ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น....
ผู้พันเรโน ได้รับคำสั่งจากผู้บัญชาการ อาร์คให้มาสำรวจหมู่บ้าน และถามหาผู้สูญหาย และมีภารกิจอีกอย่างคือ การตามหาตัว ฮาคุโตะ โดยผู้บัญชาการ อาร์ค อนุญาติให้ตบสั่งสอนได้
" จะเอายังไงดีครับผู้พัน เรโน นี่มันก็หลายวันแล้ว ยังไม่พบตัว ผู้สูญหายเลย"
ทหารคนหนึ่งกล่าว
" เราต้องพยายามต่อไป อย่าได้หมดหวัง ก่อนอื่นคือไปถามคนในหมู่บ้านก่อนว่าพบเห็น พวกคนงานขุดถนน และทหารชุดแรกหรือเปล่า"
ทหารได้ทำการสำรวจหมู่บ้านและถามหาผู้สูญหาย ที่หมู่บ้าน มินามิ โดยมีหัวหน้าหมู่บ้าน มินามิ ให้ปากคำ
" เราไม่เคยพบเห็นคนขุดถนน หรือทหารเลยครับ คุณผู้พัน "
หัวหน้าหมู่บ้าน มินามิ เคนสุเกะยืนยันเป็นมั่นเหมาะ ว่ายังๆ ก็ไม่เคยเจอคนงานขุดถนน รวมถึงพวกทหารด้วย
" อ้าว ยัยหนู มิริน มาเดินเพ่นพ่านอะไรแถวนี้ ทหารกำลังทำงานนะ "
"น้องชายหายไปทั้งคน เป็นพี่ก็ต้องเป็นห่วง สิค่ะ ผู้พันเรโน"
" น้องเธอก็ออกเก่งออก ต้องเอาตัวรอดได้แน่ๆ " พี่คาโอริที่ตามมากับพี่มิริน พูดขึ้น
พวกพี่มิริน แยกกับผู้พันเรโน ออกมา ในขณะที่หัวหน้าหมู่บ้านจะเลี้ยงต้อนรับพวกผู้พัน เรโน
" มิริน แล้วเราจะไปหากันแถวไหน "
" ชั้นว่าจะไปหาในหมู่บ้านนะ น้องชายชั้น ต้องมาที่หมู่บ้านนี้แน่ๆ"
" อืม "
" ชั้นว่าหัวหน้าหมู่บ้านก็มีอะไรแปลกๆนะ เขาต้องโกหกอยู่แน่ๆเลย เพราะแถวนี้มีอยู่หมู่บ้านเดียว"
" แล้วทำไม เขาต้องโกหกด้วยล่ะ มิริน " พี่คาโอริถามด้วยความสงสัย
ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังพูดกันก็มีสาวน้อยนางหนึ่ง รูปร่างสวยงามตา เดินผ่านมา
" เอ๊ะ น้องสาว เดี๋ยวก่อน "
" ชั้นมีชื่อว่า มินามิ โนริ ค่ะ ไม่ได้่ชื่อว่าน้่องสาว "
" อยากจะถามว่า เคยเห็นคนในรูปมั๊ย เขาเป็นน้องชายชั้นเอง "
" ไม่เคยเห็นค่ะ " โนริ ทำหน้าลอกแล่กเหมือนจะไม่ยอมบอก แต่มิริน จับสัมผัสได้ แล้วโนริก็เดินผ่านไป
" ผู้หญิงที่ชื่อ มินามิ โนริ ต้องรู้อะไรแน่ๆ เราแอบตามไปเถอะ คาโอริ"
" เธอแน่ใจเหรอ มิริน ไม่ใช่ทึกทักเอาเอง "
" มันเป็นลางสังหรณ์ ของผู้หญิงน่ะ "
แล้วพวก มิริน ก็แอบตาม มินามิ โนริมา จนถึงกระท่อมหลังหนึ่ง พวกเธอ รออยู่ข้างนอกกระท่อมอยู่สักพักหนึ่ง
โนริ หายตัวเข้าไปนานผิดปกติ แล้วก็มีเสียงต่อสู้กันดังออกมา
" พวกเราเข้าไปกันเถอะ "
แต่ทว่า......
คนที่เดินโซเซออกมากลับเป็น
คิมิสุเกะ!!!
พี่คาโอริ เอามือไปรับร่างของคิมิสุเกะเอาไว้ คิมิสุเกะเอามือลูบไล้ พี่คาโอริ พร้อมกับหน้าแดงขึ้นเรื่อย
" ต้องยาพิษ คงเป็นยา ร่านสวาท "
" มาเดี๋ยวชั้นแก้พิษให้ "
" ท็อกซิค ดีรีค " พี่มิรินร่ายเวทย์ ออกไป อาการหน้าแดงของ คิมิสุเกะดีขึ้น เขาหยุดลูบไล้ตัวของ พี่คาโอริแล้ว
" ได้โปรด ช่วย ฮาคุโตะด้วย ฮาคุโตะกำลังอยู่ในอันตราย " คิมิสุเกะพูดได้แค่นั้นก็สลบไป
พี่มิริน กับพี่คาโอริ ก็ตัดสินใจบุกเข้าไปในกระท่อมหลังนั้น โดยพี่คาโอริ อุ้มคิมิสุเกะเอาไว้ แต่ยังไม่ทันเข้าไป
ตูมมมมมมม ตูมมมมมมมมม
เสียงระเบิดจากเวทย์มนต์ เพลิง ทำให้กระท่อมลุกไหม้ด้วยความรวดเร็ว ร่างของคนสองคน ก็ กระเด็น ออกมา นั่นคือ ผม กับโนรินั่นเอง
" น้อง ฮาคุโตะ "
" ฮาคุโตะ "
พี่มิริน วิ่งเข้ามาสวมกอดผม ไฟลุกอย่างนี้ อีกไม่นานพวกทหารคงจะมา พร้อมคนในหมู่บ้านแน่ๆ ผมเกือบจะเกลี้ยกล่อม โนริ สำเร็จแล้ว ถ้า คิมิสุเกะไม่วิ่งออกมาเสียก่อน
ผมอยู่ในอ้อมแขนของพี่มิริน พี่มิรินกอดผม ทั้งน้ำตา และหลังจากนั้น
เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ
พี่มิรินตบผมซะสองฉาด
" เจ้าน้องบ้า ทำไมถึงหนีออกจากบ้าน รู้มั๊ย คุณพ่อ คุณแม่เป็นห่วงซักแค่ไหนกัน "
แต่หลังจากพี่มิรินเห็นหยาดเลือดของผม เธอก็ฉีกกระโปรงมาพันแผลให้ผม ผมยิ้มออกมา
" ผมไม่เป็นไร พี่มิริน "
ผมหันกลับไปที่โนริ ที่เธอยังไม่โจมตีเข้ามา คงเพราะว่า ยังเหลือ เยื่อใยกับผมอยู่ เธอกระชับมีดทำครัวไว้มั่น
" พี่จะเป็นคู่ต่อสู้ให้กับโนริ เอง ฮาคุโตะน้องรักของพี่ไปพักเถอะ ยังไงซะพี่ก็เป็นระดับอาจารย์นะ"
พี่มิริน ชักดาบออกมา ในขณะที่เปลวไฟร้อนขึ้นเรื่อยๆ
" ไม่ล่ะ พี่ เรื่องนี้เป็นเรื่องของผมกับ โนริ ขอผมจัดการเอง "
ถึงยังไง โนริ ก็เป็นสาวหน้าตาสะสลวย ถ้าไม่โรคจิต ชอบฆ่าคนละก็ ผมคงรับเป็นแฟนไปแล้ว *-*
" อยากสู้กับชั้น เรอะ คุณสามี "
ผมยืมดาบจากพี่มิริน และเริ่มเดินวนไปรอบๆ พร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อม โนริไปเรื่อยๆ
" เราจะดีกันไม่ได้เลยเรอะ โนริ "
" นั่นต้องไปถามคุณพ่อ "
โนริขยับการก้าวเท้าเข้ามา เธอเข้ามาโจมตีผมในระยะประชิด ในขณะที่ผมกำลัง บัฟเพิ่มเลือดตัวเอง พร้อมเสริมพลังกาย
เราฟันกัน กระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่า โนริยังคงไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่ก็ถูกผมตอดเลือดไปมากแล้ว ผมร่ายมนต์เฟลมสเปีย ยิงใส่เธอ เธอหมุนตัวกลิ้งหลบไปได้
ผมถอยล่อเธอมาเรื่อยๆ เธออยู่ในระยะที่ ดาบเอื้อมถึง
" มันจบแล้วล่ะ โนริ นี่คือชัยชนะของชั้น "
ผมใช้เวทย์ระเบิดกัมปนาทที่ใช้เวลาร่ายเวทย์ ค่อนข้างยาว
" ทำไมคุณสามีถึงเลือกเวทย์นี้ เหอะ มันเป็นเวทย์ที่ต้องใช้เวลาร่ายยาวนะ"
" ร่ายเวทย์ ไม่ทันหรอกคุณสามี "
โนริทำท่าจะเข้ามาฟันผม ในขณะที่วงเวทย์ยังไม่สมบูรณ์ แต่ถูกพี่มิริน หยุดไว้ ด้วยเวทย์ควบคุมจิตใจ
" ห๊ะ " โนริโดนดึงเวลาไปนิดนึง ก่อนที่จะถูกเวทย์ระเบิดกัมปนาทอัด ตัวจนกระเด็นไป เป็นชัยชนะของ ผม และเป็นความพ่ายแพ้ของโนริ
ผมวิ่งไปอุ้ม โนริที่กำลังบาดเจ็บ เธอปล่อยมีดทำครัวออกไป ดูเหมือนเธอจะยอมแพ้แล้ว
" คุณสามี ฉันยอมแพ้แล้วล่ะนะ รีบพาพวกเธอหนีไปซะสิ ก่อนที่พ่อของฉันจะมา "
" อย่าตายนะ โนริ " ผมประคองเธอไว้ในอ้อมกอด ถึงเธอจะเคยเป็นศัตรูของผมก็เถอะ
เธอเสียเลือดมากจากการโดนเวทย์ระเบิดกัมปนาท
" เราต้องรักษาเธอ พี่มิริน ช่วยที " ผมร้องไห้ออกมาแล้วขอร้องพี่มิริน ให้ช่วยเธอที
พี่มิริน หยิบ ไฮโพชั่นออกมา แล้วราดลงไปบนบาดแผลของโนริ มันทำให้เธอรอดไปได้อีกสักพัก
" เราจะกันเธอไว้เป็นพยาน "
" ไปกันเถอะ น้องฮาคุโตะ " ผมอุ้มโนริ และมุ่งหน้าไปที่ผู้พัน เรโน ตามที่พี่มิรินบอก
392
![เทพยุทธ์แห่งใต้หล้า [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1624012540_89168410.webp)
