรายละเอียด
ถกงาน
ตัดสินใจ
มีนมองเงียบ ๆ
“มองอะไร”
“เปล่าค่ะ”
“คิดอะไรอยู่”
“คุณทำได้ดีกว่าที่คิด”
คินชะงักไปนิดนึง
ก่อนจะยิ้มบาง
“เพราะใคร”
“ตัวคุณเองค่ะ”
เงียบ
คำตอบนั้น…ทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย
—
เย็น
ฝนตก
หนัก
มาก
“กลับไม่ได้ค่ะ”
มีนมองออกไปนอกหน้าต่าง
“งั้นไม่ต้องกลับ”
“คะ?”
“อยู่กับผม”
เงียบ
“คุณพูดเหมือนไม่คิด”
“ผมคิดแล้ว”
เขาหยุด
แล้วพูดต่อ
“และผมตั้งใจ”
หัวใจมีน…เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย
—
คฤหาสน์
ไฟดับ
“เอาจริงเหรอเนี่ย…”มีนพึมพำ
“กลัว?”
“ไม่ค่ะ”
“ดี”
เสียงฝนดัง
ความมืดทำให้ทุกอย่างเงียบลง
“เดี๋ยวผมไปเอาเทียน”
—
ไม่กี่นาทีต่อมา
แสงเทียนเล็ก ๆ สว่างขึ้น
มีนยืนอยู่ใกล้หน้าต่าง
ผมปลิวเล็กน้อยจากลม
คินหยุดมอง
นิ่ง
“มองอะไรคะ”
“คุณ”
“…ไม่ต้องมองก็ได้ค่ะ”
“ผมอยากมอง”
เงียบ
เขาเดินเข้าไปใกล้
ใกล้…ช้า ๆ
ไม่มีการแกล้ง
ไม่มีรอยยิ้มกวน
มีแค่สายตา…ที่ชัดเจน
มีนไม่ถอย
แต่ก็ไม่ขยับเข้า
เหมือนกำลัง “คุมเกม”
“คุณจะเล่นอะไรอีกคะ”
“ไม่ได้เล่น”
เสียงเขาเบา
“ผมจริงจัง”
ลมหายใจของทั้งคู่ใกล้กัน
มาก
“แล้วฉันต้องเชื่อเหรอคะ”
“ไม่ต้องเชื่อ”
เขาเอื้อมมือไป…แตะข้อมือเธอเบา ๆ
ไม่แรง
ไม่ดึง
แค่ “จับไว้”
“แต่ผมจะทำให้เห็น”
หัวใจมีนเต้นแรงขึ้น
ชัดเจน
แต่สีหน้ายังนิ่ง
“คุณเริ่มเกินขอบเขตนะคะ”
“ผมตั้งใจจะเกิน”
เงียบ
สายตาชนกัน
ไม่มีใครถอย
แล้ว—
เสียงฟ้าร้องดังลั่น
มีนสะดุ้งเล็กน้อย
คินดึงเธอเข้ามาใกล้โดยอัตโนมัติ
ใกล้มาก
หน้าแทบชนกัน
วินาทีนั้น
ไม่มีใครพูด
ไม่มีเสียงอะไร
นอกจาก…
หัวใจ
“ปล่อย…”
เสียงมีนเบา
แต่ไม่ได้ผลัก
คินไม่ปล่อยทันที
สายตาเขาเลื่อนลง…ที่ริมฝีปากเธอ
ช้า ๆ
ใกล้เข้าไปอีกนิด
อีกนิดเดียว
เกือบ—
“ไฟมาแล้ว!”
แสงสว่างกลับมา
ทั้งคู่ชะงัก
เหมือนถูกดึงออกจาก่เวลานั้น
คินปล่อยมือทันที
มีนถอยหนึ่งก้าว
เงียบ
“…”
“…”
ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่“เกือบเกิดขึ้น”
—
คืนนั้น
ก่อนแยกย้าย
“วันนี้…”
คินเริ่ม
“คุณตั้งใจทำงานดีค่ะ”
มีนพูดตัด
“ผมไม่ได้หมายถึงเื่นั้น”
เงียบ
“งั้นหมายถึงอะไรคะ”
เขามองเธอ
นาน
ก่อนจะพูด
“คุณรู้”
มีนยิ้มบาง
“ฉันไม่แน่ใจค่ะ”
คินก้าวเข้าไปใกล้อีกครั้ง
ไม่มากเท่าเมื่อกี้
แต่พอให้รู้สึก
“งั้นผมจะทำให้คุณแน่ใจ”
เงียบ
ลมหายใจใกล้กันอีกครั้ง
แต่คราวนี้—
เขาถอย
เอง
“ฝันดี”
แล้วเดินออกไป
ทิ้งให้มีนยืนอยู่ตรงนั้น
หัวใจเต้นแรง…โดยไม่รู้ตัว
—
ความสัมพันธ์ของพวกเขา
เปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ใช่ “คนคุม” กับ “เด็กมีปัญหา”
ไม่ใช่ “เกม”
แต่กำลังจะกลายเป็อะไรบางอย่าง…
ที่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรง ๆ ????
13K
