ไอริณ ๒๕๖๙ สืบล่ากลไกมรณะ

        ### ขลุ่ยมรณะ (Deadly Flute)

        **Episode 15: เสียงสะท้อนที่ดังขึ้นอีกครั้ง (Echoes Growing Louder Again)**

        แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านหน้าต่างห้องขังที่สถานีตำรวจอยุธยา ไอริณยืนอยู่นิ่ง มือกำลูกกรงเหล็กแน่นจนข้อนิ้วขาว แจ็คเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มยังคงคลุมตัวเหมือนคืนก่อน บู้ทหนังคู่ใจเปื้อนโคลนและเศษไม้ไผ่จากพิพิธภัณฑ์ ผมดำขลับมัดหางม้าสูงแต่หลุดรุ่ยหลายเส้น ใบหน้าสวยคมซีดเซียวจากคืนที่แทบไม่ได้หลับ ดวงตาคมกริบจ้องนาราที่นั่งหลังลูกกรง ยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะแม้จะถูกจับกุม

        “พันธมิตรของเธอคือใคร” ไอริณถามเสียงต่ำ แต่หนักแน่นราวกับคำสั่ง

        นาราเอียงคอ มองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ “เธอจะรู้เอง... เมื่อเสียงดังขึ้นอีกครั้ง มันไม่จบแค่ขลุ่ยชิ้นเดียวหรอก นักสืบ”

        ไอริณไม่ตอบ เธอหันหลังเดินออกจากห้องขัง พิธารออยู่ด้านนอก ใบหน้าคู่หูยังซีดจากผลกระทบของคลื่นเสียง infrasound เมื่อคืน “พี่ไอริณ ผลตรวจเ๣ื๵๪ผมออกแล้ว มีสาร alkaloid โบราณในกระแสเ๣ื๵๪เล็กน้อย จากละอองที่ปล่อยออกมาพร้อมเสียง มันทำให้ผม sensitive ต่อคลื่นต่ำกว่า 20 Hz มากขึ้น ถ้าได้ยินอีก... อาจอันตราย”

        ไอริณพยักหน้า “เราต้องกลับไปพิพิธภัณฑ์ ตรวจสอบว่ามีเครื่องบันทึกหรืออุปกรณ์อื่นซ่อนไว้อีกไหม”

        ทั้งสองขับรถกลับพิพิธภัณฑ์บ้านอยุธยา ศิริพรโทรมาว่าเธอจะตามมาแต่ช้าเพราะยังอ่อนแรง ไอริณไม่ไว้ใจเพื่อนเก่าเต็มร้อยอีกต่อไปแล้ว

        ที่พิพิธภัณฑ์ โถงใหญ่ยังคงเงียบสงบเหมือนเดิม ตู้โชว์ว่างเปล่าที่เคยเก็บขลุ่ยมรณะถูกปิดผนึกด้วยเทปตำรวจ ไอริณสวมถุงมือยาง เดินลงไปห้องใต้ดินที่เกิดเหตุเมื่อคืน เธอสังเกตเห็นรอยขูดใหม่ๆ บนพื้นไม้เก่า ราวกับมีคนลากอะไรหนักๆ ออกไปหลังจากเธอจับนารา

        “พิธา ช่วยเช็กกล้องวงจรปิดย้อนหลังหน่อย” เธอสั่ง

        พิธาเปิดแล็ปท็อปเชื่อมต่อระบบเก่าของพิพิธภัณฑ์ ภาพชัดเจน: หลังจากนาราถูกจับ มีเงาผู้ชายสูงวัยสวมเสื้อคลุมยาวเข้ามาในห้องใต้ดิน ลากเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็กออกไปทางประตูหลัง

        “ผู้ชายคนนี้...” พิธาซูมภาพ “หน้าคุ้นๆ ครับพี่ ดูเหมือนดร.วีระ นักวิทยาศาสตร์ที่ศิริพรเคยพูดถึง!”

        ไอริณกำหมัดแน่น “ศิริพรบอกว่าเขาเคยมาถามเ๱ื่๵๹ขลุ่ย... ไปหาเขากันเดี๋ยวนี้”

        บ่ายนั้น ทั้งสองมาถึงห้องทดลองส่วนตัวของดร.วีระ ในอาคารเก่าย่านพระนคร ห้องเต็มไปด้วยเครื่องมือวิทยาศาสตร์ เครื่องวัดคลื่นเสียง ออสซิลโลสโคป และคอมพิวเตอร์หลายเครื่อง ดร.วีระ ชายวัย 55 ปี ผมหงอกครึ่งหัว แว่นหนา ยิ้มต้อนรับอย่างสุภาพเกินไป

        “ร้อยตำรวจโทไอริณและร้อยตำรวจตรีพิธา... เชิญนั่งสิครับ ได้ยินเ๱ื่๵๹ขลุ่ยมรณะแล้ว น่าสนใจมาก”

        ไอริณไม่นั่ง “คุณช่วยนาราใช่ไหม คุณเข้าไปในพิพิธภัณฑ์หลังเราจับเธอ”

        ดร.วีระยิ้มบาง “ผมแค่สนใจเ๱ื่๵๹คลื่นเสียงต่ำ infrasound ครับ มันเป็๲งานวิจัยของผมมานาน มันสามารถรักษาโรคหัวใจได้ ถ้าควบคุมความถี่ถูกต้อง แต่ถ้าปรับผิด... มันทำให้เกิด cardiac arrhythmia ได้จริง โดยเฉพาะเมื่อผสมกับสารเคมีที่ทำให้ร่างกาย sensitive”

        พิธาเปิดแล็ปท็อป “เรามีภาพจากกล้องวงจรปิด คุณลากเครื่องออกไป”

        ดร.วีระถอนหายใจ “นาราเป็๲หลานสาวผม เธอมาขอความช่วยเหลือ ผมให้เครื่องบันทึกเสียงพิเศษที่สามารถปล่อยคลื่นต่ำผสมละอองสารเคมีได้ ผมไม่รู้ว่าเธอจะใช้ฆ่าคนจริงๆ”

        ไอริณก้าวเข้าใกล้ “แล้วเครื่องนั้นอยู่ไหน”

        ดร.วีระชี้ไปที่โต๊ะ “ผมทำลายไปแล้ว แต่... มีสำเนาไฟล์เสียงที่เธอบันทึกไว้หลายชุด”

        พิธาเช็กคอมพิวเตอร์ทันที และหน้าซีด “พี่ไอริณ! มีไฟล์เสียงขลุ่ยมากกว่าสิบไฟล์ ส่งไปยังเซิร์ฟเวอร์หลายแห่ง และมีตัวจับเวลาบางไฟล์จะเปิดอัตโนมัติคืนนี้!”

        ไอริณหันขวับ “เซิร์ฟเวอร์ไหน”

        ดร.วีระหลบตา “ผม... ไม่รู้”

        แต่ไอริณสังเกตเห็นโทรศัพท์ของเขาสั่น เธอคว้าโทรศัพท์ดูข้อความใหม่: “เปิดเครื่องหลักเดี๋ยวนี้ – N”

        “เครื่องหลัก?” ไอริณถามเสียงเข้ม

        ดร.วีระถอนหายใจยอมแพ้ “มีเครื่องกระจายเสียงหลักตัวหนึ่ง ซ่อนอยู่ในหมู่บ้านบ้านช่างหลวง มันสามารถส่งคลื่นและละอองสารเคมีในรัศมีกว้าง ถ้าเปิด... คนในหมู่บ้านและพื้นที่ใกล้เคียงอาจตายเป็๲สิบ”

        ไอริณจับกุมดร.วีระในข้อหาสมคบ แต่ในใจเธอรู้ว่าเวลากำลังนับถอยหลัง

        คืนนั้น ขณะไอริณนั่งในรถกับพิธา มุ่งหน้าอยุธยาอีกครั้ง โทรศัพท์ของเธอดังขึ้นเอง

        ไม่มีเบอร์ผู้โทร

        มีเพียงไฟล์เสียงแนบมา

        เธอเปิดฟังโดยไม่คิด

        เสียงขลุ่ยทำนองต้องห้ามดังขึ้น ชัดเจนและต่ำลึก

        หัวใจไอริณเต้นสะดุดรุนแรง เธอรีบปิด แต่สายตาพร่าเบลอ

        “พิธา... ขับรถเร็วขึ้น” เธอพูดเสียงแ๶่๥ “เสียงมัน... เริ่มดังขึ้นอีกแล้ว”

        ในความมืดข้างทาง มีเงาคนหนึ่งยืนมองรถพวกเธอผ่านไป

        ยิ้มอย่างผู้ที่รู้ว่าแผนซ้อนยังไม่จบ

        **End of Episode 15**

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*