ระบบสร้างจักรวรรดิ อันดับ 1

ตอนที่ 47 : อาณาจักรแรกของมนุษย์

[กรุณาตั้งชื่ออาณาเขตแรกของคุณ]

ข้อความสีทองลอยอยู่ตรงหน้าธีร์ ท่ามกลางความเงียบที่ปกคลุมทั่วห้องใต้ดิน ทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่เขาโดยไม่รู้ตัว แม้แต่ผู้รอดชีวิตที่เพิ่งหลุดพ้นจากความตาย ก็ยังสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่เปลี่ยนไปแล้ว

ไม่ใช่แค่ในห้องนี้

แต่คือทั้งโลก

เพราะตั้งแต่วินาทีที่ประกาศระดับโลกดังขึ้น มนุษยชาติทั้งหมดก็ถูกดึงเข้าสู่ “ยุคใหม่” อย่างสมบูรณ์แล้ว

ยุคที่ผู้แข็งแกร่งจะเริ่มสร้างอาณาจักรของตัวเอง

ยุคที่กฎของโลกเดิม กำลังพังทลายลงทีละส่วน

และยุคที่สงครามระหว่างโลก… กำลังค่อย ๆ เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ

ธีร์จ้องข้อความตรงหน้าเงียบ ๆ ขณะที่ Gate Core สีทองดำกำลังลอยอยู่เหนือฝ่ามือช้า ๆ พลังจากมันยังคงไหลเข้าสู่ร่างของเขาอย่างต่อเนื่อง ทำให้ความคิดหลายอย่างเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

เขาเห็นภาพของโลกอนาคต

เมืองที่ล่มสลาย

รัฐบาลที่สูญเสียการควบคุม

ผู้มีพลังที่เริ่มรวมกลุ่มกันเอง

และมนุษย์ที่อ่อนแอ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างโหดเหี้ยม

หากปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ โลกจะเข้าสู่ยุคแห่งความโกลาหลแน่นอน

และก่อนที่ธีร์จะทันตอบอะไร…

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของผู้กองภาสก็ดังขึ้นไม่หยุด

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

สัญญาณมือถือที่เคยหายไป กลับมาแล้ว

ผู้กองภาสรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที ก่อนสีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ระหว่างอ่านข้อความที่ไหลเข้ามาไม่หยุด

“ทั่วประเทศเริ่มวุ่นวายแล้ว…” เขาพูดเสียงเครียด

มินหันมามองทันที “เกิดอะไรขึ้น?”

“มีประตูแบบนี้โผล่หลายจังหวัด” ผู้กองภาสตอบเร็ว ๆ “กรุงเทพ เชียงใหม่ โคราช… แม้แต่ต่างประเทศก็มี”

หัวใจของทุกคนหนักลงทันที

เพราะนั่นหมายความว่า ประตูที่พวกเขาเพิ่งปิดได้… เป็นเพียง “หนึ่งแห่ง” เท่านั้น

ผู้กองภาสเลื่อนหน้าจอเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ก่อนกัดฟันแน่น

“ทหารเริ่มปะทะกับมอนสเตอร์แล้ว แต่เสียหายหนักมาก”

“บางพื้นที่… ติดต่อไม่ได้แล้ว”

บรรยากาศทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง

เพราะตอนนี้ ทุกคนเริ่มเห็นภาพเดียวกันแล้ว

โลกเดิม… กำลังพังลงจริง ๆ

ทันใดนั้นเอง

เสียงร้องไห้ของเด็กผู้หญิงคนเดิมก็ดังขึ้นเบา ๆ

“พี่…” เธอกอดแขนมินแน่น “พวกหนูจะตายไหม…”

คำถามสั้น ๆ นั้น ทำให้หลายคนในห้องนิ่งไปทันที

แม้แต่ผู้กองภาสเอง ยังตอบไม่ออก

เพราะในโลกแบบนี้ ไม่มีใครกล้ารับประกันอนาคตได้อีกแล้ว

แต่ในตอนนั้นเอง

ธีร์กลับค่อย ๆ เดินออกมาข้างหน้า

ดวงตาสีทองของเขามองผู้รอดชีวิตทีละคนอย่างเงียบงัน

ก่อนพูดออกมาช้า ๆ

“ตราบใดที่ผมยังอยู่…”

“จะไม่มีใครถูกทิ้งอีก”

น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง

แต่กลับหนักแน่นจนทั้งห้องเงียบลงทันที

แม้แต่ลูเซียน ยังเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

เพราะคำพูดเมื่อครู่…

ไม่ใช่คำพูดของเด็กมหาวิทยาลัยธรรมดาอีกแล้ว

แต่มันคือคำประกาศของ “ผู้ปกครอง” จริง ๆ

ติ๊ง!

[คุณสมบัติ Leadership เพิ่มขึ้น]

[ประชากรเริ่มต้นให้การยอมรับ]

[สามารถก่อตั้งอาณาเขตได้]

Gate Core เริ่มส่องแสงสว่างขึ้นอีกครั้ง

ข้อความตั้งชื่ออาณาเขต ยังคงลอยอยู่ตรงหน้า

ธีร์นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนพิมพ์ชื่อออกไปช้า ๆ

[New Avalon]

ทันทีที่ชื่อถูกยืนยัน

ตูมมมมมมมมมม!!!

แสงสีทองมหาศาลระเบิดออกจาก Gate Core ทันที อักขระจำนวนมากปรากฏขึ้นทั่วห้องใต้ดิน ก่อนพลังของประตูจะเริ่มหลอมรวมเข้ากับพื้นที่รอบด้าน

ผนังหินที่แตกร้าวเริ่มถูกปกคลุมด้วยลวดลายสีทอง

พื้นดินเริ่มแข็งแรงขึ้น

แม้แต่พลังงานในอากาศ ก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

ติ๊ง!

[อาณาเขต “New Avalon” ถูกสร้างสำเร็จ]

[ระดับอาณาเขต : Village]

[ประชากรปัจจุบัน : 23]

[ยูนิตพิเศษ : Lucian / Gate Keeper]

[สิ่งปลูกสร้างที่สามารถสร้างได้ ถูกปลดล็อก]

ทันใดนั้นเอง

แผนที่สามมิติขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

มันคือภาพของพื้นที่รอบมหาวิทยาลัยทั้งหมด

และบนแผนที่นั้น…

มีจุดสีแดงจำนวนมหาศาล กำลังกระพริบอยู่ทั่วกรุงเทพ

บางจุดใหญ่กว่าที่นี่หลายสิบเท่า

ส่วนตรงกลางของกรุงเทพ…

มี “จุดสีดำ” ขนาดมหึมากำลังกะพริบช้า ๆ

ติ๊ง!

[ตรวจพบประตูระดับสูง]

[คาดการณ์การเปิดเต็มรูปแบบ : 89 วัน]

ทั้งห้องเงียบลงทันที

เพราะทุกคนรู้แล้วว่า…

97 วันที่ได้รับมา

อาจไม่ใช่เวลาพัก

แต่มันคือ “เวลานับถอยหลัง” ก่อนมหานครทั้งเมืองจะกลายเป็นสนามรบของจริง