ภวินทร์รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในตอนสายเพราะหญิงสาวใต้ร่างเขาดิ้นยุกยิกอยู่ไม่สุข จึงทำให้เขาพลอยตื่นไปด้วย
"ที่รักทำไมตื่นเช้าจังพี่ยังง่วงอยู่เลย"
"นี่มันจะเก้าโมงแล้วนะคะสายมากแล้ว"
"แต่เราพึ่งตอนกันตอนจะเช้าเองนะ หรือว่า..."ภวินทร์ทำทีจะก้มลงไปจูบเธอ ทำให้พราวฟ้ารีบเบี่ยงหน้าหลบและกำลังจะลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่หางตาดันไปสดุดกับรูปคู่ของเธอกับเขาที่หัวเตียงที่วางไว้คู่กับรูปครอบครัวของภวินทร์
"พี่วินรูปนี้มัน..."
"รูปคู่ของเราไง สวยมั้ยที่ห้องนั่งเล่นก็มีนะ"
พราวฟ้านั่งนิ่งจ้องมองภาพถ่ายตรงหน้าพลางนึกในใจว่ารูปที่ถ่ายกันเล่นๆในวันนั้นไม่คิดว่าเขาจะเอามาไว้ที่บ้าน คิดไปน้ำตาก็คลอที่เขาให้ความสำคัญกับเธอขนาดนี้แถมยังเอาวางไว้ข้างรูปครอบครัวของเขาอีก ภวินทร์เมื่อเห็นแฟนสาวนั่งน้ำตาซึมก็เข้าไปกอดเธอไว้อย่างอบอุ่น
"นี่พ่อพี่ นี่แม่พี่ ส่วนนี่เมียพี่"ภวินทร์ชี้ไปที่รูปพ่อแม่และชี้มาที่เธอ ทำเอาคนตัวเล็กเขินจนแก้มแดง
"วันไหนเมียพี่จะอนุญาตให้พี่พาไปพบพ่อแม่ เราจะได้ถ่ายรูปด้วยกันสองรูปนี้จะได้รวมเข้าด้วยกันสักที"
"พี่วิน ขอเวลาฟ้าอีกนิดนะคะ"
"นานเท่าไหร่พี่ก็รอได้ครับ แต่พ่อแม่พี่อยากอุ้มหลานแล้วอย่าให้พวกท่านรอนานมากนะ"
"พี่วินเป็ลูกชายคนเดียว พวกท่านคงหวงน่าดูเลยนะคะ ฟ้าขอถามอะไรได้มั้ย"
"ได้สิ"
"พี่วินก็อายุสามสิบกว่าแล้วที่บ้านไม่หาคนที่เหมาะสมไว้ให้พี่วินแล้วหรอคะ อีกอย่างฟ้ากลัวพวกท่านจะไม่ยอมรับฟ้า"เธอถามเขาด้วยสีหน้ากังวลจนเห็นได้ชัด
"เื่คู่ครองพวกท่านให้อิสระพี่เต็มที่ และคนที่พี่เลือกก็อยู่ข้างๆพี่ตรงนี้แต่ไม่รู้เธอจะเลือกพี่รึเปล่า"
"บอกตามตรงนะคะว่าฟ้ากลัว กลัวว่าพวกท่านจะไม่ยอมรับ"
"ต่อไปอย่าพูดแบบนี้อีกนะ พี่บอกหลายครั้งแล้วว่าให้ตัดเื่พวกนี้ทิ้งไป พ่อกับแม่พี่ท่านเห็นลูกรักใครท่านก็รักด้วยไม่เคยห้ามอยู่แล้ว อย่ากลัวสิ่งที่ยังไม่เกิด เข้าใจมั้ย"
"ค่ะ"
"วันนี้พี่พาแฟนไปเดทดีกว่า ฟ้าอยากไปเที่ยวไหน"
"ไม่เหนื่อยหรอคะ"
"แรงพี่ยังเหลืออีกเยอะ ไม่เชื่อลองดูมั้ยล่ะ"
"ไม่คุยด้วยแล้วไปอาบน้ำดีกว่า"
วันนั้นพราวฟ้าเลือกไปเที่ยวที่ร้านคาเฟ่เล็กๆแห่งหนึ่งมีบรรยากาศภายในร้านที่ร่มรื่นมากเพราะคาเฟ่แห่งนี้ตั้งอยู่บนพื้นที่ที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ ผู้คนไม่พลุกพล่านเข้ามาแล้วเย็นสบายทั้งกายและใจ ร้านนี้เป็ร้านที่พราวฟ้าชอบมานั่งปล่อยตัวปล่อยใจมากที่สุด มาบ่อยจนรู้จักและสนิทกับเ้าของร้าน
“บรรยากาศดีจัง”ภวินทร์หันมาบอกพราวฟ้า
“เป็ที่ที่ฟ้าชอบมากเลยค่ะ เค้ามีโซนให้วาดรูป ระบายสีแล้วก็มีโซนสำหรับสอนขึ้นรูปดินเหนียวเป็รูปทรงต่างๆด้วยนะคะ พี่วินอยากลองมั้ย”เธอบอกเขาด้วยแววตาเป็ประกายบ่งบอกว่าที่นี่เป็สถานที่ที่เธอชอบมากจริงๆ
“น่าสนใจทุกอย่างเลย เราลองทุกอย่างเลยได้มั้ย”
“ได้สิคะ แต่ขอฟ้าไปสั่งอาหารกับเครื่องดื่มก่อนพี่วินอยากทานอะไรเป็พิเศษมั้ยคะ”
“ฟ้ากินอะไรพี่ก็กินได้หมดแหละ”
“น้องฟ้าไม่ได้เจอกันนานเลยนะ สบายดีมั้ย”หญิงวัยสามสิบปลายเ้าของร้านทักทายพราวฟ้าเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาในร้าน
“สวัสดีค่ะพี่มน ่นี้ฟ้างานยุ่งเลยไม่ได้แวะมาเลยค่ะ”
“แล้วนั่นใครน่ะ แฟนหรอ”มนกระซิบถามพราวฟ้าเมื่อเห็นภวินทร์เดินมาหยุดอยู่ข้างเธอ
“สวัสดีครับผมชื่อภวินทร์ครับเป็แฟนฟ้า ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณ…”
“เรียกพี่มนเฉยๆก็ได้ค่ะ เชิญตามสบายเลยนะคะทั้งสองคนเหมาะสมกันมากเลยดูสิสวยหล่อกันทั้งคู่เลย”มนชมทั้งสองคน ทำเอาคนถูกพูดถึงอย่างพราวฟ้าเขินจนทำอะไรไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าภวินทร์จะเข้ามาแนะนำตัวว่าเป็แฟนของเธอต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ซึ่งขัดกับบุคลิกสุขุมของเขาอย่างสิ้นเชิง
พราวฟ้าพาภวินทร์มานั่งวาดรูปและระบายสีน้ำที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอดูเพลิดเพลินกับงานศิลปะมาก ส่วนภวินทร์นั้นก็เพลิดเพลินกับการนั่งดูและถ่ายรูปแฟนสาวของตัวเอง
“ชอบวาดรูปหรอ”
“ชอบค่ะแต่ไม่ค่อยมีเวลา”พราวฟ้าตอบเขาพลางระบายสีภาพตรงหน้า
“รูปเรารึเปล่า”ภวินทร์นั่งมองภาพวาดรูปเงาชายหญิงที่พราวฟ้ากำลังระบายสีอยู่ก็นึกสงสัยจึงถามเธอ
“ฟ้าวาดเก็บไว้ว่าวันนี้เป็วันที่เรามาที่นี่ด้วยกันครั้งแรกค่ะ”
“งั้นถ้าเสร็จแล้วพี่ขอนะ จะเอาไปติดที่บ้าน”
“ตามใจพี่วินเลยค่ะ แต่มันไม่ค่อยสวยนะคะ”
"อะไที่เกี่ยวกับแฟนพี่พี่ชอบทั้งนั้น อีกอย่างรูปนี้ก็สวยมากด้วย"
หลังจากที่พราวฟ้าระบายสีภาพวาดของตัวเองเสร็จเธอก็ชวนภวินทร์ไปลองปั้นเซรามิกและเพ้นท์สี ภวินทร์ที่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนดูเงอะงะ เก้ๆกังๆไปหมดแต่เมื่อได้พราวฟ้าเป็ครูช่วยสอนเขากลับรู้สึกสนุกและมีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกลับเธอและได้ลองทำสิ่งใหม่ๆ ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เคยคิดจะหยิบจับสิ่งเหล่านี้เพราะเขาไม่ชอบให้อะไรเลอะมือ แต่เป็เธอที่ทำให้เขาอยากลองทำสิ่งใหม่ๆและสนุกไปกับมันด้วย
“ค่ำแล้วเรากลับกันดีมั้ยคะ”
“ก็ดีเหมือนกัน แต่ของพวกนี้ที่เราทำด้วยกันพี่ขอเอากลับบ้านนะเก็บเอาไว้ให้ลูกดู”
“พี่วิน คิดอะไรไปไกลขนาดนั้นคะ”
“ไม่รู้ล่ะ พี่จะเก็บไว้ให้ลูกเราดู”
“ตามใจค่ะ”
ค่ำวันนั้นภวินทร์พาพราวฟ้ามาทานมื้อเย็นในร้านอาหารสุดหรู ท่ามกลางบรรยากาศสุดแสนโรแมนติคทั้งคู่ทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครบางคนแอบมองพวกเขาอยู่
“คุณป้าลองทายสิคะว่าออมเจอใคร ออมเห็นพี่วินควงสาวมาทานข้าวค่ะ”
“ควงสาว สาวที่ไหนนี่หลานไม่ได้หลอกป้าใช่ไหม”
“ออมส่งหลักฐานให้คุณป้าดูเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”ออมลูกพี่ลูกน้องของภวินทร์แอบถ่ายรูปภวินทร์กับพราวฟ้าที่นั่งทานข้าวกันอย่างมีความสุขส่งให้ผู้หญิงปลายสายที่เธอกำลังคุยด้วยคือคุณนายนภาแม่ของภวินทร์
นภาเมื่อเห็นรูปของพราวฟ้าก็รู้สึกถูกชะตาและนึกเอ็นดูเธอขึ้นมาทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มและสายตาของลูกชายคนเดียวที่มองเธออย่างมีความสุขยิ่งสนใจในตัวพราวฟ้ามาก เพราะเธอไม่เคยเห็นลูกชายตัวแสบดูมีความสุขเวลาอยู่กับผู้หญิงมากขนาดนี้ ซึ่งความจริงแล้วเขาไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำให้พ่อแม่รู้จักเลย ผู้หญิงที่ผ่านๆมาของเขาก็มีแต่คบกันเพียง่เวลาสั้นๆแล้วก็หายเงียบไป นภานึกในใจว่าความหวังที่จะได้อุ้มหลานของเธอใกล้จะเป็จริงแล้ว แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่วางใจเพราะกลัวลูกชายเพียงคนเดียวจะไปคว้าผู้หญิงที่ไม่จริงใจเข้ามาเพื่อหวังเงินของเขาแต่ไม่ได้รักเขาจริง แม้ดูจากหน้าตาของผู้หญิงในรูปจะดูไม่ใช่คนแบบนั้นก็ตามแต่คนอย่างคุณนายนภาต้องรอบคอบไว้ก่อน เมื่อวางสายจากหลานสาวเธอจึงให้คนสืบประวัติของพราวฟ้าทันที
1K
