จอมยุทธ์ซุปตาร์

        เช้าวันนี้เป็นวันเปิดเทอม  ไป่ฉีตื่นขึ้นมาอาบน้ำ  ตามด้วยเมิ่งชิงชิง  เขาใช้เวลาแต่งตัวกับจัดทรงผมไม่นานก็เดินลงมาข้างล่าง

        “ท่านฉีคะ  อาหารเตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ  จะทานเลยไหมคะ” ไป่โม่ลี่ถาม

        “ 2 คนนั้นล่ะ” ไป่ฉีถาม

        “ใช้ไปซื้อของสดที่ตลาดตอนเช้า  กลับมาก็ให้ไปจัดการทำความสะอาดรถให้ฮูหยินชิงชิงค่ะ” ไป่โม่ลี่กล่าว

        “อืม  พ่อกับแม่ยังไม่ตื่น  ถ้าพวกท่านตื่นแล้ว  ก็ค่อยทำอาหารล่ะ  ตอนนี้เตรียมวัตถุดิบไว้ก่อน  จะได้ไม่เสียเวลาทำอาหารมากนัก  พวกท่านจะได้ไม่รออาหารนาน” ไป่ฉีกล่าว

        “ได้ค่ะ” ไป่โม่ลี่ตักข้าวให้กับไป่ฉี

        “ไป๋หู่  ซีหยาน  พวกเธอยังไม่ตื่นกันอีกเหรอ” เมิ่งชิงชิงที่แต่งตัวเสร็จเดินผ่านหน้าห้องของ 2 หนุ่มที่มีเสียงกรนเบา ๆ  เธอจึงเคาะประตูและเรียก

        ปึง  ตึง  โครม

        เสียงชุลมุนวุ่นวายกับเสียงคนปะปนกัน  ดูท่าทางจะตื่นกันแล้ว และก็เริ่มการทะเลาะวิวาทยามเช้าเหมือนเดิม  เมิ่งชิงชิงไม่คิดจะกล่าวห้าม  เพราะเธอรู้ว่าถึงห้ามไป  ทั้ง 2 คนก็ไม่ฟังเธออยู่ดี  จึงเดินลงมาชั้น 1 มานั่งลงข้าง ๆ ไป่ฉี

        “พี่ชิงชิง  หลังส่งผมที่โรงเรียนแล้วจะเข้าบริษัทเลยรึเปล่า” ไป่ฉีถาม

        “อืม ฉันว่าจะหางานให้นายสักหน่อยน่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        “ดีเลย  ถ้ามีงานถ่ายแบบนิตยสาร  ก็รับมาได้นะครับ  มันคงไม่กระทบการเรียนเท่าไหร่  ใช้เวลาไม่มากด้วย” ไป่ฉีกลาว

        “แล้วอยากได้พวกงานแบบไหนอีกไหม” เมิ่งชิงชิงถาม

        “เป็นพวกเกมโชว์ตอบคำถามก็ได้ครับ  ที่ถ่ายจบในวันเดียว  เลือกช่วงวันเสาร์เป็นหลัก  แต่ถ้าเริ่มถ่ายละครแล้วก็คงต้องหยุดไป” ไป่ฉีกล่าว

        “เข้าใจแล้ว” เมิ่งชิงชิงกล่าว

        ไม่นาน 2 สหายของไป่ฉีก็เดินลงบันไดมา  แม้จะใส่ชุดนักเรียนเหมือนกับไป่ฉี  แต่สไตล์การแต่งตัวก็ต่างกันมาก  เมิ่งชิงชิงมองทั้งสามคนแล้วคิดว่าวันนี้ที่โรงเรียนคงต้องวุ่นวายแน่

        ไป่ฉีนั้นแต่งตัวเรียบร้อยตามระเบียบของโรงเรียน  เสื้อเชิ้ตแขนสั้นติดกระดุมทุกเม็ด  เน็กไทดึงขึ้นสุด  ชายเสื้ออยู่ในกางเกง  รองเท้าเป็นรองเท้าหนัง  ทำให้เขาดูภูมิฐานไม่น้อย

        หลี่ซีหยาน  เสื้อเชิ้ตปลดกระดุมเม็ดบนสุดเผยให้เห็นไหปลาร้าของเขาเล็กน้อย  เน็กไทคลายออกหลวม  แต่ชายเสื้อยังคงใส่ในกางเกง  ใส่รองเท้ากีฬา

        ไป๋หู่  เสื้อเชิ้ตปลดกระดุม 2 เม็ด  เน็กไทไม่ใส่  ชายเสื้อก็ไม่ได้ใส่ในกางเกงให้เรียบร้อย  รองเท้าก็เป็นรองเท้ากีฬาเช่นกัน  ไป่ฉีที่เห็นก็พอจะเข้าใจได้  เพราะนิสัยไป๋หู่เป็นคนไม่ชอบความยุ่งยากนี่แหละที่ทำให้การแต่งตัวออกมาเป็นแบบนี้

        “ไป๋หู่  นายอยากโดนฝ่ายปกครองหักคะแนนการแต่งกายตั้งแต่วันแรกเลยเหรอ” ไป่ฉีถาม

        “ที่โรงเรียนเก่า  ผมก็แต่งแบบนี้  อาจารย์ว่าไปก็เท่านั้น  คะแนนความประพฤติมันก็แค่ 10 คะแนน  หักไปก็ไม่กระทบผมสักหน่อย  ผมกับพวกพี่มีความทรงจำแบบภาพถ่าย  อ่านอะไรก็จำได้ในครั้งเดียวอยู่แล้ว  เพราะงั้นตอนมัธยมต้น  ผมถูกหักคะแนนนี้จนหมด  ก็ยังได้เกรด A ทุกวิชาอยู่ดี  เพราะผมน่ะตั้งใจเรียน  สอบก็ได้คะแนนเต็ม  ไม่ได้ทำตัวก้าวร้าวกับอาจารย์ หรือทำผิดอะไรนอกจากการแต่งกายนี่นา  อีกอย่างนะพี่ฉี  ถ้าพี่แต่งตัวแบบผมนะ  รับรองว่าสาว ๆ ติดตรึม” ไป๋หู่กล่าวก่อนจะรู้สึกเย็นสันหลังวาบ  เมื่อหันไปก็เจอสายตาน้ำแข็งของเมิ่งชิงชิงที่มองมาที่เขา

        “เสี่ยวไป๋  ฉันให้เธอพูดใหม่นะ  ให้ไป่ฉีแต่งตัวแบบเธอเพื่ออะไรเหรอ  พี่ได้ยินไม่ชัดน่ะ” เมิ่งชิงชิงกล่าวก่อนจะใช้มีดหั่นไข่ดาว  เสียงบ่งบอกว่าเธอใช้แรงกดมากกว่าปกติ  สายตาเธอเย็นเยียบบอกถึงความไม่พอใจ

        “พี่ชิงชิง  ผมแค่พูดเล่น  อีกอย่างพี่ฉีไม่มีทางนอกใจพี่หรอก  ใช่ไหมครับ” ไป๋หู่รีบส่งสายตามาขอความช่วยเหลือจากไป่ฉีทันที

        “ใช่  แต่ถ้าทำตามที่นายบอกฉันก็จะยุ่งยาก  พี่ชิงชิงก็ไม่สบายใจ  ดังนั้น  เรื่องนี้ไม่ควรพูดล้อเล่น” ไป่ฉีกล่าว  ไป๋หู่ดูหงอยลงทันที  เหมือนเห็นหูกับหางของเขาตกลง

        “แต่ละคนชอบไม่เหมือนกัน  นายไม่ต้องเศร้าไปหรอกน่า” หลี่ซีหยานตบหลังไป๋หู่เบา ๆ

        “ขอบใจ” ไป๋หู่กล่าวก่อนจะเริ่มกินข้าวเช้า

        หลังมื้อเช้า  ทั้งหมดขึ้นไปนั่งรถ  ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าโรงเรียนมัธยมปลายมิดการ์ด  เวลาตอนนี้เริ่มมีนักเรียนเดินมากันบ้างแล้ว  เมื่อประตูรถเปิดออก  คนที่เดินอยู่ใกล้ที่สุดได้หันมามองคนที่กำลังจะลงจากรถ  ก่อนจะหยุดฝีเท้าของตน

        “ทำอะไรของเธอน่ะ  อยู่ ๆ ก็หยุดเดิน” ชายหนุ่มที่เดินตามหลังมาถามขึ้น  โชคดีที่เขาหยุดทัน  ไม่งั้นหญิงสาวข้างหน้าเขาคงโดนเขาชนล้มไปแล้ว

        “.......” ไร้เสียงตอบรับจากหญิงสาว  หากแต่สิ่งที่ชายหนุ่มเห็นคือจุดที่หญิงสาวมองอยู่

        เสียงฮือฮาเกิดขึ้นทันที  เมื่อคนที่ลงจากรถทั้ง 3 คนคือ หนุ่มหล่อที่บางคนเคยเห็นตอนวันสอบเข้า  ซ้ำ 1 ในนั้นคือดาราที่มีชื่อเสียงในงานแฟชั่นโชว์  รายการราชานักกิน  รายการซุปตาร์จำแลง  อีกทั้งยังเป็นคนที่สอบได้อันดับ 1 ในการสอบเข้าปีนี้อีกด้วย

        “ผมบอกแล้ว  ว่าพวกเราต้องตกเป็นเป้าสนใจ......แว๊ก” ไป๋หู่ที่เดินลงมาถูกหลี่ซีหยานถีบเพราะขวางทางลงของเขา

        “เกะกะชะมัด  นายลงแล้วก็หลบหน่อยไม่ได้รึไงกัน” หลี่ซีหยานกล่าว

        “บอกกันก็ได้นี่  ไม่เห็นต้องถีบเลย” ไป๋หู่กล่าว

        “ทั้ง 2 คนเลิกทะเลาะกันเถอะ  ตอนนี้เรารีบเดินเข้าโรงเรียนดีกว่า  เพราะตอนนี้คนชักเริ่มเยอะแล้ว” ไป่ฉีกล่าว

        ทั้ง 3 คนที่เพิ่งลงจากรถสังเกตเห็นว่าพวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของนักเรียนชายและนักเรียนหญิง  ซึ่งตอนนี้ล้อมวงดูพวกเขาอยู่

        “ไว้เดี๋ยวถ้าเลิกเรียนแล้ว  ผมโทรหานะครับ” ไป่ฉีหันมากล่าวกับเมิ่งชิงชิง

        “ได้” เมิ่งชิงชิงตอบก่อนจะให้คนขับขับรถออกไป

        พวกไป่ฉีเดินเข้ามาในโรงเรียน  โดยมุ่งไปยังโต๊ะที่พวกเขาเคยติวหนังสือตอนสอบเข้า  ที่นั่นเขาเห็นต้าถงกำลังหลับบนตักของเหม่ยเหมย (หัวหน้าห้องของไป่ฉี) ท่ามกลางสายตาอิจฉาของชายหนุ่มที่ยังโสดทั้งหลาย

        “ไม่คิดว่ามาวันแรกนายก็เรียกสายตาเกลียดชังจากนักเรียนชายได้มากขนาดนี้” ไป่ฉีกล่าว

        “อ้าว  พวกนายมากันแล้วเหรอ” ต้าถงลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงไป่ฉี

        “ปกตินายไม่ใช่พวกมาเช้านี่” ไป่ฉีถาม

        “เหม่ยเอ๋อโทรมาปลุกแต่เช้าน่ะ” ต้าถงตอบ

        “เลยมานอนอวดแฟนตรงนี้เนี่ยนะ” ไป๋หู่กล่าว

        “ทำไม  นี่แฟนฉัน” ต้าถงส่งยิ้มกวนประสาทให้ไป๋หู่

        “เอ๋ กล้าพูดขึ้นเยอะเลยนี่ต้าถง” เสียงของมู่ซื่อเฉิงดังมา

        “สายนะนาย” ไป่ฉีหันไปทางที่มาของเสียง

        “ฉันหลับเพลินไปหน่อยน่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า” มู่ซื่อเฉิงหัวเราะกลบเกลื่อน

        ระหว่างที่พวกไป่ฉีกำลังนั่งคุยกันอยู่  พวกเขาตกเป็นเป้าสายตาของหญิงสาวมากมาย  มีหลายคนที่สอบถามถึงชายหนุ่ม 2 คนที่มาพร้อมกับไป่ฉี

        “2 คนนั้นเป็นดารารึเปล่าน่ะ” นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามคนข้าง ๆ

        “อาจจะใช่ก็ได้  ดูไป่ฉีสนิทสนมกับพวกเขา  แถมนั่งรถผู้จัดการของไป่ฉีมาเรียนด้วยกัน  คงเป็นหน้าใหม่ในวงการละมั้ง” นักเรียนหญิงที่ถูกถามพูดความคิดเห็นของตัวเองออกมา

        “ฉันได้ยินพวกเขาเรียกชื่อกันด้วยนะ” นักเรียนหญิงอีกคนกล่าว

        “บอกมา ๆ ฉันอยากรู้” นักเรียนหญิง 2 คนที่พูดคุยกันเมื่อครู่หันมาหานักเรียนหญิงที่บอกว่ารู้ชื่อของชายหนุ่มทั้ง 2 คนที่มาโรงเรียนพร้อมกับไป่ฉี

        “คนผมสีน้ำเงินนั่นชื่อ หลี่ซีหยาน  ส่วนอีกคนที่ดูเซ็กซี่ชื่อ ไป๋หู่” นักเรียนหญิงบอกชื่อของชายหนุ่มทั้ง 2 คนที่นักเรียนหญิงหลายคนอยากรู้

        “ไป๋หู่  เขาดูเท่มาก”

        “หลี่ซีหยานมาดนิ่ง ๆ แนวเจ้าชายเย็นชา  ดูหล่อจัง”

        “พวกเรามาตั้งชมรมกันดีไหม”

        “ชมรมอะไร”

        “ชมรมสุนทรียภาพของหญิงสาว  ศึกษาความงามของบุรุษ”

        “ยอดเยี่ยม  จัดไปเลย  ฉันขอเข้าด้วย”

        “ไปขอใบตั้งชมรมมา  ฉันเอาด้วยคน”

        พวกไป่ฉีต่างพูดคุยกันโดยไม่รู้เลยว่า  เหล่าหญิงสาวต่างรวมตัวกันตั้งชมรมเพื่อส่องพวกเขาโดยเฉพาะ และนี่คือที่มาของชมรมสุนทรียภาพของหญิงสาว  ที่จะนำความวุ่นวายมาสู่พวกเขา

        เมื่อถึงเวลานักเรียนทุกคนเข้าไปยังหอประชุมเพื่อร่วมพิธีปฐมนิเทศน์  ไป่ฉีเป็นตัวแทนกล่าวสุนทรพจน์  หลังจบพิธีการเรียบร้อย  นักเรียนทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องเรียนของตน  ซึ่งพวกไป่ฉีนั้นได้อยู่ห้องเดียวกันหมด  รวมถึง.....อี้หาน

        “ไม่คิดว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกับนายนะ” อี้หานเดินเข้ามาทักไป่ฉี

        “ใช่ คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าแต่นายอยากจะแข่งทั้งเรื่องเรียน  ทั้งกีฬาใช่ไหม” ไป่ฉีถาม

        “ของมันแน่อยู่แล้ว” อี้หานตอบก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตน  ซึ่งอยู่ด้านหน้าของไป่ฉี  ส่วนพวกเพื่อน ๆ ของไป่ฉีก็จับจองโต๊ะรอบ ๆ ไป่ฉีเอาไว้หมด

        แน่นอนว่าเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน  มีนักเรียนหญิงหลายคนเข้ามาคุยกับพวกไป่ฉี และมีนักเรียนชายบางคนกล้ามายุ่งกับเหม่ยเหมยของต้าถง  ซึ่งต้าถงก็แยกเขี้ยวขู่  เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของทันที

        ไป่ฉีพูดคุยกับนักเรียนหญิงบ้างนิดหน่อย  ส่วนใหญ่จะมาขอลายเซ็นเขา  บางคนก็เอานิยายมาให้เขาเซ็น  ซึ่งไป่ฉียินดีเซ็นให้  ไม่ได้แสดงอาการรำคาญหรือไม่พอใจแต่อย่างใด

        “นักเรียนนั่งที่ได้แล้ว” อาจารย์ผู้หญิงเปิดประตูเข้ามาในห้อง  พร้อมกับลากเอากล่องจำนวนมากเข้ามา

        “ก่อนอื่น ครูจะเรียกชื่อ  แล้วให้ทุกคนออกมารับแท็บเล็ตพีซีไปคนละเครื่องนะ” อาจารย์หญิงที่เป็นอาจารย์ประจำชั้นกล่าว

        หลังจากแจกจ่ายแท็บเล็ตพีซีให้ทุกคนเรียบร้อยแล้ว  อาจารย์หญิงได้แนะนำว่าเธอชื่อ หลิวซีอิ๋ง  เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาประจำห้อง และเป็นอาจารย์สอนวิชาคณิตศาสตร์อีกด้วย

        “คู่มือนักเรียนที่ทางโรงเรียนแจกให้  พวกเธอควรอ่านมัน  สำหรับในเทอมแรกนี้ทางโรงเรียนได้ทำการลงทะเบียนรายวิชาพื้นฐานเอาไว้ให้แล้ว  ส่วนเทอมหน้าจะให้พวกเธอลงรายวิชากันเอง  แน่นอนว่าเราใช้ระบบเดียวกับมหาวิทยาลัย  อีกอย่างคือทุกเทอมจะต้องเลือกวิชาสุขศึกษาและกีฬา  ซึ่งพวกเธอสามารถเลือกชนิดกีฬาที่อยากเรียนได้  โดยต้องเป็นกีฬาที่ทางโรงเรียนเรามีชมรมกีฬาชนิดนั้นอยู่  สำหรับในการเรียนนั้นอย่างที่พวกเธอได้เห็นไปแล้วตอนมาเยี่ยมชมโรงเรียน  เราจะใช้แท็บเล็ตพีซีในการเรียนการสอน  ไม่มีการใช้หนังสือ  เนื้อหาในคาบเรียน  อาจารย์ประจำรายวิชาจะส่งให้ทุกคนในคาบเรียนผ่านทางแท็บเล็ตพีซี  พวกเธอสามารถเขียนเติมลงไปในเนื้อหาพวกนี้ได้ตามความเข้าใจของพวกเธอโดยใช้ปากกาที่ให้มาพร้อมกับแท็บเล็ตพีซี  นอกจากนี้ยังสามารถเขียนคำถามที่ตนเองสงสัยส่งไปให้กับอาจารย์ได้ในระหว่างที่อาจารย์กำลังสอน  ซึ่งอาจารย์จะตอบกลับในเวลาไม่นาน  มีการทดสอบในทุกคาบ  เพื่อวัดประสิทธิภาพการในคาบเรียน  สามารถทราบผลการทดสอบได้ทันทีผ่านแท็บเล็ตพีซีของแต่ละคน  วันนี้ไม่มีการเรียนการสอนก็จริง  แต่ครูจะเริ่มสอนวิชาของครูในวันนี้เลย  เพื่อให้พวกเธอได้ฝึกใช้แท็บเล็ตพีซีนี้” หวังซีอิ๋งกล่าว

        คาบเรียนเริ่มขึ้นแบบไม่ทันให้นักเรียนได้ตั้งตัว  มีเสียงบ่นบ้างเล็กน้อย  หลังหมดคาบเรียน  หลี่ซีหยานกับไป๋หู่  ต้าถง และมู่ซื่อเฉิง  ตัดสินใจจะไปดูชมรมกีฬาที่อยากเข้า  สำหรับไป่ฉีนั้นตัดสินใจเลือกกีฬาบาสเกตบอล

        “พี่ชิงชิง  วันนี้ชั่วโมงเรียนหมดแล้วครับ  ครับ  เจอกันที่บริษัทเลย  ผมไปเองได้” ไป่ฉีกล่าวก่อนจะหาที่ที่ไม่มีคน  เปิดประตูมิติไปโผล่ใกล้ ๆ กับบริษัททันที

_________________________

+ฝากเพจนิยายด้วยครับ+