นักธุรกิจวัยเยาว์!

“อยากแดกเบียร์ว่ะ พวก…”

เสียงบ่นจากชายร่างเล็ก แว่นไร้ขอบบนหน้าเรียบๆ ทำเอาเพื่อนข้างๆ เหลือบมองด้วยหางตา

“มึงเป็๲เหี้ยไร หน้าเหม่อลอย๻ั้๹แ๻่เช้า อกหักเหรอ?”

นนท์ หนุ่มหัวเกรียนสายปั่น พูดพลางแคะขี้มูกแบบไม่สนใจโลก ก่อนจะทำมือดีดใส่หน้าคนข้างๆ

“มึงดีด กูตบนะ ไอ้สัส”

แทน สวนกลับทันที พร้อมชูนิ้วกลางให้เพื่อนอย่างหมดความอดทน

“เมื่อคืนกูไปดูไลฟ์โค้ชใน TikTok ไอ้เหี้ย… แม่งพูดโคตรเท่ บอกตอนยังเด็กให้เสี่ยงให้สุด กูก็อินดิ แล้วเลื่อนต่อแม่งก็มีแต่พวกเทรดทำกำไรเป็๲หมื่นเป็๲แสน”

น้ำเสียงแทนเร็วขึ้น เหมือนจะระบายให้จบในประโยคเดียว

“กูก็เลยออลอินแม่งเลย ห้าร้อยเหรียญ หมื่นหก… หายวับในครึ่งชั่วโมง โคตรเหี้ย เงินเก็บทั้งปีของกู…”

เขาฟุบหน้าลงกับแขนตัวเอง เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

“แม่ง… เหมือนโดนต่อยหน้าแล้วเหยียบซ้ำอะมึง”

“การลงทุนมีความเสี่ยง แต่ถ้ามึงโง่ขนาดนี้ เลิกลงทุนแล้วไปขายตูดเหอะ กูว่าทำเงินได้ดีกว่า ฮ่าๆๆๆ”

นนท์หัวเราะโคตรดัง ก่อนจะตบหลังแทนเบาๆ

“เย็นนี้ โต๊ะเดิม ไม่มีหญิง แต่มีอ้วกแน่นอน”

“มึงนี่กลัวมายด์จริงนะไอ้นนท์ งั้นชวนไอ้ด้าไปด้วยเลย จะได้มีตัวหารเพิ่ม กูกลัวเมาแล้วมึงบังคับกรอก”

“เออๆ จัดไป”

คลาสจบ อาจารย์ปล่อยนักศึกษา นนท์ลุกขึ้นทันที

“ไปดูดหรี่กัน”

“ไม่ว่ะ กูจะกลับไปหาน้องนา เจอกันเย็นนี้นะพวก”

แทนตอบขณะเก็บของ แต่ในตาแดงๆ ที่ก้มอยู่นั้นยังคงมีร่องรอยความเสียดายบางอย่าง

“ทำหน้าทรงเศร้า เหมือนจะไปเด้าสาวนะมึง”

นนท์บ่นปนขำ แล้วเดินหายไปกับฝูงเพื่อน

แทนเดินช้าๆ ออกจากห้องเรียน ทิ้งเสียงคุยจอแจไว้ข้างหลัง

เขาเดินไปยังมุมจอดรถหลังตึกเรียน อาคารคณะแห่งนี้เหมือนโทรมขึ้นทุกวัน—ไม่ต่างจากใจเขาตอนนี้

Wave 120i คันเก่าเหมือนจอดรอเป็๲เพื่อนแทน เงียบๆ

เขาโยนกระเป๋าเข้าใต้เบาะ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับแฮนด์รถ

โลกทั้งใบมันหนักทับอยู่บนบ่าเขา

‘สองหมื่น… ไอ้เหี้ย เงินทั้งปีเลยนะเว้ย ทั้งพาร์ตไทม์ ทั้งประหยัดแทบไม่ได้แดกอะไรเลย’

ลมหายใจเริ่มหนักขึ้น เขาหลับตาแน่น ข่มไม่ให้น้ำตาไหล

‘กูก็แค่… หวังว่าจะได้เริ่มต้นอะไรสักอย่าง แต่แม่ง… ไม่เหลืออะไรเลย’

เขาเงยหน้าขึ้น แสงแดดยามบ่ายกลายเป็๲สีเทาหม่นคล้ายฝุ่น

เงียบ

อึมครึม

และอ้างว้าง

“เห้อ… อยากย้อนเวลาจังว่ะ…”

เขาพึมพำเบาเสียจนแทบไม่ได้ยินเอง

แต่เสียงนั้นกลับสะท้อนเข้าหัวใจเองแรงกว่าอะไรทั้งหมด

เขาสตาร์ทรถ เสียงเครื่องยนต์เหมือนครางตอบ

แล้วก็ขับออกไป เงียบๆ… ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีจุดหมาย

ขับอย่างคนหมดพลัง

จนกระทั่ง…

“ปี๊นนน! ปี๊นนนนน!!”

เสียงแตรบีบยาวสนั่น

แทนหันขวับ

แสงสว่างพุ่งเข้าตา — รถพ่วงหัวลากสีม่วงแดงพุ่งเข้ามา

เร็ว

แรง

ชัด

จนเขาไม่ทันได้คิดอะไรเลย

ในวินาทีนั้น เขาไม่ได้ร้อง ไม่ได้หักหลบ

แค่ความคิดสุดท้าย… แวบขึ้นมาในหัว

‘รู้งี้… ไปหาน้องน้อยก็ดีแล้ว…’

โครม!!!

เสียงชนดังลั่น โลกทั้งใบดับวูบลง

ภาพสุดท้าย… คือแสง

และความว่างเปล่า