บทที่16.เก็บของพร้อมเดินทาง
ท่านผู้เฒ่าไป๋รับหนังสือนั้นมาอ่านรายละเอียดก่อน เมื่อเห็นว่ามีการลงรายละเอียดครบถ้วนดีจึงลงลายมือชื่อลงในหนังสือทั้งสองฉบับ เก็บไว้ที่หอประมูลมธุรสคำรามฉบับหนึ่ง อีกฉบับท่านผู้เฒ่าไป๋เก็บไว้เอง
เมื่อเสร็จธุระเรียบร้อยแล้วทั้งสามก็เดินออกจากหอประมูลเพื่อไปทำอย่างอื่นต่อ ไว้รอถึงวันประมูลค่อยกลับมาใหม่
“เอาละในเมื่อต้องรออีกเจ็ดวันเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน วันนี้เราก็ไปซื้อขอเตรียมเดินทางกันก่อนเถิด ว่าแต่เ้าสิบสี่ของปู่เ้าหิวหรือยังเล่า” ท่านผู้เฒ่าไป๋ก้มหน้าลงถามหลานสาวตัวน้อย
“ฉิบฉี่หิวเ้าค่ะ แต่ไม่หยักจินข้าว”
“อืมไม่อยากกินข้าวเช่นนั้นเ้าอยากกินสิ่งใดเล่า”
“ตอนเดินมาฉิบฉี่เห็นอันใดไม่ยู้เป็เส้นๆยาวๆ เหลืองๆ หอมมากเยย หยักจินดูเ้าคะ แล้วก็...แล้วก็หยักจินถังหูหู่ด้วยเ้าค่า” แค่คิดถึงรสชาติอมหวานอมเปรี้ยวของเ้าลูกแดงๆ แสบไม้นั้นจิ่วจิวน้อยก็ลอบกลืนน้ำลายแล้ว
“อืม เ้าคงหมายถึงบะหมี่น้ำกับถังหูลู่สินะ ได้งั้นไปกันเถิด” แม้ตอนนี้จะเหลือเงินตำลึงไม่มากนักแต่ก็พอให้ท่านผู้เฒ่าไป๋ซื้อบะหมี่ให้หาสาวและคนของเขากินได้แน่นอน
“เย้ ฮิ ฮิ” ร่างเล็กจับมือท่านปู่ไว้ก่อนะโดึ๋ง ๆ เบาๆ สองสามครั้งติดกัน และเดินมุ่งหน้าไปทางร้านบะหมี่ที่ส่งกลิ่นของน้ำซุปหอมๆ ลอยมาอย่างมีความสุข นางดีใจมากที่จะได้กินของที่อยากกินแล้ว
เมื่อกลับจากในเมืองโดยมีข้าวของมากมายที่ซื้อมา ส่วนมากเป็ของเ้าสิบสี่ ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า ผ้าห่ม ยาสมุนไพรอีกนิดหน่อยเพราะส่วนใหญ่ที่บ้านก็มีสมุนไพรตากแห้งอยู่บางส่วนแล้ว ส่วนมากก็จะเป็ของสำหรับหลานสาวตัวน้อยเป็ส่วนใหญ่
ยามเช้าวันต่อมาหมอกสีขาวจางๆ เริ่มลงในยามเช้าอากาศกำลังดีเย็นสบายเพราะยังไม่เข้าหน้าเหมันต์นั้นเอง เสียงนกน้อยขับขานเป็สัญญาณออกหากินในยามเช้าตรู่
“หากเราออกเดินทางคงต้องเก็บพืชสมุนไพรปราณและผลไม้ปราณไปด้วยทั้งหมด” ท่านผู้เฒ่าไป๋จิบชายอดน้ำค้างที่ชื่นชอบขณะเอ่ยกับพ่อบ้านหวังฉี
“ดีที่มีถุงมิติเพาะปลูกของคุณหนูสิบสี่อยู่นะขอรับ เช่นนี้ก็สามารถขนไปได้ทั้งหมดแล้ว”
“อืม หวังฉีเช่นนั้นเ้าไปเอาถุงมิติเพาะปลูกของเ้าสิบสี่มาเย็บสายสะพายให้ยาวเสียหน่อย เ้าสิบสี่จะได้เอาสะพายคล้องตัวได้ ไม่ต้องถือไปมาถึงแม้จะมีอักขระหวนคืนเ้าของกำกับไว้ แต่อย่างไรทำสายสะพายไว้กับตัวย่อมดีกว่า” ท่านผู้เฒ่าไป๋เอ่ยปากสั่งงานคนสนิทของตนเอง
“ได้ขอรับนายท่าน”
เมื่อรับปากผู้เป็นายแล้วพ่อบ้านหวังฉีก็เดินเข้าไปขอถุงมิติเพาะปลูกมาจากคุณหนูสิบสี่ของตนเองทันที
เมื่อมีคนจะมาขอถุงมิติเพาะปลูกไป แม้คนคนนั้นจะเป็ท่านตาพ่อบ้านหวังฉีก็ตาม แต่จิ่วจิวน้อยหวงมากไม่ยอมให้ วิ่งจรู๊ดดดสับขาสั้นๆ อย่างไวจนผมก้อนกลมๆ บนหัวสั่นด๊อกแด๊กตามจังหวะการวิ่ง เ้าตัวสั้นวิ่งหนีท่านตาพ่อบ้านหวังไปหาท่านปู่อย่างรวดเร็ว
“ท่านปู่วววว!!! ท่านตาพ่อบ้านจะมาเอาถุงปลูกของจินของฉิบฉี่ไป ฉิบฉี่ไม่หยักให้” มาถึงท่านปู่ได้ก็รีบพูดเหมือนจะฟ้องทันที
“หื้ม โฮ๊ะ ๆ ๆ ปู่เป็คนบอกเอง หวังฉีจะเอาไปเย็บเชือกยาวๆ ให้เ้าจะได้สะพายได้อย่างไร คราวนี้เ้าก็ได้สะพายถุงมิตินี้ได้ตลอดเวลาไม่ต้องคอยถือไปมาหรือกลัวหายอย่างไรเล่า” ท่านผู้เฒ่าไป๋อธิบายอย่างเอ็นดูหลานสาว
“จริงหยือเ้าคะ” ใบหน้ากลมแก้มยุ้ยแหงนเงยขึ้นมองโตวาวกระจ่างใสมองท่านปู่ราวกับขอคำยืนยันอีกครั้ง
“จริงซี่~ ปู่ไม่โกหกเ้า”
“ให้ยืมก็ได้เ้าค่ะ จิ่งจิวใจดีมาก” บอกว่าให้ยืมและชมตัวเองไปด้วย มือน้อยยื่นถุงมิติเพาะปลูกสีแดงออกไปให้ท่านพ่อบ้านหวังฉีที่เดินตามหลังมายืนอมยิ้มอยู่ไม่ไกลนัก พอหวังฉียื่นมือออกมาจะรับ จิ่วจิวน้อยกลับรีบหดมือกลับเข้าหาตนเอง ก่อนจะทำใจยื่นถุงมิติให้ท่านตาพ่อบ้านอีกครั้งจนได้
ท่านผู้เฒ่าไป๋มองพร้อมยิ้มเอ็นดูหลานสาวไปด้วย เป็ธรรมชาติของเด็กยามเจอของที่รักมากหรือถูกใจมากจริงๆ ย่อมหวงแหนเป็ธรรมดา นางเห็นเป็ของที่หวงแหนเช่นนี้ก็ดีเ้าสิบสี่จะได้ดูแลถุงมิติเพาะปลูกให้ดีๆ
เพียงวันเดียวจิ่วจิวน้อยก็ได้ถุงมิติเพาะปลูกกลับคืนมา มีสายเล็กๆ สำหรับคล้องสะพายเพิ่มเข้ามาแล้ว เป็ที่ถูกใจเ้าตัวเล็กนักแหละ จากนั้นทั้งสามก็ร่วมแรงร่วมใจในการเก็บของกัน โดยจิ่วจิวน้อยจะคอยเดินเก็บต้นไม้ที่ท่านปู่และพ่อบ้านหวังฉีขุดขึ้นมาจากดินจับยัดใส่ถุงมิติเพาะปลูกจนหมด
“ฮิ ฮิ เต็มเยย ฟืดด!! ดินหอม ฟืดด!!พี่ต้นไม้ก็หอม” ดวงหน้ากลมๆ ที่มุดลงไปดูในถุงหัวเราะและพูดออกมาอยู่คนเดียวอย่างชอบใจ ทำให้สองผู้ชรานายบ่าวยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วพรุ่งนี้ก็จะครบเจ็ดวันตามกำหนดวันเข้ารวมประมูลแล้ว ในระหว่างเจ็ดวันมานี้ท่านผู้เฒ่าไป๋ตามรอยกลิ่นอายของภูตสายลมที่เคยมาเยือนถึงที่หุบเขาเร้นลับ ได้ความว่ามาจากทิศใต้ของแคว้นซ่งดังนั้นจึงเป็จุดหมายปลายทางที่จะเดินทางในครั้งนี้นั้นเอง
“หากเป็ทางใต้ไม่แน่ลูกหลานตระกูลไป๋อาจจะอยู่ที่เมืองกุยที่เป็เมืองท่าเรือของแคว้นซ่ง” ท่านผู้เฒ่าไป๋เริ่มวิเคราะห์ความเป็ไปได้
“แต่เมืองกุยที่เป็เมืองท่าเรือนั้นเจริญและผู้คนพลุกพล่านมากมายทั้งพ่อค้าในแคว้นและจากต่างแคว้นที่เข้ามาทำการค้าก็มากนักขอรับ นายท่านที่หนีรอดมาได้อาจจะอยู่ทางใต้แต่เป็ที่เมืองอื่นที่สงบเงียบเพื่อหลบซ่อนตัวก็เป็ได้เช่นกันนะขอรับ” ท่านพ่อบ้านหวังฉีที่เป็เหมือนมือขวาของท่านผู้เฒ่าไป๋เอ่ยเสนอความคิดเห็นขึ้นมา
“อืม เช่นนั้นเราคงต้องตามสืบไปตามหัวเมืองทางใต้ทุกเมืองที่เราผ่าน โดยตามกลิ่นอายของภูตสายลมไป แม้ตอนนี้จะบางเบาลงมากแต่ก็ยังพอตามได้อยู่ พรุ่งนี้เมื่อประมูลผลไม้ปราณเรียบร้อยแล้วเราจะออกเดินทางต่อเลยทันที”
“ขอรับวันนี้บ่าวเองก็เข้าไปแจ้งท่านผู้นำหมู่บ้านแล้วว่าจะออกเดินทางไปธุระที่อื่นสักระยะ และไหว้วานที่ช่วยส่งคนมาดูแลที่บ้านนี้ให้ขอรับ”
“ดีแล้วเพราะหากเลือกได้ข้าก็อยากกลับมาอยู่หมู่บ้านนี้ที่หุบเขาเร้นลับนี่ ที่นี่สงบสุข ข้าชอบ”
หากไม่ใช่เพราะไม่อาจปล่อยวางเื่ลูกหลานในตระกูลได้ละก็ ท่านผู้เฒ่าไป๋คงปักหลักอยู่เสียที่นี่ไม่ออกเดินทางไปที่ไหนอีกแล้ว เื่อำนาจยศตำแหน่งปรมาจารย์าุโแห่งสำนักผู้ฝึกปราณนั้นท่านผู้เฒ่าไป๋ไม่้ามันอีกแล้ว ก็เพราะอำนาจที่มีก่อนนี้มิใช่หรือที่มันหอมหวานจนทำให้ผู้ที่โลภมาก้าตำแหน่งของเขา จนต้องลงมือโเี้เพื่อกำจัดเขาให้พ้นทางไป จึงทำให้ลูกหลานทั้งตระกูลต้องมาพบเจอคราวเคราะห์เช่นนี้ หากต่อไปคนตระกูลไป๋้าอำนาจจริงๆก็ต้องมีให้เหนือกว่าเดิม หากลูกหลานเขา้าแก้แค้นเขาก็จะสนับสนุนหนทางให้เต็มที่ แต่เื่นั้นคงต้องรอให้พบเจอลูกหลานทุกคนเสียก่อน หวังว่าทุกคนจะยังเหลือรอดปลอดภัยกันดี
“ฉิบฉี่ก็ชอบเ้าค่า” เสียงน่ารักกังวลใสแจ๋วปลุกคนเป็ปู่ออกจากภวังค์ความคิดได้ เมื่อหันไปมองก็เห็นเ้าตัวน้อยที่นั่งข้างๆ กำลังหยิบผลไม้ปราณนานาชนิดออกมาวางไว้ตรงหน้า
“ดีๆ เ้าสิบสี่ชอบที่นี่ก็ดีแล้วนะ”
“ฮิ ฮิ ฉิบฉี่ชอบที่นี่เ้าค่ะ หนึ่ง ฉอง ฉาม ฉี่ ห้า หด...” เสียงเล็กๆ เอ่ยตอบก่อนจะเริ่มนับเลขไม่หยุด
“ปู่ว่าจะถามเ้าว่าเอาผลไม้ปราณพวกนี้ออกจากถุงเพาะปลูกด้วยเหตุใดหรือ” มีทั้งผิงกั่ว เฉ่าเหมย ซีกวา ท้อเหมัน สมุนไพรปราณมากมายอีก
“ฉิบฉี่เอาออกมาให้ท่านปู่เก็บไว้ในแหวนของท่านปู่เ้าค่า เผื่อท่านปู่กับท่านตาพ่อบ้านหวังฉีหิวจะได้หยิบจินได้เยย”
“โอ้!! ดีๆ หลานปู่ฉลาดดียิ่งนัก” ท่านผู้เฒ่าไป๋คิดตามที่หลานสาวพูดแหวนมิติหรือถุงมิติเป็ของจำเป็สำหรับการเดินทางจริงๆ ไว้รอพรุ่งนี้หากประมูลผลไม้ปราณได้ก็จะซื้อแหวนมิติมาไว้ให้เ้าสิบสี่ตัวน้อยและหวังฉีติดตัวเผื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินไม่คาดฝักขึ้นมา อย่างน้อยๆ ก็ยังมีของที่เก็บไว้ในแหวนมิติเอาออกมาใช้ได้...
6K
