ในตอนนี้เสี่ยวจื่อน้อยกำลังตั้งใจมองภาพสถานที่ทับซ้อนตรงหน้าอย่างมีสมาธิและตั้งใจเป็อย่างมาก ว่ามันคือสถานที่แบบใดกัน???
“รูปลักษณ์สถานที่แบบนี้มันน่าจะเป็ภาพสถานที่จากอนาคต???แน่ๆเลย ถ้าสถานที่ในอดีตย้อนไปไม่น่าจะมีกระจกนะ??”เสี่ยวจื่อน้อย พึมพำพูดคุยกับตัวของเธอเอง
ละอองหมอกควันขาวๆ ที่ปกปิดภาพทับซ้อนสถานที่ค่อยๆจางออกจนเกือบหมดแล้ว และแน่นอนว่าภาพที่เห็นด้านหน้าก็ชัดเจนขึ้น จนเสี่ยวจื่อน้อยเห็นสถานที่ด้านหน้าถึงกับต้องใ และตื่นเต้นมากๆกว่าครั้งแรกที่เจออาคารร้านขายข้าวสารเสียอีกเพราะสถานที่ทับซ้อนด้านหน้าของเธอมันก็คือ…..??
“โอ๊ะ…..ห้างสรรพสินค้า!!!”เสี่ยวจื่อน้อย
เมื่อเห็นภาพสถานที่ทับซ้อนอย่างชัดเจนแล้วว่ามันคือ ห้างสรรพสินค้าexpress เสี่ยวจื่อน้อยก็วิ่งพุ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วทันทีทันใดเลย
“ตึก..ตัก…..”เสี่ยวจื่อน้อยซอยขาสั้นๆวิ่งตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าที่เปิดให้เห็นหมดแล้ว
“น้องเล็กรอพี่สาวด้วย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“พี่สาวรอตรงนี้นะ”เสี่ยวจื่อน้อย หันมาบอกพี่สาวเพราะเธอไม่แน่ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าพี่สาวของเธอเข้าไปในบริเวณตำแหน่งสถานที่ทับซ้อนของห้วงเวลาแห่งนี้ จึงป้องกันไว้ก่อนดีกว่า
“ได้ๆพี่สาวฟังน้องเล็กนะ”พี่สาวอู๋ิเจ๋อ
“พี่สาวกันคนอื่นๆไม่ให้มาเดินเข้ามาอย่างเด็ดขาดเลยนะให้ยืนอยู่แค่ตรงที่พี่สาวยืนอยู่ห้ามก้าวขึ้นมามากกว่านี้ด้วยนะ”เสี่ยวจื่อน้อย ย้ำอีกรอบหนึ่ง
“ตกลงจ้ะน้องเล็ก”พี่สาวอู๋ิจื่อ
เมื่อสั่งความพี่สาวของเธอเรียบร้อยแล้ว เสี่ยวจื่อน้อยเองก็รีบพุ่งตัวเข้าไปในตำแหน่งสถานที่ทับซ้อนที่เป็ห้างสรรพสินค้าทันที
“จะเอาอะไรออกไปดีน๊า…อ้า..ไม่ต้องคิดล่ะหยิบทุกอย่างที่เห็นเลยละกันจะได้ไม่เสียเวลา ไม่รู้ว่าห้างสรรพสินค้าแห่งนี้จะจางหายไปตอนไหนด้วยสิ”เสี่ยวจื่อน้อย ถูกมือน้อยๆของตัวเองไปมาและรอยยิ้มอันเ้าเล่ห์
“เอาล่ะ เริ่มได้เลยเวลาแห่งการช้อปปิ้งฟรี..!!!”เสี่ยวจื่อน้อย แม้ขาจะสั้นแต่ก็วิ่งอย่างรวดเร็วและปราดเปรียวนัก
“หมับ…หมับ….ตุ้บ…หมับ….หมับ…ตุ้บ…”
ทั้งหยิบของทั้งเขวี้ยงข้าวของที่หยิบออกมาไปทางฟากฝั่งสถานที่ ณ ปัจจุบันที่ตอนนี้มีพี่สาวอู่ิจื่อยืนรอน้องเล็กของเธออยู่
“โอ้…..!!!”พี่สาวอู๋ิจื่อ
พี่สาวเองก็ได้แต่มองตาโตอย่างใและตื่นเต้นไปพร้อมๆกันที่จู่ๆก็เห็นน้องเล็กวิ่งไปวิ่งมา และเหมือนหยิบอะไรก็ไม่รู้จากที่ว่างเปล่า และโยนมาทางเธอ แต่พอ่จังหวะเหมือนน้องเล็กโยนของอะไรมาที่เธอไม่เห็นแต่จู่ๆมันก็ตกมาตรงบริเวณที่พี่สาวของเธอยืนอยู่
“นี่มันอะไรกัน น้องเล็กหยิบของพวกนี้มาจากที่ว่างเปล่าได้งั้นเหรอ???”พี่สาวอู๋ิจื่อ กล่าวออกมาอย่างตื่นเต้นที่ไม่รู้ว่าอะไรบ้างเต็มไปหมดเลยที่น้องเล็กโยนมากองเต็มพื้นไปหมดแล้ว
“น้องเล็ก สู้สู้ น้องเล็กโยนมาอีกโยนมาอีก”พี่สาวอู๋ิจื่อ ร้องเรียกและะโส่งเสียงเชียร์และให้กำลังใจน้องเล็กของเธอที่กำลังวิ่งไปวิ่งมาและทำท่าทางแปลกๆ ตลอดเวลา แต่ก็ไม่เป็ปัญหาใดๆเพราะสิ่งที่น้องเล็กทำนั้นมันสามารถได้ของเยอะแยะที่อยู่ตรงหน้าพี่สาว
ทางด้านพวกพี่ชายที่จู่ๆก็พึ่งนึกได้ว่าทิ้งน้องสาวทั้งสองคนมานานแล้วก็เลยพากันเดินตามหาน้องสาวทั้งสองคน เพื่อที่จะคอยดูแลพวกเธอเหมือนดั่งเป็หน้าที่ประจำของพวกเขานั่นเอง
“น้องสี่ น้องเล็ก???”พวกพี่ชายทั้ง 7 คน แต่เมื่อตามหาพวกน้องสาวเจอก็ต้องพากันใกับสิ่งที่เห็นเพราะไม่ใช่แค่เจอน้องสาวเพียงเท่านั้น !!!!
“................!!!????”พวกพี่ชาย ยืนหยุดนิ่งตัวแข็งด้วยความใ
“ตึก…ตัก…..”เมื่อตั้งสติกันได้แล้วก็รีบเร่งฝีเท้าวิ่งเข้าไปหาพวกน้องสาวอย่างรวดเร็วกันทันทีเลย
“น้องสาว….!!!”พี่ชายทั้ง 7 คน
“ควั่บ……..หยุดดดดดดดดด….!!!”พี่สาวอู่ิจือ
“จึ่ก……..”
“ผลั่ก……ตุ้บ….”พวกพี่ชายที่โดนพี่สาวอู่ิจื่อกางแขนพร้ะโกนออกมาห้ามเสียงดัง จึงพากันหยุดวิ่งและแบบไม่ทันได้ตั้งตัวคนด้านหน้าหยุดวิ่งย่อมทำให้คนด้านหลังต้องพากันกระแทกล้มตัวลงกันไปโดนปริยาย
“ไอ้หยา…!!!”พวกพี่ชาย
“โอ๊ย…..พวกเ้า้าลุกขึ้นเร็วเข้าข้าตัวแบนแล้วเนี่ย!”พี่ชายหวงเซ่อ
เมื่อพากันพยุงตัวลุกขึ้นกันได้แล้ว ก็พากันรอฟังน้องสาวสี่ได้เอ่ยปากบอกห้ามว่า….
“พวกพี่ชายทั้งหมดฟังน้องนะ ห้ามเดินเลยข้ามที่น้องยืนอยู่ตรงนี้โดยเด็ดขาดเลยนะ เพราะน้องเล็กสั่งห้ามเอาไว้ เข้าใจหรือไม่???”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“งึก….งึก…..เข้าใจๆน้องสาว”พวกพี่ชายทั้ง 7 ตอบรับและพากันพยักหน้าอย่างแรงๆ
“แล้วนี่มันเกิดอะไรกันขึ้นทำไมน้องเล็กถึงได้วิ่งวนไปวนมาและทำท่าประหลาดๆแบบนั้นล่ะ”พี่รองสือจื่อ
“ฟี้ว…..ฟี้ว……”
“ตุ้บ…ตุ้บ……”
“..............!!!”พวกพี่ชายทั้ง 7 คนได้เห็นกันเต็มตาแล้วว่าทำไมมีของกองอยู่เต็มพื้นไปหมดก็เป็เพราะน้องเล็กของพวกเขานี่เอง
“นั่นแหละเหตุผลว่าทำไมน้องเล็กถึงได้อยู่ตรงด้านหน้า วิ่งวนไปวนมา และทำท่าประหลาดๆแบบนั้น เพราะน้องเล็กจะได้มีของพวกนี้มาให้พวกเราอย่างไรล่ะพี่ชาย”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“มันเป็ไปได้ยังไงน้องเล็กเอาของกิน ของใช้พวกนี้มาจากไหนเยอะแยะไปหมดเลย…”พี่ใหญ่หมูจื่อ
“รีบไปบอกปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้า กันดีกว่านะพี่ว่า”พี่ชายสุ่ยหู
“ใช่ๆ”พวกพี่ชาย
“งั้นให้ไคว่จื่อกับหงเซ่อรีบวิ่งไปตามพวกท่านมาเลยเร็วๆเข้า”พี่หวงเซ่อที่ให้น้องชายไปเรียกพวกผู้ใหญ่มาก
“ได้ครับ รอพวกเราก่อนนะ”พี่หงเซ่อ พี่ไคว่จื่อ
สองหนุ่มน้อยเร่งฝีเท้าเพื่อไปตามพวกผู้ใหญ่ให้มาตรงนี้เพื่อดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างแปลกประหลาดที่จู่ๆน้องเล็กก็เอาของกิน ของใช้พวกนี้มาจากไหนก็ไม่รู้
“ปู่ครับ ย่าครับ ตาครับ ยายครับ พ่อครับ แม่คร้บ อาครับ !!”สองหนุ่มน้อยผู้ที่รับหน้าที่มาส่งสารให้พวกผู้ใหญ่รับรู้ถึงเหตุการณ์อันแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับเสี่ยวจื่อน้อย
“เอ๊ะ…เสียงเด็กๆะโเรียกพวกเราเสียเสียงดังเลย”แม่
“จริงด้วย น้ำเสียงดูใกันด้วยนะ”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“ไม่ใช่ว่าวิ่งมาแบบนี้จะเหมือนกับเ้าพวกแฝดหรือเปล่าคะเนี่ย??”แม่
“จริงด้วยสิ..!!”ป้าเทียนหลันเซ่อ
“อาจจะใช่นะเท่าที่พี่ฟังจากพวกเราเล่าเื่ตอนที่พวกเด็กๆไปเจอกระสอบข้าวสารน่ะ”ป้าถัวผัน
“ทางด้านโน้นครับน้องเล็ก น้องเล็ก !!!” พี่หงเซ่อ พี่ไคว่จื่อ สองหนุ่มน้อยพากันแย่งบอกด้วยน้ำเสียงอันตื่นเต้น
“ใจเย็นๆลูก ค่อยๆพูดกันนะ”แม่
“แฮ่ก…แฮ่ก..ครับผม”พี่หงเซ่อ พี่ไคว่จื่อ
“น้องเล็กเจอของเต็มไปหมดเลยครับ ทางด้านโน้นรีบไปกันเถอะนะครับ” พี่หงเซ่อ
“ใช่ครับน้องเล็กแบบว่า……”พี่ไคว่จื่อ
สองหนุ่มน้อยผู้มาส่งข่าวทำท่าทางที่เสี่ยวจื่อน้อยทำอยู่ตอนนี้ อย่างไม่มีตกหล่นเลยทีเดียวไม่ว่าจะตอนที่เสี่ยวจื่อน้อยกำลังวิ่งไปแต่ละล็อคของชั้นวางของและหยิบของมาและโยนข้ามมาที่สถานที่ ณ ปัจจุบัน พี่ชายสองคนทำเหมือนกันเปี๊ยบเลย!!
“...............?????”พวกผู้ใหญ่ได้แต่พากันมองสองหนุ่มน้อยกันอย่างงุนงงกับท่าทางที่พวกพี่ชายบอกว่าทำเหมือนน้องเล็กเสี่ยวจื่อกัน
“เอ่อ…..มันหมายความว่าอย่างไรกัน??”พ่อ
“ไม่ต้องถามพวกเด็กๆแล้ว ให้พากันไปดูเลยดีกว่านะเพื่อมีอะไรขึ้นมาจริงๆ”ปู่
“ใช่ๆตามไปดูเลยเร็วเข้า”ตา
“ได้ค่ะ” “ได้ครับ”
พวกผู้ใหญ่ก็พากันตาม พี่หงเซ่อ และ พี่ไคว่จื่อ ที่พากันวิ่งนำหน้าเพื่อนำทางไปยังจุดที่พวกพี่น้องคนอื่นๆรอกันอยู่
ใช้เวลาเพียงไม่นานสิ่งที่พวกผู้ใหญ่ทั้งสองบ้านได้เห็นต่างก็พากันมองอย่างตกตะลึงกันไปทุกๆคน ที่เห็นของกิน ของใช้กองเกลื่อนเต็มพื้นไปหมดเลย พวกท่านได้แต่ยืนอย่างเหม่อลอยและมีคำถามมากมายในหัวกันหมดแล้วตอนนี้
แต่ที่สะดุดตาและทำให้พวกท่านยิ่งตื่นตระหนกใเข้าไปใหญ่กว่าการได้เห็นข้าวของพวกนี้ที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นแล้ว ก็คงจะเป็ใครไปไม่ได้นอกจากเสี่ยวจื่อน้อย
“.............!!”พวกผู้ใหญ่ ที่เห็นเสี่ยวจื่อน้อยเหมือนกับวิ่งวนไปวนมา ทางด้านซ้ายบ้าง ด้านขวาบ้าง และยกมือยกไม้เหมือนหยิบยกอะไรขึ้นมา จากนั้นก็ขว้างมาทางที่พวกท่านและพวกพี่ๆของเสี่ยวจื่อน้อยยืนอยู่ด้านนี้
“มันเกิดอะไรขึ้นกัน???!!”พวกผู้ใหญ่ มองไปที่เสี่ยวจื่อน้อยอย่างไม่รู้จริงๆว่าทำไมจู่ๆตอนเสี่ยวจื่อน้อยทำท่าเหวี่ยงแขนหรือขว้างอะไรบางอย่างแต่ในมือทั้งสองข้างของเสี่ยวจื่อน้อยกลับไม่เห็นมีอะไรเลย แต่พอมาถึงตรงจุดที่พวกพี่ๆของเธอยืนอยู่กลับมีสิ่งของโผล่ออกมานี่น่ะสิ!! จะไม่ให้แปลกประหลาดใจได้อย่างไรกัน
พวกท่านนึกถึงท่าทางที่พวกสองหนุ่มน้อย พี่หงเซ่อ และพี่ไคว่จื่อ ทำบอกเมื่อตะกี้นี้ก่อนที่พวกท่านจะตามมาดูพวกเด็กๆกัน
“ท่าทางแบบนั้นมาจากเสี่ยวจื่อน้อยจริงๆ”พ่อ
“ใช่ๆ เหมือนมากจริงๆ”ลุงเฮยเซ่อ
พวกท่านกำลังเร่งฝีเท้าก้าวไปยาวๆเพื่อจะตรงเข้าไปหาเสี่ยวจื่อน้อยกันด้วย เพราะหวาดวิตกกังวลด้วยเช่นกันที่เกิดเหตุการณ์แสนแปลกประหลาดแบบนี้ แต่ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้แต่อย่างใด พวกเด็กๆแนวหน้าก็พากันร้องห้ามส่งเสียงดังทันทีว่า…
“เข้าไปไม่ได้ครับ/ค่ะ”พวกเด็กๆ
“เอ๋…???”พวกผู้ใหญ่
“ห้ามเดินเข้าไปเกินจากตรงจุดที่หนูยืนอยู่นะคะปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ลุงป้า”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“ทำไมล่ะคะพี่สาว ถึงห้ามไม่ให้แม่และคนอื่นๆเข้าไป”แม่
“น้องเล็กสั่งห้ามเอาไว้ค่ะแม่ ห้ามไม่ให้ใครเดินเข้าไปใกล้กว่านี้ มากสุดก็ตรงที่หนูยืนอยู่ตรงนี้ค่ะ”พี่สาวอู๋ิจื่อ
“อย่างนั้นเหรอ…”พวกผู้ใหญ่
“เสี่ยวจื่อน้อยจะปลอดภัยใช่ไหมคะ??”แม่ที่มองดูลูกสาวเล็กของเธอที่กำลังวุ่นวายวิ่งวนไปวนมาอยู่คนเดียวตรงด้านหน้า แต่ก็เข้าไปหาลูกสาวไม่ได้ ทำได้แต่มองตามอย่างห่วงๆเพียงเท่านั้น
“พวกเราทุกๆคนคอยระมัดระวัง และดูเสี่ยวจื่อน้อยอย่าให้คลาดสายตาเลยนะ อย่าส่งเสียงดังจนเกินไปอาจจะทำให้เสี่ยวจื่อน้อยเสียสมาธิได้”ตา
“ครับ”
“ค่ะ”
“ไอ้หยา….อันนี้ก็ดี อันนี้ก็ได้ หยิบให้หมดเลย ยู้ฮู…วู้ฮู…โอ้…อันนี้ก็จำเป็ต้องมี นี่ก็ด้วย….”เสี่ยวจื่อน้อย
“หมับ….หมับ….”
“ฟี้ว…..ตุ้บ…ตุ้บ….”
“.............!!!!”พวกผู้ใหญ่ ที่บอกให้ทุกๆคนพยายามเงียบเสียงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ว่าคนที่ส่งเสียงดังสะใจและดูคึกคักอารมณ์ดี๊ อารมณ์ดีแบบสุดๆก็เป็เ้าตัวเล็กของทุกๆคนนี่แหละที่ไม่เพียงแต่วิ่งไปมาเท่านั้น เสี่ยวจื่อน้อยกลับส่งเสียงพูดอะไรก็ไม่รู้ออกมาอย่างต่อเนื่องน้ำเสียงของเ้าตัวเล็กออกจะดีใจกับมันมากจริงๆด้วย
“เสี่ยวจื่อน้อยพูดกับใคร??? กับอะไรกันนะ??”ลุงกัวกัว พี่ชายแม่
“ก็นั่นน่ะสิ เหมือนเห็นอะไรเข้าและเ้าตัวเล็กดูชื่นชอบมากเลยทีเดียวนะท่าทางแบบนั้นน่ะ”ลุงเฮยเซ่อ
“อือ….”ทุกๆคนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อมองไปที่เสี่ยวจื่อน้อยในตอนนี้
“เ้าตัวเล็กวิ่งไปวิ่งมา ตลอดเวลาเลยไม่ดูไม่เหนื่อยเลยนะคะ”แม่
“ใช่ๆแรงเยอะจริงๆตัวก็นิดเดียว”ป้าถัวผัน ภรรยาพี่ชายแม่
“ฟี้ว….ฟี้ว…..”
“ตุ้บ….ตุ้บ…..”
“โอ๊ย….!!!”พวกพี่ชายที่โดนลูกหลงของที่เสี่ยวจื่อน้อยโยนข้ามมาแบบไม่ได้ตั้งใจนะ??!!
“น้องเล็กโยนมาเหมือนตาเห็นเลย แกล้งพวกพี่หรือเปล่าเนี่ย??”พี่สามจงจื่อ
“ใช่ๆ”พวกพี่ชาย
“เอ๊ะ…พี่ชายเนี่ยน้องเล็กจะเห็นได้อย่างไรกัน ไม่เห็นเหรอว่าน้องเล็กยุ่งขนาดไหน น้องเล็กไม่มีทางมีเวลามองมาที่พวกพี่ชายหรอกนะเหอะ…..”พี่สาวอู๋ิจื่อ ยืนท้าวสะเอวมองค้อนมาที่พวกพี่ชาย ที่กล่าวหาว่าน้องเล็กกลั่นแกล้งได้อย่างไรกัน
“โอ้…!!!พวกพี่ไม่ได้ว่านะ”พวกพี่ชายรีบออกตัวปฎิเสธและหันหน้าหนีน้องสี่อย่างรวดเร็ว
พี่สาวอู๋ิจื่อที่เห็นว่าพวกพี่ชายสำนึกผิดแล้วก็ไม่ได้สนใจพวกพี่ชายอีกต่อไป หันมาทางน้องเล็กเสี่ยวจื่อต่อและส่งเสียงให้กำลังใจน้องสาวคนเดียวของเธอ
***********
เสี่ยวจื่อน้อยมองเห็นสถานที่ในอนาคตที่อยู่ในพื้นที่บริเวณที่ตั้งของบ้านที่อยู่อาศัยในปัจจุบันของครอบครัวเผิงนั่นเอง ช่างโชคดีอะไรอย่างนี้นะ
พอเห็นแบบนี้ไร้ท์เองก็อยากทำแบบเสี่ยวจื่อน้อยได้บ้างจริงๆ เลย มารอลุ้นกันต่อว่าสถานที่ครั้งต่อไปเสี่ยวจื่อน้อยจะไปเจอที่ไหนและเป็สถานที่ย้อนอดีต หรือข้ามไปยังอนาคตกัน???
15K
