พราวเสน่หาซานตาน_End

        “ฐา!!... คุณมนูเขาอยากจะคุยกับเธอน่ะ”

        ยุวดีเดินตรงเข้ามาหาวริษฐา ขณะที่วริษฐากำลังเดินลงจากเวที วริษฐาเม้มปากบางจิ้มลิ้มเข้าหากันแน่น เธอไม่อยากจะไปพูดคุยกับอีตามนูนี่เลยจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาจะหาเรื่องอะไร ที่จะทำให้เธอไปเป็นผู้หญิงของเขาอีก

        ลูกค้าที่ชื่อมนูคนนี้ ไม่เหมือนกับลูกค้าคนอื่นที่มายื่นข้อเสนอให้เธอ เพราะลูกค้าคนอื่นๆ บอกไม่ก็คือไม่ แต่มนูคอยหาเรื่องเธอ เพื่อให้เธอจนมุม อย่างเรื่องก่อนหน้าโน้นที่มนูใส่ร้ายเธอ หาว่าเธอพูดจาไม่ดีนั้นยังไงล่ะ แล้ววันนี้จะมีอะไรอีก แต่ถึงจะหวั่นใจเช่นนั้น เธอก็ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ เพราะมนูกำลังจ้องมองมาที่เธอ

        “เฮื่อออออ...... โอเค”

        วริษฐาถอนหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะตอบรับคำพูดของยุวดี แล้วค่อยเดินตรงไปที่โต๊ะที่มนูนั่ง พอวริษฐาเดินเข้าไปใกล้ๆ โต๊ะที่มนูนั่ง เธอก็ส่งยิ้มบางๆ ให้อย่างสุภาพ

        “สวัสดีค่ะคุณมนู”

        “สวัสดี นั่งลงก่อนสิ”

        วริษฐากล่าวทักทาย พร้อมกับยกมือไหว้มนูด้วยท่าทีสุภาพ มนูมองสำรวจร่างบาง ด้วยสายตาแสดงออกแห่งความหื่นกระหายโดยไม่ปิดบัง ขณะที่ปากกล่าวทักทายวริษฐา พร้อมกับตบมือลงที่โซฟาข้างๆ เพื่อให้วริษฐานั่งลง

        “.........”

        “อย่ามาทำหวงเนื้อหวงตัวไปหน่อยเลย เธอเคยไปกับไอ้ฝรั่งมาแล้วไม่ใช่หรือไง จะมาเป็นผู้หญิงของฉันดีๆ หรือว่าอยากจะให้ฉันทำให้เธอไม่ได้ร้องเพลงอยู่ที่นี่กันล่ะ คราวก่อนแค่เตือนให้รู้ แต่หากเธอยังไม่ยอมฉันอีก ฉันจะทำให้เธอไม่ได้ร้องเพลงอยู่ที่นี่อีกเลย”

        วริษฐาเม้มปากเข้าหากันแน่น ก่อนจะนั่งลงที่โซฟา แต่นั่งเว้นระยะห่างพอสมควร ทำให้มนูขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่พอใจ จึงยื่นมือมาจับแขนเรียว กระชากเข้าหาตัวอย่างไม่ปรานีปราศรัย และไม่สนใจด้วยว่าวริษฐาจะเจ็บหรือไม่อย่างไร

        “คุณมนู... คุณจะต้องการฉันทำไมกันละคะ คนอื่นๆที่เขายอมเป็นผู้หญิงของคุณก็มีตั้งหลายคนอยู่แล้วนี่คะ อย่ามาเสียเวลากับฉันเลย ถึงฉันจะเคยมาก่อน แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากทำเช่นนั้นแล้ว”

        วริษฐาพยายามขืนแขนเรียวออกจากการจับกุม พร้อมกับพูดจาด้วยถ้อยคำและน้ำเสียงสุภาพ แต่มนูก็หาได้ยอมปล่อยแขนเรียวแต่อย่างใดไม่ กลับจับแน่มากยิ่งขึ้นไปอีก จนทำให้วริษฐารู้สึกเจ็บ จนใบหน้าสวยหวานเยเก

        “ฉันต้องการเธอ ก็คือต้องการเธอ และก็จะต้องได้ด้วย”

        ถึงแม้จะมีเสียงเพลงดัง แต่วริษฐาได้ยินคำพูดที่มนูพูดบอกออกมาอย่างชัดเจน ทำให้วริษฐาเบิกตากว้างอย่างตกใจ ทำไมเธอถึงได้เจอะเจอแต่ปัญหาอยู่เรื่อยๆ เธออุตส่าห์อยู่นิ่งๆ ไม่วุ่นวายกับใครแล้วนะ ยังจะอะไรนักหนาก็ไม่รู้

        ผลั๊กกก......

        อ๊ะ!!!!!!......

        ขณะที่มนูกำลังเข็นเขี้ยวพูดอย่างคนเอาแต่ใจ เอาแต่ได้ของตัวเองอยู่นั้น อยู่ๆก็มีหมัดของใครบางคน พุ่งเข้าใส่หน้าของมนู มนูที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จึงคลายมือที่จับแขนเรียว และในจังหวะนั่นเอง ร่างบางก็ถูกดึงละลิ่วออกห่างจากมนู

        “คุณปาสคาล!!!!!!......”

        วริษฐามองหน้าบุคคลที่ดึงเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของเขา ก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ จนเผลออุทานเรียกชื่อเขาออกมา แต่ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเล กลับกำลังจับจ้องมองมนูราวกับมีไฟเพลิงใหญ่ กำลังสุมอยู่ภายในดวงตาอย่างเห็นได้ชัด

        “ไอ้ห่าเอ๊ย!!...... มึง!!!!!!”

        มนูโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ลุกขึ้นมาหมายจะเหวี่ยงหมัดใส่ปาสคาล แต่ถูกลูกน้องของปาสคาลจับตัวมนูเอาไว้ซะก่อน การ์ดของบาร์ก็พากันเดินเข้ามาอย่างเร็วไว เพื่อระงับเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น เพราะ ณ ตอนนี้ลูกค้าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะใกล้ๆ กำลังตื่นตระหนกตกใจไปตามๆ กัน

        “มีเรื่องอะไรกันน่ะ?”

        อนัทกรณ์ที่รีบเดินออกมา ร้องถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่พออนัทกรณ์เห็นปาสคาล ที่กำลังสวมกอดร่างบางของวริษฐา ก็ทำให้แปลกใจและตกใจ พอหันไปเห็นลูกน้องของปาสคาลที่กำลังจับตัวมนูเอาไว้ ก็ยิ่งทำให้อนัทกรณ์ตกใจยิ่งขึ้น

๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐