ฮูหยินบ้านนอกของคุณชายเสียน

หวงลี่เฟยมองตามเหลียนฮวาด้วยความเสียดายก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเสียนอี้หลง

“เจ้ามาหาข้าไม่ใช่หรอกหรือ”

หวงลี่เฟยรีบเดินไปหาเสียนอี้หลงในทันที

“สหายรักเหตุใดเจ้าจึงได้ชักสีหน้าราวกับไม่พอใจเช่นนั้นเล่าข้าแค่สนทนากับฮูหยินของเจ้าเพียงเท่านั้นเอง”

“เหอะ เหตุใดเจ้าจะต้องสนทนากับนางกันเจ้าสนิทคุ้นเคยกับนางเช่นนั้นหรือ”

“จะคุ้นเคยหรือไม่หาใช่เรื่องสำคัญข้าเป็นคนที่ชอบผูกสัมพันธไมตรีกับผู้คนยิ่งเป็นสตรีที่งดงามเช่นฮูหยินของเจ้าข้ายิ่งอยากหยิบยื่นไมตรีให้”

“ลี่เฟยเจ้า”

“จุ๊ จุ๊ จุ๊ ไม่เอาน่าอี้หลงข้าแค่ล้อเจ้าเล่นน่าภรรยาของสหายข้าไม่คิดจะแย่งชิงหรือเกี้ยวพาเป็นแน่”

“ช่างเถอะ ว่าแต่เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไรกัน”

“ก็ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่เป็นห่วงเจ้าหลังจากที่ท่านลุงเสียนจากไปข้าก็ไม่ได้พบเจ้านานนับหลายวัน”

“งั้นหรือ”เสียนอี้หลงพูดพร้อมกับเดินนำไปยังห้องของเขา

หวงลี่เฟยมองดูเสียนอี้หลงด้วยความเป็นห่วง

“ฮูหยินของเจ้าดูแลเจ้าไม่ดีเช่นนั้นหรือเหตุใดเจ้าจึงได้ดูซูบผอมเช่นนั้น”

เสียนอี้หลงค่อยๆเดินมานั่งที่เก้าอี้ก่อนจะมองหน้าหวงลี่เฟย“หาใช่เพราะนางไม่ ที่ข้าซูบผอมลงเป็นเพราะข้ายังทำใจเรื่องที่ท่านพ่อจากไปไม่ได้ต่างหาก”

“เช่นนั้นหรอกหรือข้าก็นึกว่าเป็นเพราะฮูหยินของเจ้าซะอีกที่ดูแลเจ้าไม่ดี ข้าจะได้ไปจัดงานนางที่ทำให้สหายรักของข้าซูบผอม”

“เจ้ากล้ารึ ลองเจ้าแตะต้องนางดูสิข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่”

หวงลี่เฟยยิ้มอ่อนราวกับกำลังพอใจในท่าทางเป็นห่วงภรรยาของเสียนอี้หลง

“ฮ่า ฮ่า ฮ่าไหนเจ้าเคยบอกข้าว่าไม่ได้สนใจนาง แล้วเหตุใดจึงต้องออกตัวปกป้องนางด้วยเล่า”

“ใครว่าข้าปกป้องนางกัน”

“ก็ที่เจ้ากำลังทำอยู่เช่นไรเล่าเรียกว่าปกป้องนาง”

เสียนอี้หลงรีบหันหน้าหลบตาหวงลี่เฟยในทันทีเมื่อถูกจับได้

มือใหญ่ค่อยๆวางบนบ่าของเสียนอี้หลงด้วยความห่วงใย

“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังเสียใจเรื่องท่านลุงเสียนแต่เจ้าก็จำต้องยอมรับความจริงชีวิตของเจ้ายังมีฮูหยินและเหล่าคนใช้ในบ้านที่เจ้าต้องดูแลหากเจ้าเป็นอะไรไปอีกคนแล้วคนข้างหลังเจ้าจะเป็นเช่นไร”หวงลี่เฟยพูดให้กำลังใจ

“ข้าขอบใจเจ้าลี่เฟยที่พูดปลอบใจข้า”

ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เสียนอี้หลงเดินไปเปิดประตูห้องก่อนจะมองสาวใช้ผู้หนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตู

“เจ้ามีอะไรงั้นหรือ”เขาถามสาวใช้ผู้นั้น

“เรียนคุณชายคุณหนูหลี่มาขอพบท่านเจ้าค่ะ”

เสียนอี้หลงขมวดคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจ

“อื้ม เจ้าให้นางรอข้าที่ห้องรับแขกเดี๋ยวข้าจะตามไป”

“เจ้าค่ะคุณชาย”พูดจบสาวใช้ก็รีบเดินจากไปในทันที

“คุณหนูหลี่จางเอ๋องั้นหรือที่มาพบเจ้า ข้าว่านางคงจะคิดอะไรกับเจ้าเป็นแน่ตั้งแต่ครานั้นสายตาที่นางมองเจ้าข้าก็พอจะเดาได้ว่านางคิดอะไรกับเจ้าอยู่”หวงลี่เฟยเอ่ยขึ้น

“เหลวไหลเจ้าพูดเช่นนี้อาจทำให้นางเสียหายได้”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า อี้หลงเจ้าอย่าทำเหมือนไร้เดียงสานักสิข้าเพียงมองแว็บเดียวก็มองทะลุถึงภายในจิตใจของนางแล้ว”

“ข้าไม่อยากพูดเรื่องเหลวไหลกับเจ้าแล้วเจ้าจะไปพบคุณหนูหลี่กับข้าหรือไม่”

“ไม่ล่ะข้าไม่ชอบนางเท่าไหร่นักเดี๋ยวข้าขอเดินเล่นในสวนของเจ้าซักพักก็จะกลับ”

“ถ้าเช่นนั้นก็ตามใจเจ้าเดี๋ยวข้าไปพบนางก่อน”เสียนอี้หลงพูดจบก็รีบเดินจากไปในทันที