“เ้าว่าอย่างไรนะลู่จิ้นฝาน ข่าวนี้เ้าสืบมาแน่ใจแล้วหรือ?”
หยางิหลงรีบกลับมาหลังจากองครักษณ์แจ้งว่ามีข่าวด่วนให้ไปพบที่โรงเตี๊ยมที่เื้ัเป็ที่รับแจ้งข่าวของหน่วยกองทัพเขี้ยวัของเขา ครั้นเมื่อมาถึงลู่จิ้นฝานจึงได้บอกว่าตอนนี้แคว้นเป่ยกับแคว้นฉินเริ่มเคลื่อนไหวในเขตชายแดนแล้ว
ทางคนของเขาได้ข้อมูลมาว่าทั้งสองแคว้นได้มีการติดต่อกับแม่ทัพหวังเชียน เพื่อตกลงถึงผลเื่ประโยชน์ร่วมกัน สร้างข่าวลือไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จว่าตอนนี้พระวรกายของเสด็จพ่อต้องพิษจะอยู่ได้อีกไม่นานเท่านั้นให้เตรียมตัวบุกตอนที่บ้านเมืองกำลังวุ่นวายได้เลย
“อืม ตอนนี้ข่าวลือยังไม่มาถึงแคว้นเรา แต่ข้าได้ส่งคนไปสืบมาเพิ่มแล้วหากว่าเป็เช่นนั้นจริงเ้าจะจัดการอย่างไริหลง”
แม่ทัพหวังเชียนผู้นี้หากไม่มีหลักฐานแน่ชัดคงจะทำอะไรมันไม่ได้เป็แน่ อีกอย่างคนของมันมีอยู่ทุกที่ เขาหายไปสนามรบหกปี คนที่เคยเป็ของเขาก็ไปเข้ากับพวกมันหรือไม่ก็ล้มหายตายจากไปเยอะ
“หากมันคิดจะลงมือทำจริงๆ ข้าไม่เอาพวกมันไว้แน่ จิ้นฝานเตรียมตัวกลับวังหลวงวันนี้ ข้าไปจัดการธุระของข้าเสร็จจะรีบมาสมทบพวกเ้า”
หยางิหลงตัดสินใจไป เพื่อหาวิธีเข้าใกล้แม่ทัพหวังเชียนบางที หวังลี่เลี่ยน นางอาจจะมีเบาะแสให้เขาได้อะไรบ้าง
ครั้นคิดไปถึงหว่านชิงเยว่ก็ถอนหายใจเขาพึ่งจะพาตัวเองมาใกล้ชิดกับนางแต่ก็ต้องตัดใจจากไปก่อน แต่ถึงอย่างไรนางก็ต้องกลับเมืองหลวงอยู่แล้วเพราะตลอดหลายวันที่ได้รู้จักกับนางเขายิ่งชอบนางมากขึ้นนางใสซื่อไร้เดียงสา ไร้จริตมารยา จนบางทีเขาคิดไปว่านางจะทนแบกรับตำแหน่งที่เขาคิดจะมอบให้นางได้หรือไม่?
“เ้าจะไปหานางหรือ?”
“อืม”
หยางิหลงพยักหน้ารับแต่แววตาที่มองลู่จิ้นฝานจริงจังไม่หลบซ่อน ทำเอาลู่จิ้นฝานมองอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าเวลาเพียงไม่กี่วันหยางิหลงจะจริงจังถึงเพียงนี้
“เ้าจริงจังงั้นหรอ? เ้าก็รู้ฮองเฮาทรง้าให้เ้าแต่งงานกับคนที่ช่วยเ้าได้ นางเป็แค่บุตรีของขุนนางเล็กๆ ไม่มีทางที่จะได้เป็ชายารัชทายาทอย่างแน่นอน อีกอย่างนางยอมเป็สนมเล็กๆ ของเ้างั้นหรือ?”
ลู่จิ้นฝานเอ่ยเตือนเพื่อนรักด้วยความเป็ห่วงอยากให้เขาตัดสินใจอีกครั้งอุปสรรคยังมีอีกเยอะไหนจะพวกที่ไม่สนับสนุนเขาที่คอยขัดแย้งมาตลอด จึงไม่อยากให้หยางิหลงต้องตัดสินใจผิด
“ข้ามีวิธีของข้า เ้าเองก็รู้จักข้าดีหากข้าตัดสินใจแล้วใครก็ขวางไม่ได้ เื่นี้เ้าไม่ต้องห่วงข้าจัดการเอง”
แววตาัของหยางิหลงมองไปที่ลู่จิ้นฝานอย่างไม่พอใจ เขารู้ว่ามารดาคิดอะไร แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้ว เขาจะทำให้นางคู่ควรกับเขาให้ได้ จะต้องไม่มีใครมาดูถูกนางทั้งนั้น เขาไม่อยากได้ชายาเพื่อการเมือง เื่นี้มันเป็หน้าที่ของบุรุษหากตำแหน่งที่เขาได้มาจะต้องอาศัยสตรีช่วยเหลือเขาก็ไม่คู่ควรที่จะรับตำแหน่งนั้นแล้ว
‘หว่านชิงเยว่ พี่จะดูแลปกป้องเ้าเอง เ้ารอพี่ก่อนนะ'
*******************************
“น่ารักน่าเอ็นดูจังเลยนะเ้าค่ะคุณหนูดูสิเ้าคะ หากลองอีกสักชุดจะเป็อย่างไรบ้างนะ”
มี่อิงช่วยแม่นมของเป่าเปาเปลี่ยนชุดที่หว่านชิงเยว่เตรียมมาให้ พยักหน้าให้มี่ถงเรียกคุณหนูของพวกนางที่ั้แ่มายังไม่พูดไม่จาเอาแต่นิ่งเงียบไม่ตื่นเต้นดีใจเหมือนกับทุกครั้งที่เจอกับเป่าเปาหรือเป็เพราะว่าอยู่ๆ คุณชายเฟยหลงก็ขอตัวกลับก่อนคุณหนูก็เลยเหงาที่ไม่มีเพื่อนคุย
“ใช่เ้าค่ะ ลองชุดนี้ด้วยนะเ้าคะ คุณหนู! คุณหนู? ได้ยินบ่าวไหมเ้าคะคุณหนู!?”
“เ้าไม่สบายหรือเปล่าเยว่เอ๋อร์?”
จิวเหมยฟางพี่สะใภ้ใหญ่เอ่ยถามเมื่อเห็นอาการของหว่านชิงเยว่ั้แ่มาเยี่ยมเป่าเปาน้อยดูไม่ค่อยพูดค่อยจา อาการเหม่อลอยบางทีถามอะไรไปนางก็ไม่ตอบ สังเกตมาสักพักจนทนไม่ไหวเลยต้องถามขึ้นมา
“ข้าไม่เป็ไรเ้าคะพี่สะใภ้ งั้นข้าขอกลับก่อนดีกว่าเ้าคะ อีกไม่กี่วันก็จะกลับเมืองหลวงแล้วต้องเตรียมเก็บของ เป่าเปาพี่ชิงเยว่ไปก่อนนะ โตเร็วๆ นะ อย่าดื้อกับท่านแม่รู้ไหม”
หว่านชิงเยว่หอม ฟัดกระต่ายตัวน้อยจนพอใจแล้วจึงกลับ ระหว่างที่นั่งรถม้านางก็เข้าสู่ภวังค์เหมือนเดิมบ่าวทั้งคู่ได้แต่เป็ห่วงไม่รู้ว่าวันนี้คุณหนูชิงเยว่ของพวกนางเป็อะไรไป
หว่านชิงเยว่ไม่รู้ตัวว่ากำลังทำตัวผิดปกตินางเพียงคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย คิดเื่ตัวเองคิดเื่ิเฟยหลงเมื่อเช้าว่านางตัดสินใจเร็วเกินไปไหม ปกติแล้วเขาต้องรู้จักกันประมาณไหนถึงจะตัดสินใจเื่ความรัก นางรู้สึกว่าตัวเองยังใหม่มากๆ กับเื่ความสัมพันธ์และที่สำคัญนางไม่รู้เื่อะไรของิเฟยหลงเลยทั้งความชอบ นิสัยใจคอแล้วที่สำคัญไม่ใช่ว่าเขามีฮูหยินทั้งหลายอยู่บ้านแล้วหรือ? เพราะคนที่นี่มักจะมีเมียเยอะเป็เื่ปกติ ทุกคนมองว่าไม่แปลก
‘หากว่าเขาไม่โสดแกจะรับได้ไหมชิงเยว่ เฮ้อ~จะเปลี่ยนใจทันไหมเนี่ย'
282
