เส้นทางเทพยุทธ์​ (Trail of God)

    จางเฉินค่อยๆลืมตาขึ้นมาด้วยความเหนื่อยล้า

   “ที่นี่คือ”

   “อ่า เจ้าตื่นแล้ว”ชิงเอ๋อจับมือจางเฉินด้วยความดีใจ  ชิวเอ๋อต้าไห่ ฟู่เหิน อยู่กันรอบๆ เตียงของจางเฉิน

   “ข้าแพ้สินะ”

  จางเฉินคิดเกี่ยวกับการต่อสู้ล่าสุด หลังกระบวนท่าสุดท้ายแล้วเหมือนความทรงจำหายไปเขาน่าจะสลบทันที ส่วนหนึ่งเพราะใช้พลังปราณจนหมดอีกส่วนหนึ่งก็ด้วยการโจมตีที่ทรงพลัง

   “นี่ข้าสลบไปกี่วัน”

   “สองวัน ชิงเอ๋อกับชิวเอ๋อดูแลเจ้าอดหลับอดนอนทั้งวันทั้งคืนเลยนะ เจ้าอย่าลืมตอบแทนพวกนาง”

    ต้าไห้พูดขึ้นมา ทำให้หน้าชิงเอ๋อกับชิวเอ๋อแดงเป็นลูกแอปเปิลต้าไห่กับฟู่เฉินนั้นไม่ค่อยสนใจชิงเอ๋อกับชิวเอ๋อมากนักด้วยหน้าตาที่อัปลักษณ์บางครั้งแอบรู้สึกไม่ดีด้วยช้ำเวลาพูดคุยด้วยแต่จางเฉินปฏิบัติกับทุกคนอย่างเท่าเทียมกันไม่แสดงความรังเกียจเลยทั้งเอาใจใส่เป็นอย่างมากตลอดระยะเวลาสามเดือนที่รู้จักกันมา

    “ข้ายังต้องฝึกอีกมาก”

  จางเฉินพยายามที่จะยกแขนขาเพื่อลุกขึ้นนั่งแต่ปรากฏว่าไม่สามารถทำได้

   “เจ้าต้องพักฟื้นหมอบอกว่าราวๆ อาทิตย์หนึ่งเจ้าก็จะหายดี ตอนนี้เป็นคนป่วยให้ทั้งสองสาวดูแลไปก่อนข้ากับฟู่เฉิงเห็นเจ้าตื่นแล้วก็สบายใจ เราไปฝึกก่อนนะ”

  ต้าไห้และฟู่เฉิงออกจากห้องแล้วหายไปอย่างรวดเร็วปล่อยให้หนึ่งหนุมสองสาวอยู่กันอย่างเงียบๆแต่ละคนไม่รู้จะพูดอะไรความเงียบครอบงำไปทั้งห้อง

  “อ่า ข้าขอบคุณทั้งสองมากนะ”

  “ยินดีอย่างยิ่งเจ้าดูแลเราเป็นอย่างดีตลอดเวลาที่ผ่านมา”

  “ข้าขออยู่คนเดียวจนอาหารเย็นได้ไหมเดี๋ยวข้าลงไปกินเอง”

   “งั้นเจ้าก็รักษาตัวนะ”

   ชิวเอ๋อ ชิงเอ๋อเดินออกจากห้องของจางเฉินปิดประตูแล้วก็จากไปจางเฉินถอนหายใจแล้วย้ายตัวเองเข้าสู่มิติ

   “เจ้ากระจอก อ่อนแอมาก ข้าผิดหวังกับเจ้าสุดๆ”

พอโสมแดงเห็นจางเฉินก็บ่นทันทีแต่ไม่ไกลจากโสมแดงหม้อมังกรกำลังต้มสมุนไพรไว้อยู่ ดูเหมือนว่าจะต้มรอไว้นานมาก

   “ข้ายอมรับข้าจะฝึกให้มากขึ้น”

   “เอาละ ดีมาก กรีนมานี่หน่อยยกหมาน้อยนี่ใส่หม้อหน่อย เราจะต้มมันกินกัน”

   “กินข้า ฮา ฮา ข้าอร่อยนะอร่อยกว่าโสมแบบเจ้าอีก สาวๆหลายคนบอกข้าเช่นนั้น”

   “เห๊อะ ข้าไม่เคยเห็นเจ้ามีผู้หญิงสักคนเพ้อเจ้อ”

    ครื่นนนน

   เสียงกรีนยกรากออกจากพื้นดินดังสนั่นแล้วเดินมาหาจางเฉิน สภาพของรากกรีนนั้นเหมือนกับหนวดปลาหมึกมีรากสีน้ำตาลมากมายช่วยทรงตัวและเดินมาหยิบจางเฉินด้วยแขนที่ทำจากกิ่งไม้ทั้งสองข้างแล้วใส่จางเฉินลงไปในหม้อในท่านั่งเสร็จแล้วก็ลงรากพักผ่อนอยู่หน้ากระท่อมไม่ไกลจากหม้อต้มเท่าไหร่

   จางเฉินนั้นแช่สมุนไพรจนเหลือแต่คอกับหน้าน้ำต้มมีอุณภูมิปานกลางเขาเริ่มเดินลมปราณไร้ลักษณ์เพื่อฟื้นพลังและนำหินวิญญาณระดับต่ำมาเพื่อดูดชับ  สมุนไพรนั้นช่วยฟื้นฟูร่างกายจางเฉินอย่างรวดเร็วไม่นานจางเฉินก็รู้สึกดีขึ้นมาก

   “รางวัลคืออะไรเหรอ”

   จางเฉินลืมตาแล้วถามโสมแดงเหมือนเขาลืมอะไรไป

   “โอ้ เจ้าโลภมาก และโง่ด้วยข้าจะไปรู้ได้ไงเจ้าโดนแบกออกมาไกลจากสนาม พอถึงห้องพยาบาลดูแลพอประมาณแล้วก็ถูกส่งกลับบ้านพักเจ้าไม่รู้ ข้าก็ไม่รู้ เจ้าถามข้า ข้าจะถามใคร”

  โสมแดงเยาะเย้ยจางเฉินนานมากไม่ได้คุยกัน อดไม่ได้ที่จะต้องแซวเล่นกันสักหน่อย

   “อืม... ข้ายอม พี่ชายสุดหล่อขั่นเทพพี่โสมสุดฉลาดเลิศล้ำ ว่าแต่กรีนเหมือนจะสูงใหญ่ขึ้นมากเลย”

   จางเฉินมองไปที่กรีนแต่เดิมจะประมาณจางเฉินสามารถโอบรอบลำตัวกรีนได้แต่ตอนนี้กรีนกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ขนาดสามคนจับมือโอบรอบๆ  แต่ไม่ได้สูงมากสักเพียงราวๆ สองเมตรกว่าๆพุ่มใบสีเขียวก็หนาแน่นกว่าเดิม

    “ทุกคนในโลกมิติก็โตวันโตคืนกันหมดแหละกรีนนอกจากนอนแล้วตื่นมาก็อ่านหนังสือ ขยันมาก อ่านตำราไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว ว่างๆเจ้าซื้อมาเพิ่มหน่อยนะ แต่ถ้าจะให้ดี หาปล้นซักตระกูลหนึ่งเอาตระกูลเจียงหรือตระกูลมู่ก็ได้ ประหยัดและง่าย สะดวกสบายยิ่งนัก อีกไม่นานพวกนั้นจะมาหาเรื่องเจ้าเรื่อยๆ เจ้าต้องรีบไปปล้นมันซะก่อน”

    “สะดวกบ้าสิขนาดเจอหลอมรวมลมปราณข้ายังเกือบตายซะขนาดนี้ แต่ละตระกูลมีนักรบปราณจำนวนมากเจ้าจะส่งข้าไปตายเอาอะสิ”

   “เดี๋ยวข้าสอน”

   โสมแดงกับอาจารย์นั้นเดินทางไปทั่ว เข้าปล้นสุสานและสำรวจดินแดนลับจำนวนไม่น้อยเขาจึงมีประสบการณ์มากมายเกี่ยวกับการขโมย ดังนั้นเรื่องขโมยเล็ก ขโมยน้อยอย่างตำราไม่กี่พันเล่มจากตระกูลพวกนี้ ไม่ยาก