เสียงะเิดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฝูงชนแตกตื่นวิ่งกันชุลมุนด้วยความสับสนอลหม่าน เหล่าผู้วิเศษขวัญหนีสติไม่สมประดี บ้างขึ้นนั่งพรมวิเศษ บ้างขึ้นขี่ไม้กวาด บ้างขึ้นขี่สัตว์วิเศษ หวังจะนำตนหนีออกไปจากสถานการณ์ความโกลาหลนี้ แต่ก็ไม่สำเร็จทว่าท้องฟ้าและอากาศเต็มไปด้วยหมอกควันมองไม่เห็นวิสัยทัศน์ที่จำเป็ต่อการบิน
“BLOOMMMMMM M M M!! BOMMMMMMMMMMM M M M!!” เสียงะเิยังคงดังไม่ขาดสาย ถึงกระนั้นก็ยังไม่มีวี่แววการปรากฏตัวของผู้กระทำการอันอุกอาจนี้
“Let me have my showtime!! . . . การแสดงของจริงมันต้องแบบนี้” เสียงทุ้มใหญ่ที่คาดว่าน่าจะมาจากชายวัยฉกรรจ์ผู้ไม่ประสงค์ดี ดังมาจากที่ไหนสักแห่งไม่ใกล้ไม่ไกล
สิ้นเสียงไม่รู้ที่มา ก็มีหน้ากากรูปหน้าคนปลายแหลมสีดำถูกขว้างกระจายออกมาจากหลังม่านควันหนาทึบ
“ระวังนะครับ คุณหนู!!” เอลเดอร์ผู้ทำหน้าที่เป็ทั้งคุณพ่อบ้านและผู้อารักขาสองหนุ่มแห่งคฤหาสน์ัเอาตัวเข้าขวางวิถีของหน้ากากที่พุ่งตรงเข้ามาที่เด็กหนุ่ม
“ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก”
“คุณเอลเดออออออออออออออออร์!!” นอร์ดเดนกับวันเดอร์ร้องเสียงหลง เมื่อเห็นสภาพพ่อบ้านของตนที่อยู่ตรงหน้าชุ่มโชกไปด้วยเื
“ไม่เป็ไรครับ” พ่อบ้านหนุ่มยังคงพูดด้วยน้ำเสียงสุขุมและค่อยๆ หยิบหน้ากากสีดำที่ปักอยู่ตามเนื้อตัวออกทีละอัน
หลังจากที่เอลเดอร์หยิบวัตถุแปลกปลอมออกจากร่างกายจนหมด าแที่ถูกสร้างในเวลาไม่นานนั้นก็สมานเข้าด้วยกันจนมีสภาพเป็ปกติดีเหมือนเดิม
“คุณเอลเดอร์!! คุณทำ บ บ บ บแบบ น น น นั้น….” นอร์ดเดนกำลังจะถามด้วยความตกตะลึง แต่ยังไม่ทันจะพูดจบ พ่อบ้านหนุ่มมาดขรึมก็พูดตัดขึ้นมาก่อน
“ผมทำแบบนี้ได้เพราะผมเป็แวมไพร์ครับ…ที่ผมไม่ได้บอกคุณหนูก่อนหน้านี้เพราะผมเกรงว่าคุณหนูจะกลัวจนไม่กล้าอยู่ใกล้ผมหรือหวาดระแวงเวลาที่ผมทำหน้าที่เป็พ่อบ้านดูแลคุณหนู จึงเป็การดีกว่าที่คุณหนูจะไม่รู้ หากการรู้ตัวตนของผมทำให้คุณหนูรู้สึกลำบากใจ ผมสามารถลบความทรงจำในส่วนนี้ให้ได้นะครับ”
“ไม่เป็ไรครับ…ผมก็แค่รู้สึกใแบบขั้นกว่าของความใแค่นั้นเอง คุณเอลเดอร์ปกป้องผมด้วยชีวิตขนาดนี้ ผมไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องกลัวคุณเอลเดอร์หรอกครับ”
“เฟี้ยววววววววว เฟี้ยววววววววว เฟี้ยววววววววว” หน้ากากสีดำรูปหน้าคนยังคงถูกขว้างออกมาเรื่อยๆ จากผู้ไม่ทราบนามที่ซ่อนตัวอยู่ในม่านควัน
“ด้วยพลังของจิติญญาแห่งน้ำที่อยู่ในน้ำพุทั้งสี่ จงกลายสถานะเป็เกราะกำบังให้ผู้คนที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้โดยพลัน!!” ไอดอลสาวผมชมพูร่ายคาถาคุ้มครอง เธอประสานมือเข้าด้วยกันเพื่อรวบรวมสมาธิ พลังจากผ้าคลุมที่เธอสวมใส่ไหลเวียนมาอยู่ที่มือเล็กเรียวบางทั้งสองข้าง พลังนั้นพุ่งตรงไปที่น้ำพุทั้งสี่ด้านของจัตุรัส น้ำจากน้ำพุไหลขึ้นสู่ท้องฟ้าประสานกันเป็รูปโดมแล้วแข็งตัวกลางอากาศกลายเป็เกราะป้องกันขนาดใหญ่
“ทุกคนคะ รีบหาที่หลบภัยเร็วค่ะ เวทมนตร์ของฉันคงต้านทานไว้ได้ไม่นานนัก”
พ่อมดแม่มดและสิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ที่อยู่ในบริเวณนั้นรีบวิ่งไปหาที่ซ่อนตามร้านค้าและอาคารที่อยู่ใกล้ตัว เอลเดอร์พานอร์ดเดน วันเดอร์ โดรก้าและดราเกิร์ดลงจากดาดฟ้าเข้าไปหลบภายในตัวอาคาร
เสียงดนตรีบรรเลงจังหวะมาร์ชดังมาแต่ไกลเป็สัญญาณแห่งความหวัง เมื่อเหล่าผู้พิทักษ์แห่งนครหลวงเซนต์คาไลน์ มาถึงที่เกิดเหตุ
“ว้าาาาาาาาาาา!! ถึงเวลางานเลิกซะแล้วหรือนี่ การแสดงของดาร์คแฟนทอมเพิ่งจะเริ่มไปได้ไม่นานเอง ยังมีอะไรสนุกๆ ที่อยากจะเล่นให้ดูอีกตั้งหลายอย่างเลย ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ ฮ่า” เ้าของเสียงทุ้มผู้อยู่ภายใต้หน้ากากสีดำหลังม่านควันเปล่งวาออกมาด้วยเสียงอันดัง ก่อนจะใช้มนต์ดำสร้างลูกบอลเวทย์ขนาดั์ทุ่มใส่โดมน้ำแข็งแตกกระจายเป็เศษเล็กเศษน้อย แล้วหายตัวไปพร้อมกับเขม่าควันสีดำอย่างไร้ร่องรอย
ผู้พิทักษ์แห่งเมืองหลวงเข้าตรวจสอบความเสียหายที่เกิดขึ้นในพื้นที่จัตุรัสเวสเทิร์นสแควและละแวกใกล้เคียงรวมทั้งเร่งช่วยเหลือผู้ได้รับาเ็ที่ตกเป็เหยื่อของสถานการณ์ในครั้งนี้
“ตอนนี้สถานการณ์ปลอดภัยแล้วครับ เดี๋ยวคุณหนูทั้งสองไปอยู่กับพวกผู้พิทักษ์รอผมสักครู่นะครับ ผมจะไปเอารถลากมารับครับ” พ่อบ้านหนุ่มกล่าวกับสองหนุ่มน้อยหลังจากที่สถานการณ์สงบลงแล้ว
นอร์ดเดนกับวันเดอร์ยืนรอเอลเดอร์ โดยอุ้มคู่หูตัวน้อยของตนไว้แน่น ระหว่างนั้นทั้งสองหนุ่มก็ให้ความร่วมมือกับผู้พิทักษ์ ด้วยการเล่ารายละเอียดของเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นในฐานะผู้ตกเป็เหยื่อ หลังจากนั้นเด็กหนุ่มทั้งสองก็ขึ้นพาหนะเทียมัมุ่งตรงกลับคฤหาสน์
“ถึงคฤหาสน์แล้วครับ คุณหนู!!” พ่อบ้านหนุ่มผมดำเปิดประตูรถ
เด็กหนุ่มทั้งสองเดินลงมาจากยานพาหนะ นอร์ดเดนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าคฤหาสน์ชั่วขณะ
“ตึก ๆ ตึก ๆ ” เสียงหัวใจของเด็กหนุ่มเต้นแรงไม่เป็จังหวะ
“ทำไมไม่เดินเข้าไปล่ะ นอร์ดเดน” วันเดอร์ถาม
“ฉันจะต้องถูกศาสตราจารย์คาลิสซาร์ดุอย่างหนักแน่ๆ เลย” หนุ่มผมเงินตอบ
“ศาสตราจารย์คาลิสซาร์คงไม่จับนายกินหรอกน่าาาาาา เข้าไปเถอะ” วันเดอร์พูดปนหัวเราะหวังคลายความกลัวให้กับเพื่อน
“อื้อ”
“ไปซื้ออุปกรณ์เวทมนตร์เตรียมเข้าเรียนกันถึงไหน ทำไมถึงกลับมาเอาจนดึกดื่นมืดค่ำแบบนี้” เสียงจากศาสตราจารย์ที่เพิ่งกล่าวถึง ดังขึ้นทันทีที่สองหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์
“เอ่อ…คือว่า…” หนุ่มน้อยผมเงินพยายามเรียบเรียงคำพูดที่ตีกันวุ่นอยู่ในหัว
“มีอะไรก็พูดมา อ้ำอึ้งอยู่นั่นแหละ…แล้วนี่เ้าอุ้มตัวอะไรมานั่นน่ะ นั่นมันสัตว์ในตำนาน ‘ดราเกิร์ด’ นี่นา เ้าไปได้มันมาจากไหนกัน” ท่านหญิงแห่งคฤหาสน์พยายามซักถามพลางจ้องมองไปยังสัตว์ในตำนานตัวน้อยที่อยู่ในออ้อมแขนของเด็กหนุ่ม
“คือว่าาาา…ผมไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี หรือเริ่มจากตรงไหนก่อน เื่ราวมันวุ่นวายมากเลยครับ” เด็กหนุ่มตอบตะกุกตะกัก
“ถ้าคุณหนูเล่าไม่ถูก เดี๋ยวผมเล่าแทนคุณหนูเองครับ” คุณพ่อบ้านผู้รู้เื่ราวทั้งหมดที่เพิ่งตามเข้ามาพอดีอาสาจะเล่าแทน
“คือว่าเื่ราวมันเป็อย่างนี้นะครับ” พ่อบ้านหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ๆ ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์แล้วกระซิบเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง
และสิ่งที่นอร์ดเดนคาดการณ์ไว้ก็ไม่เป็ไปตามนั้น เมื่อศาสตราจารย์คาลิสซาร์ไม่ดุอะไรเลยแม้แต่คำเดียว หากแต่มีบทลงโทษเหนือความคาดหมายซึ่งเชื่อได้เลยว่าถ้าเด็กหนุ่มเลือกได้ เขาจะต้องยอมโดนดุอย่างหนักแทนการรับโทษนี้แน่ๆ
“นอร์ดเดน ทรีโอนี่ !! เ้าถูกกักบริเวณให้อยู่แต่ภายในคฤหาสน์ไปจนกว่าจะเข้าเรียน”
“ศาสตราจารย์คาลิสซาาาาร์…..”
“ไม่ต้องมาทำเสียงเศร้าหน้าหงอยเพราะหวังว่าข้าจะใจอ่อนลดโทษให้”
“บอกแล้วว่าศาสตราจารย์คาลิสซาร์ไม่จับนายกินหรอก ฮ่าๆๆๆ ”
“เ้าก็ด้วย วันเดอร์ เกรย์!! เ้าก็ถูกกักบริเวณเช่นกัน” สิ้นเสียงศาสตราจารย์ผู้เลอโฉม อารมณ์ของหนุ่มผมน้ำตาลทองก็เปลี่ยนเป็ตรงข้ามจากเมื่อครู่ทันที
“ข้ากำหนดบทลงโทษของพวกเ้าไว้เท่านี้แหละ ไม่มีอะไรแล้ว พวกเ้าไปพักผ่อนตามอัธยาศัยเถอะ…เอ้อ! แล้ววันพรุ่งนี้ตอนเช้าลงมาหาข้าที่ห้องนั่งเล่นประจำตระกูลด้วยล่ะ ข้าจะเป็ผู้ปกครองรับรองการลงทะเบียนเรียนที่ เอดินเบิร์ก กิฟเฟ่น ผ่านระบบ SEE ให้พวกเ้า”
“ครับ ศาสตราจารย์” แล้วหนุ่มน้อยทั้งสองก็เดินหน้าหงอยอุ้มคู่หัวตัวเล็กขึ้นห้องนอนของตัวเองไป
เช้าวันรุ่งขึ้น นอร์ดเดน วันเดอร์ พร้อมทั้งคู่หูตัวน้อย มาพบศาสจารย์คาลิสซาร์ที่ห้องนั่งเล่นประจำตระกูลของคฤหาสน์ โดยมี คัลเลน คลีน พ่อบ้านประจำตระกูลทาร์คอยเสิร์ฟอาหารมื้อเช้า
“พวกเ้าทั้งสองหยิบอุปกรณ์เวทมนตร์ขึ้นมาเรียก SEE แล้วบอกความประสงค์ว่า ‘้าลงทะเบียนเพื่อเข้าศึกษาที่ เอดินเบิร์ก กิฟเฟ่น’ ” ศาสตราจารย์คาลิสซาร์เริ่มเปิดการสนทนา
“SEE!! ‘ผม้าลงทะเบียนเพื่อเข้าศึกษาที่ เอดินเบิร์ก กิฟเฟ่น’ ” เด็กหนุ่มทั้งสองทำตามที่ศาสตราจารย์ของตนบอก
ระบบปฏิบัติการ SEE ได้ทำการแสกนร่างกายของสองหนุ่มพร้อมสอบถามข้อมูลสำหรับทำทะเบียนประวัติ ปิดท้ายด้วยการให้ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์แห่งคฤหาสน์รับรองสถานะการเข้าศึกษา
“การลงทะเบียนของคุณเสร็จสมบูรณ์แล้วค่ะ คุณนอร์ดเดน ทรีโอนี่ , คุณวันเดอร์ เกรย์” SEE รายงานสถานะการลงทะเบียนเมื่อลงทะเบียนครบถ้วนทุกขั้นตอนแล้ว
“เดี๋ยวข้าจะไปกรมสืบสวนคดีที่พระราชวัง พวกเ้าอยู่ที่คฤหาสน์ทำตัวดีๆ ด้วยนะ อย่าดื้อกับเอลเดอร์ล่ะ” ศาสตราจารย์ผู้สง่างามสั่งศิษย์ทั้งสองก่อนไปทำธุระสำคัญ
“ครับ ศาสตราจารย์”
“คัลเลน! เตรียมยานพาหนะไว้ให้ข้าหรือยัง” สตรีผู้สูงศักดิ์เรียกพ่อบ้านประจำตระกูล
“เรียบร้อยแล้วครับ ท่านหญิง ผมนำมาจอดรอท่านที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ” พ่อบ้านหนุ่มผมบลอนด์ทองตอบพร้อมกับพาท่านหญิงผู้เลอโฉมไปขึ้นพาหนะที่เตรียมไว้ เป็รถลากสีเงินลวดลายงดงามติดกระจกรอบด้านเทียมัมีปีกตัวใหญ่
นอร์ดเดนและวันเดอร์เดินไปส่งศาสตราจารย์คาลิสซาร์ที่หน้าคฤหาสน์ ทันทีที่คัลเลนควบคุมพาหนะทะยานสู่เวหา หนุ่มน้อยทั้งสองก็โบกมือให้ศาสตราจารย์ของตนพร้ะโกนว่า
“เดินทางปลอดภัยนะครับ ศาสตราจารย์”
ศาสตราจารย์คาลิสซาร์ที่กำลังนั่งอยู่บนรถขณะลอยตัวอยู่กลางอากาศหันกลับมามองแล้วหัวเราะในความไร้เดียงสาของเด็กหนุ่มทั้งสอง
2K
