[เรียว]
เมื่อผมได้ยินประโยคที่ฟ้าครามพูดกับธาราออกมาทุกคำพูดนั้นก็ทำให้ผมเสียความรู้สึกมาก จนผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่านั่นคือคำพูดของฟ้าคราม
ซึ่งผมไม่เข้าใจเลยว่าเขาพูดออกมาได้ยังไงว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับผมเขาพูดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกับผม แถมเขายังใส่ร้ายผมว่าผมเมาแล้วแก้ผ้าขึ้นไปนอนบนเตียงกับเขาเองผมเสียใจมากจนผมไม่อาจทนยืนอยู่ตรงนั้นได้อีกแล้ว ผมจึงรีบควงแขนของธาราเดินออกจากห้องของฟ้าครามผ่านหน้าอรอุมาออกไปอย่างรวดเร็ว
และพอผมกับธาราเดินออกมาถึงหน้าบ้านผมก็รีบปล่อยมือจากแขนของธาราทันที ก่อนที่ผมจะขอให้ธาราพาผมกลับไปส่งที่บ้าน แต่ในจังหวะนั้นธารารีบคว้ามือของผมเข้าไปกุมไว้แนบกับหน้าอกของเขาแล้วเขาก็เอ่ยถามผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด
"หมอเรียวครับ? ฟ้าครามไม่ได้ทำอะไรคุณจริง ๆ ใช่ไหมครับ? เขาไม่ได้ล่วงเกินอะไรคุณจริงๆ ใช่ไหมครับ? "
ธาราจ้องหน้าผมเพื่อกดดันให้ผมตอบคำถามของเขา
"เมื่อกี้คุณไม่ได้ยินที่คุณฟ้าครามพูดเหรอครับ?ถ้าเขาบอกว่าไม่มีอะไรก็แปลว่าไม่มีอะไรสิครับ"
ผมตอบธารากลับไปอย่างเหนื่อยหน่ายไร้อารมณ์กับคำถามซ้ำๆ ของเขา
"เอ่อ...ได้ยินครับ แต่ผมอยากถามคุณเพื่อความมั่นใจแค่นั้นเองครับ"
"ครับ...เราไม่ได้มีอะไรกันครับ"
"แล้วทำไมตามเนื้อตามตัวของคุณถึงได้มีแต่รอยขีดข่วนแบบนี้ล่ะครับหรือว่าน้าอรทำอะไรคุณอีกหรือเปล่าครับ? "
"เปล่า...ไม่มีใครทำอะไรผมหรอกแต่ผมซุ่มซ่ามเดินชนตู้โชว์ในห้องของคุณฟ้าครามเอง ผมก็เลยเจ็บแบบนี้ล่ะครับ"
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมไปส่งคุณที่บ้านนะครับแล้วผมจะล้างแผลให้นะ"
"ครับ"
ธารารีบวิ่งอ้อมไปเปิดประตูรถฝั่งตรงข้ามคนขับให้ผมแล้วผมก็รีบก้าวเข้าไปนั่งพร้อมกับคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยโดยไม่รอให้ธาราทำให้ เพราะผมอยากรีบไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดก่อนที่น้ำตาแห่งความเ็ปของผมจะไหลออกมาต่อหน้าของทุกคน
ธาราขับรถพาผมมาส่งจนถึงบ้านแล้วธาราก็รีบพยุงผมเข้าบ้านพร้อมกับรีบฟ้องแม่ของผมว่า...เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับผมนิดหน่อยจากนั้นทั้งแม่ผมและธาราก็ต่างพากันมาช่วยล้างแผลให้กับผมจนเสร็จเรียบร้อย
และพอแม่ของผมกับธาราล้างแผลให้ผมเสร็จแล้วแม่ของผมก็มาช่วยเช็ดตัวและช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับผมจากนั้นธาราก็พาผมขึ้นไปนอนบนห้องนอนของผม โดยที่ธาราเองก็ยังคอยนั่งเฝ้าผมอยู่ในห้องด้วยความห่วงใยซึ่งผมได้บอกกับธาราหลายครั้งแล้วว่า...ให้ธารากลับบ้านได้แล้วแต่เขาก็ยังดื้อด้านและยืนยันว่าจะนั่งเฝ้าผมอยู่ตรงนี้จนกว่าผมจะหลับ
ผมรู้สึกขอบคุณในความจริงใจของเขาที่มีให้กับผมมากแต่ผมก็ไม่อยากจะรบกวนเขาเท่าไหร่ เพราะผมรู้ตัวดีว่าต่อให้เขาดีกับผมมากแค่ไหนผมไม่มีวันที่จะรักเขาได้อยู่แล้ว ในเมื่อตอนนี้ทั้งตัวและใจของผมมันทุ่มเทให้กับฟ้าครามไปหมดแล้ว
และถึงแม้ว่าฟ้าครามจะไม่เคยทำดีกับผมเลยั้แ่เราเจอกันอีกครั้งแต่ผมก็ยังอยากรักเขา ผมได้แต่คิดและหวังเอาไว้ในใจว่า...สักวันหนึ่งขอให้เขาดีกับผมบ้างอย่างน้อยให้ได้สักครึ่งหนึ่งที่ธาราทำดีกับผมก็ยังดี
ในขณะที่ผมนอนอยู่บนเตียงนุ่มผมก็พยายามข่มตานอนเพื่อบังคับให้ตัวเองหลับ แต่ไม่ว่าผมจะพยายามมากแค่ไหนผมก็นอนไม่หลับเลย เพราะในหัวของผมตอนนี้มีแต่ภาพของฟ้าครามเต็มไปหมดเลยภาพที่เรามีความสุขกันนั้นมันลอยไปมาอยู่ในหัวของผมจนสลัดไม่ออกเลย
ผมนอนพลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่แบบนี้จนกระทั่งเสียงมีถือของธาราดังขึ้น แล้วธาราก็รีบขอตัวออกไปรับโทรศัพท์ที่ระเบียงห้องของผมผมจึงพยักหน้าให้เขาไปแบบส่ง ๆ พอให้เสร็จ ๆ จากนั้นธาราเดินออกไปรับโทรศัพท์
แต่สักพักธาราก็เดินกลับเข้ามาในห้องของผมด้วยท่าทางที่ร้อนรนก่อนที่เขาจะบอกผมว่า...ฟ้าครามโทรมาบอกว่าอรอุมาตกรถเข็นจนเป็ลมหมดสติ ดังนั้นเขาต้องรีบกลับบ้านไปดูแลอรอุมาเพราะฟ้าครามไม่สามารถดูแลอรอุมาได้ เนื่องจากเขาเองก็อาการปวดหัวกำเริบอีกแล้ว
เมื่อผมรู้ว่าฟ้าครามปวดหัวมากผมก็รีบเด้งตัวขึ้นจากเตียงนอนจนลืมความเ็ปทางร่างกายของผมไปเลย ก่อนที่ผมจะเอ่ยปากขอกลับไปกับธาราโดยผมอ้างว่าผมเป็ห่วงอรอุมา
ซึ่งตอนแรกธารามีท่าทางลังเลเล็กน้อยแต่สักพักเขาก็พยักหน้าตอบตกลงอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก แล้วธาราก็พาผมออกจากบ้านจากนั้นเขาก็พาผมขับรถกลับไปที่บ้านของเขาอีกครั้ง
[บ้านธาราฟ้าคราม]
ธาราขับรถเข้ามาจอดเทียบที่ประตูหน้าบ้านของเขาก่อนที่เขาจะรีบวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถให้กับผมก่อน แล้วเขาก็บอกผมว่า...ให้ผมค่อยๆ เดินนะ อย่าวิ่ง หลังจากนั้นธาราก็รีบวิ่งเข้าบ้านไปโดยไม่สนใจที่จะดับเครื่องยนต์เลยซึ่งผมคิดว่าเขาคงจะเป็ห่วงน้าและพี่ชายของเขามากจนลืมมากกว่า
ส่วนผมก็ค่อย ๆเดินตามธาราเข้าไปในบ้านด้วยความระมัดระวังเป็พิเศษเพราะตอนนี้ผมร้าวระบมไปทั้งตัวเลย ผมค่อย ๆ พาสังขารอันไม่เที่ยงของผมเดินขึ้นไปชั้นบนของบ้านอย่างช้าๆ โดยที่ผมเดินเข้าไปในห้องของอรอุมาก่อนเพราะผมคิดว่าอรอุมาอาการน่าเป็ห่วงกว่าฟ้าคราม
แต่พอผมเดินเข้ามาถึงภายในห้องนอนของอรอุมาผมกลับพบว่าเธอกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าที่สดใสนอกจากนั้นผมยังเห็นฟ้าครามกำลังนั่งเอามือกุมขมับอยู่บนโซฟาถัดจากเตียงของอรอุมาอีกทีและมีธารายืนกุมมือของอรอุมาอยู่ข้างเตียง
แต่พอธาราหันมาเห็นผมยืนอยู่ในห้องเขาก็รีบปล่อยมือของอรอุมา ก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาบอกผมว่า...เขาจะลงไปตามแม่บ้านมาเช็ดตัวให้อรอุมาและให้ผมรออยู่ที่นี่ก่อน ผมจึงพยักหน้าเป็เชิงตอบเขาไปว่า...ผมเข้าใจแล้ว
จากนั้นธาราออกจากห้องไปอย่างรีบเร่งส่วนผมก็รีบเดินตรงเข้าไปหาฟ้าครามอย่างรีบเร่งด้วยความเป็ห่วงเหมือนกัน ถึงแม้ว่าผมจะรู้ว่าเขาไม่สนใจใยดีผมเลยก็ตาม
ผมยังคงเป็ห่วงเขาเสมอเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงจากนั้นผมก็เอื้อมมือของผมไปกุมมือของเขาเอาไว้ทั้งสองข้าง ซึ่งเขาใช้กุมขมับของตัวเองอยู่แล้วผมก็ถามเขาออกไปอย่างห่วงใยว่า...
"ปวดหัวอีกแล้วเหรอครับ?"
ฟ้าครามค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองสบตาผมนิ่งและเขาคิดว่าตอนนี้เขากำลังสื่อความหมายบางอย่างผ่านม่านดวงตาออกมาเพราะผมสังเกตุเห็นว่า...ดวงตาของเขาเศร้าหมองเหมือนคนกำลังรู้สึกผิด และในจังหวะนั้นอยู่ ๆ ฟ้าครามก็คว้าผมเข้าไปกอดไว้ทั้วตัว ก่อนที่เขาจะพูดกับผมออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ผมขอโทษ...ขอโทษนะที่ผมพูดจาให้ร้ายคุณออกไปแบบนั้นต่อหน้าทุกคนผมขอโทษ...แต่ว่าผมไม่มีทางเลือกอื่นที่ดีกว่านี้เลย ผมขอโทษนะ"
ฟ้าครามซบหน้าของเขาลงบนบ่าของผมนิ่งซึ่งผมเองยังไม่รู้เลยว่าเขา้าอะไรกันแน่แต่สุดท้ายแล้วผมก็ยกมือขึ้นมาลูบหลังของเขาขึ้นลงเบา ๆก่อนที่ผมจะถามเขาออกไปด้วยความสงสัย
"คุณหมายความว่ายังไงครับที่บอกว่าไม่มีทางเลือกอื่น?"
ผมนิ่งเงียบเพื่อรอฟังคำตอบจากฟ้าคราม
"ผมดูออกว่าธาราเขารักคุณมากผมจึงไม่อยากทำให้เขาเสียใจเพราะผม ผมไม่อยากให้เขามองว่าผมเป็พี่ชายที่ไม่ได้เื่ผมอยากทำทุกอย่างเพื่อให้เขามีความสุขที่สุด ผมก็เลยจำเป็ต้องโกหกเขาไปแบบนั้นเพื่อให้เขาสบายใจผมขอโทษนะ"
ถึงแม้ว่าเหตุผลของฟ้าครามจะทำเพื่อส่งผลดีต่อน้องชายของเขาแต่ว่ามันกลับเป็เหตุผลที่ทำให้ผมถึงกับสะอึกไปเลยทีเดียวและผมก็ถามเขากลับไปด้วยความน้อยใจ
"แล้วผมล่ะครับ...คุณไม่คิดว่าผมจะเสียใจบ้างเลยเหรอครับที่คุณพูดเหมือนกับไม่ใยดีผมแบบนั้นคุณไม่เป็ห่วงความรู้สึกของผมบ้างเลยเหรอครับ?"
"ผมเป็ห่วงความรู้สึกของคุณนะ แล้วผมก็...ผมรู้สึกว่าผมมีความสุขมากเมื่อได้กอดคุณแบบนี้แต่ว่า...ผมทำร้ายจิตใจธาราไม่ได้อีกแล้วครับ"
"คุณจะบอกผมว่าคุณทำร้ายจิตใจเขาไม่ได้แต่ว่าคุณทำร้ายจิตใจผมได้งั้นเหรอครับ? คุณคงจะลืมไปแล้วสินะครับว่า...ผมเองก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากน้องชายของคุณเลยนะครับ"
"ผมรู้ครับว่าคุณก็มีความรู้สึก...แต่ผมรู้ว่าคุณเข้มแข็งกว่าเขามาก"
"คุณก็เลยเลือกที่จะทำร้ายจิตใจของผมงั้นเหรอครับ?"
"หมอเรียว? ที่จริงแล้วธาราเขา...เขาเป็โรคหัวใจครับผมจึงไม่อาจพูดหรือทำอะไรที่มันกระทบกระเทือนจิตใจของเขามากไปกว่านี้ได้เพราะผมกลัวว่าผมจะเสียเขาไปเหมือนที่ผมเคยเสียคนรักของผมไปเมื่อแปดที่แล้วผมไม่อยากเสียใจอีกแล้วครับ เพราะถ้าหากว่าผมต้องเสียน้องชายคนเดียวของผมไปผมคงอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้วครับ"
ฟ้าครามพยายามอธิบายเหตุผลและความจำเป็ของเขาให้ผมฟังจนตอนนี้ผมรู้สึกว่าผมไม่โกรธ ไม่งอน ไม่น้อยใจเขาอีกแล้วแต่ว่าผมแค่ยังสงสัยเื่ที่ธาราเป็โรคหัวใจผมจึงถามฟ้าครามกลับไปอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ
"เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้คุณบอกว่าคุณธาราเป็โรคหัวใจเหรอครับ?"
"ครับ"
"แล้ว...คุณไม่ได้พาเขาไปรักษาเหรอครับ?"
"ผมพาเขาไปครับ...แต่ธาราเขาไม่ยอมทานยาผมเลยไม่อยากบังคับเขา และอีกอย่างเมื่อแปดปีที่แล้วผมก็เคยทำร้ายจิตใจของเขามาแล้วครั้งหนึ่งจนผมเกือบจะเสียเขาไปตอนนี้ผมเลยไม่กล้าแม้แต่จะพูดความจริงเื่ของเราให้เขาได้ฟัง เพราะผมกลัว..."
"เมื่อแปดปีที่แล้วคุณทำร้ายจิตใจอะไรคุณธาราเหรอครับ?"
"เมื่อแปดปีที่แล้วธาราเขาแอบรักน้องเรียวแฟนของผมแต่ว่าพอเขารู้ความจริงว่าผมกับน้องเรียวเป็แฟนกันเขาก็...ช๊อคและหยุดหายใจไปหลายนาทีเลยครับตอนนั้นธาราต้องพักรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลนายถึงหกเดือนเลย จนผมคิดว่าผมจะเสียเขาไปแล้วแต่โชคดีที่เขา...ไม่จากผมไปอย่างที่ผมคิด"
"ฟ้าคราม!!!"
พรึบ!!!
ผมพยายามกอดเขาให้แแ่ที่สุดเพื่อให้เขารู้ว่าผมจะอยู่ตรงนี้เพื่อเขาตลอดไปก่อนที่ผมจะพูดปลอบใจเขาออกไปเบา ๆ
"ไม่ต้องอธิบายอะไรอีกแล้วล่ะครับ...ผมเข้าใจคุณผมเข้าใจคุณดีทุกอย่างแล้ว ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงพูดแบบนั้นออกไปผมไม่โกรธคุณหรอกครับ"
"ขอบคุณที่เข้าใจผม ขอบคุณจริง ๆครับ"
"อืม...ผมก็ต้องขอบคุณคุณเหมือนกันครับที่ยอมพูดความจริงกับผมและทำให้ผมเข้าใจคุณมากขึ้น แต่คุณไม่ต้องกลัวนะครับเพราะไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณหมอเรียวคนนี้ก็จะสนับสนุนและคอยช่วยเหลือคุณเสมอครับ"
"ครับ...ขอบคุณครับ"
.....
sundog
2K
