วี้ดดดด— หวอออออ—!!!
เสียงไซเรนแจ้งเตือนภัยระนาบวิกฤตขั้นสูงสุดแผดร้องคำรามสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทุกตารางนิ้วบนสะพานบัญชาการหลักของยานรบเคลื่อนที่ขนาดมหึมา ORCA ลำแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานหมุนวนสลับกับความมืด ขับเน้นให้บรรยากาศที่เคร่งเครียดอยู่แล้วทวีความอึดอัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง จอภาพโฮโลแกรมแสงสีฟ้าขนาดใหญ่ยักษ์กึ่งกลางห้องปรากฏผังข้อมูล แถบโครงสร้างรหัสพันธุกรรม และพิกัดภูมิศาสตร์จำนวนมหาศาลไหลบ่าผ่านหน้าจอด้วยความเร็วระดัยไมโครวินาที เสียงปลายนิ้วรัวกระแทกแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดเรขาคณิตของเหล่าเจ้าหน้าที่วิเคราะห์ข้อมูลดังระงมแข่งกับเวลา
"ตรวจพบสัญญาณชีพและความเชื่อมโยงของหน่วยลาดตระเวนภาคพื้นดินขาดหายไปอีกสามยูนิตในรอบยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ผ่านมาค่ะ!" เจ้าหน้าที่ฝ่ายโอเปอเรเตอร์หญิงตะโกนรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ไม่มีการส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ไม่หลงเหลือร่องรอยการปะทะด้วยอาวุธยุทโธปกรณ์แบบปกติเลยค่ะ!"
"รายงานเสริมจากแผนกตรวจจับความถี่มิติพิกัดใต้ดินครับ!" เจ้าหน้าที่ชายอีกคนขานรับทันควัน "พบร่องรอยการฉีกขาดอย่างรุนแรงของกำแพงมิติสเปกตรัมในพื้นที่เกิดเหตุทั้งหมด รูปแบบรูรั่วทลายตรงกันร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!"
"นอกจากนี้...มีรายงานด่วนภาคประชาชนจากกลุ่มผู้รอดชีวิตชายขอบแจ้งเข้ามาว่า พบเห็นเงาสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่โตมโหฬารเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอยู่บริเวณแนวรอยต่อระหว่างผืนป่ารกร้าง Y Zone กับเขตเมืองปราการ G Zone ครับ!"
สิ้นเสียงรายงานอันหนักอึ้ง บรรยากาศภายในห้องบัญชาการอันกว้างใหญ่พลันเงียบสงัดลงในพริบตา มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องจักรกลและพัดลมระบายความร้อนที่ทำงานหนัก ผู้การโรซาเลียที่ยืนกอดอกแน่นอยู่กึ่งกลางสะพานเรือหรี่ตาลงต่ำ แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวฉายประกายความเยือกเย็นอันน่ากลัว
"ขนาดโดยประมาณของเป้าหมายล่ะ?" โรซาเลียเอ่ยเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลังกดดัน
"จากการประมวลผลเงาและแรงสั่นสะเทือนทางธรณีวิทยา..ขนาดความสูงในแนวตั้งฉากอย่างต่ำคือสามสิบเมตรขึ้นไปค่ะ!"
คำตอบเด็ดขาดนั้นส่งผลให้แม้แต่ โอลิเวีย อัจฉริยะสาวผู้รับหน้าที่วิเคราะห์โครงข่ายระบบประสาทโดรนรบ ซึ่งปกติมักจะนั่งจมปลักอยู่กับหน้าจอมอนิเตอร์ส่วนตัวโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ยังต้องละสายตาแล้วเงยหน้าขึ้นมองภาพจำลองด้วยความตกใจ "ขนาดตัวสามสิบเมตร...มันใหญ่เกินกว่าขีดจำกัดโครงสร้างทางชีวภาพของการ์เลนอส Class 2 ไปไกลมากแล้วนะคะ"
ในจังหวะนั้นเอง ดร.นิโคล รีบก้าวเท้าเข้ามาสไลด์หน้าจอข้อมูลชุดใหม่ที่เป็นกราฟคลื่นความถี่พลังงานรูปฟันปลาทับซ้อนกันขึ้นสู่หน้าจอหลัก "จากรูปแบบคลื่นรังสีความร้อนชีวภาพ อัตราการแผ่มานา และสถิติความเร็วในการฟื้นฟูรอยฉีกขาดของช่องว่างมิติตามพิกัดต่าง ๆ ... มีความเป็นไปได้สูงถึงแปดสิบสามจุดสี่เปอร์เซ็นต์"
ดร.สาวเว้นจังหวะลมหายใจชั่วครู่ ใบหน้าภายใต้กรอบแว่นซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ส่งผลให้หัวใจของทุกคนบนสะพานเรือแทบหยุดเต้น
"เป้าหมายรหัสปริศนานี้... อาจเป็น การ์เลนอสระดับ Class 3 ค่ะ"
.
.
.
.
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ท่ามกลางกระแสลมแรงและม่านหมอกหนาทึบ
ยานลำเลียงพลทางยุทธวิธีความเร็วสูงพุ่งฝ่ามวลอากาศหนาเหนือพื้นที่หุบเขาหินสีดำอันรกร้างว่างเปล่าของ Y Zone โครงสร้างเหล็กของยานสั่นสะเทือนครืนครันตามแรงปะทะของพายุ ภายในห้องโดยสารส่วนบุคคลที่มืดสลัวและอบอวลไปด้วยรังสีความตึงเครียดรินกำลังนั่งนิ่งอยู่บนเบาะโลหะ สายตาจับจ้องตรวจเช็กข้อมูลรายละเอียดภารกิจบนหน้าจอบอร์ดพกพาอย่างเงียบเชียบ เปลวไฟสีแดงทองในอกของเธอสั่นไหวเบา ๆ ตามสัญชาตญาณเตือนภัย
ตรงข้ามกับเธอ คือหญิงสาวเรือนผมสีเงินสั้นกุดผู้มีใบหน้าและนัยน์ตาเย็นชาประดุจน้ำแข็งขั้วโลกตลอดเวลา—ทันย่า สมาชิกอาวุโสแห่งหน่วย Vanguard
"ตื่นเต้นงั้นเหรอ?" ทันย่าเอ่ยปากถามขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก
รินสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตา "นิดหน่อยค่ะ...ไม่สิ ถ้ารู้สึกกดดันจนหัวใจเต้นแรงแบบนี้ คงต้องเรียกว่ากลัวมากกว่าค่ะ"
"ดีแล้ว" ทันย่าตอบสั้น ๆ
"เอ๊ะ?" รินทำหน้าฉงน
"ในสนามรบที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายกระหายเลือด..คนประเภทที่ไม่รู้จักความกลัว มักจะเป็นศพแรกที่ตายไวที่สุดเสมอ" ทันย่าเอ่ยพลางตรวจเช็กแมกกาซีนกระสุนปืนกลหนักของเธอ
รินหลุดหัวเหวอหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาเบา ๆ นี่คือสไตล์และเอกลักษณ์การพูดจาขวานผ่าซากของทันย่าที่เธอเริ่มจะคุ้นชินมากขึ้นเรื่อย ๆ ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา แม้ภายนอกอีกฝ่ายจะดูแข็งกระด้าง เข้าถึงยาก และวาจาเชือดเฉือนเพียงใด แต่ลึก ๆ แล้ว ทันย่าเป็นคนตรงไปตรงมา ไม่มีความเสแสร้ง และค่อนข้างเอาใจใส่ดูแลคนในทีมอยู่ห่าง ๆ อย่างเงียบ ๆ เสมอ
"รุ่นพี่ทันย่าคะ...ก่อนหน้านี้รุ่นพี่เคยเผชิญหน้ากับการ์เลนอสระดับ Class 3 ตรงๆ มาก่อนบ้างไหมคะ" รินเอ่ยถามด้วยความอยากรู้และต้องการข้อมูล
ทันย่าชะงักมือที่กำลังขัดลำกล้องปืนไปชั่วครู่ แววตาสีเงินวูบไหวด้วยความทรงจำอันขมขื่น ก่อนจะพยักหน้ารับช้า ๆ "เคย... หนึ่งครั้ง เมื่อสองปีก่อน"
"แล้ว... ตอนนั้นสถานการณ์เป็นยังไงบ้างเหรอคะ?"
ห้องโดยสารเงียบสลัวลงไปอีกครั้ง ทันย่าทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างยานบานเล็กที่เห็นเพียงเศษฝุ่นดินสีดำลอยคว้าง "หน่วยจู่โจมพิเศษภาคพื้นดินที่ร่วมเดินทางไปด้วยกันในตอนนั้นมีทั้งหมดสิบสองคน...ทุกคนล้วนเป็นระดับหัวกะทิฝีมือเยี่ยม"
"..."
"แต่สุดท้าย...มีชีวิตรอดกลับมาขึ้นยานอพยพได้แค่สามคนเท่านั้น รวมถึงฉันด้วย"
รินเบิกตากว้าง ร่างกายพลันแข็งทื่อไปทันที ความรู้สึกเย็นยะเยือกแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงต้นคอ
"จงจำคำของฉันไว้ให้ดี ริน" ทันย่าหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเด็กสาว "การ์เลนอสระดับ Class 3 ไม่ใช่สัตว์ป่าเดรัจฉานที่ขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณความหิวโหยเหมือนพวกระดับต่ำ...พวกมันมีความนึกคิด มีการวางแผนยุทธศาสตร์อย่างเป็นระบบ รู้จักการวางเหยื่อล่อลวงเพื่อปิดล้อมสังหาร และในบางสถานการณ์...สมองและการคำนวณของพวกมันฉลาดหลักแหลมกว่ามนุษย์เราเสียด้วยซ้ำ"
.
.
.
.
เวลาผ่านพ้นไปหลายชั่วโมงอย่างเชื่องช้าและกดดัน
หน่วยค้นหาภาคพื้นดินของกองกำลัง V.I.F. และหน่วยสมทบของ ORCA นับสิบยูนิตกระจายกำลังกันเข้าโอบล้อมและตรวจสอบพื้นที่หุบเขาหินดำอย่างละเอียดถี่ถ้วน ทว่ากลับไม่พบร่องรอย คราบเลือด หรือสัญญาณพลังงานใด ๆ ของสัตว์ประหลาดร่างยักษ์ตัวนั้นเลยแม้แต่น้อย ราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาสามสิบเมตรได้อันตรธานหายไปจากโลกใบนี้อย่างไรร่องรอย
จนกระทั่งความหวังเริ่มริบหรี่...
ตื้ด! ตื้ด! ตื้ด!
"พบความผิดปกติขั้นรุนแรงครับ!" เสียงจากสัญญานสื่อสารไร้สายของเจ้าหน้าที่เทคนิคประจำยานลำเลียงดังขัดขึ้น "ตรวจพบดัชนีการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงของโครงสร้างมิติทางทิศตะวันเฉียงเหนือ พิกัดพุ่งทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ ! ระยะห่างจากจุดนี้ประมาณสิบสองกิโลเมตรครับ!"
ทันย่าดีดตัวลุกขึ้นยืนจากเบาะนั่งทันที แววตาแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมและดุดัน "ได้เวลาทำงานแล้ว... ไปกันเถอะ ริน!"
ตูมมมมมมมมม—!!!
สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างของทั้งสองคนพุ่งทะยานแหวกช่องประตูท้ายของยานลำเลียงที่เปิดออก ดิ่งลงสู่พื้นดินก่อนจะใช้แรงส่งจากพลังพลังงานลีซิลนอสดีดตัวพุ่งข้ามผ่านยอดเขาสูงชันและผืนดินรกร้างด้วยความเร็วสูงดุจสายฟ้าฟาด เพียงไม่กี่อึดใจ พวกเธอทั้งสองก็มาถึงพิกัดเป้าหมาย
และทัศนียภาพที่ปรากฏเด่นชัดอยู่เบื้องหน้า...ก็ส่งผลให้แม้แต่คนใจนิ่งอย่างรินยังต้องเบิกตากว้างด้วยความช็อกสะท้านไปทั้งยืน
เบื้องหน้าของพวกเธอคือแนวกำแพงสนามพลังงานบาเรียแม่เหล็กไฟฟ้าขนาดมหึมา ทอประกายแสงสีฟ้าจาง ๆ ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาขึ้นไปบนชั้นฟ้า—มันคือกำแพงยุทธศาสตร์เส้นสุดท้ายที่ใช้แบ่งแยกเขตแดนระหว่าง Y Zone และ G Zone แนวป้องกันและปราการด่านสุดท้ายที่คอยปกป้องชีวิตผู้คนบริสุทธิ์นับร้อยล้านคน
แต่ทว่าในยามนี้... กำแพงสนามพลังงานส่วนนั้นกำลังเกิดการสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงครางกระหึ่ม
ครืนนนนนนนนนนนนนนน—!!!!
รอยแตกแยกแตกร้าวสีดำมืดมิดจำนวนมหาศาลกำลังแพร่กระจายตัวลุกลามไปทั่วผิวสนามพลังงานบาเรีย ราวกับมีกรงเล็บอสูรกายจากขุมนรกกำลังออกแรงฉีกกระชากมันออกจากอีกฟากหนึ่งของมิติอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อรินค่อย ๆ เงยหน้ามองไล่ตามรอยแยกขึ้นไปสบเข้ากับต้นตอ... หัวใจของเธอก็ตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที
มันยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น... การ์เลนอสระดับ Class 3 ตัวจริงเสียงจริง!
สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ขนาดมหึมาที่มีความสูงในแนวตั้งไม่ต่ำกว่า 40 เมตร! โครงสร้างร่างกายของมันราวกับการผสมผสานกันอย่างบ้าคลั่งและลงตัวระหว่างหมาป่าทมิฬ มังกรยุคโบราณ แมงป่องยักษ์ และแมลงหุ้มเกราะหกขา แผ่นเกราะชีวภาพหนาทึบสีเงินขลักสะท้อนแสงแดดเป็นเงามันปลาบปกคลุมอยู่ทั่วร่าง หนามแหลมคมขนาดมหึมาจำนวนนับไม่ถ้วนยื่นแหลมออกมาตามแนวเส้นสันหลังยาวไปจนถึงปลายหาง หางเหล็กในขนาดใหญ่สะบัดกวัดแกว่งไปมาในอากาศจนเกิดเสียงแหวกลมดัง ฟึ่บฟั่บ
และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ ดวงตาสีน้ำเงินเรืองแสงนับสิบคู่ที่เรียงรายอยู่บนส่วนหัวของมัน พวกมันกำลังกวาดสายตา มองดูสภาพภูมิประเทศและโครงสร้างกำแพงพลังงานเบื้องหน้าอย่างช้า ๆ ... แววตาคู่นั้นไม่มีความคุ้มคลั่ง ไร้ซึ่งความกระหายเลือดแบบสัตว์ป่า แต่มันเต็มไปด้วยความเยือกเย็น แววตาของนักล่าระดับสูงสุดที่กำลังวิเคราะห์และประเมินสถานการณ์สมรภูมิอย่างเยือกเย็น
"มันกำลัง...ถอดรหัสและวิเคราะห์โครงสร้างจุดอ่อนของกำแพงบาเรียเหรอคะ...?" รินพึมพำเสียงสั่นเครือ
ทันย่าพยักหน้ารับ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดและซีดเผือดกว่าทุกครั้งที่รินเคยเห็น "นั่นแหละคือเหตุผลที่ฉันบอกว่า Class 3 มันอันตรายและแตกต่างจากพวกระดับล่าง... มันรู้ว่าควรจะโจมตีตรงไหนเพื่อสร้างความเสียหายสูงสุด"
ครืนนนนนนน— ซูมมม!
ทันใดนั้นเอง สัตว์ประหลาดยักษ์เงาสีน้ำเงินก็เคลื่อนไหว มันยกกรงเล็บหน้าอันทรงพลังที่หุ้มด้วยเหล็กกล้าชีวภาพขึ้นสูง ก่อนจะฟันตะปบดิ่งลงใส่จุดตัดของกำแพงพลังงานบาเรียอย่างรุนแรง!
ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมม—!!!!!
แรงกระแทกวินาศสันตโรส่งผลให้เกิดคลื่นช็อกเวฟกวาดล้างพื้นดินโดยรอบจนเกิดแผ่นดินไหวขนาดหม่อม ๆ สะเทือนเลื่อนลั่นไปไกลหลายกิโลเมตร กำแพงสนามพลังงานสีฟ้าแตกหน่อออกเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ยักษ์ราวกับแก้วน้ำที่กำลังจะทลาย เสียงหวอเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงแผดร้องระงมขึ้นทลวงผ่านลำโพงทุกตัวตลอดแนวป้องกัน
[ประกาศเตือนภัยฉุกเฉินระดับเขตปกครองพิเศษ! ประกาศฉุกเฉิน! กำแพงบาเรียป้องกันด่านหน้าพิกัด 04 กำลังถูกเจาะทะลวงเข้าสู่ระดับวิกฤต! เจ้าหน้าที่และหน่วยรบป้องกันตนเองทุกยูนิต เข้าสู่สภาวะสงครามสูงสุดทันที!]
รินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนด้วยความโกรธและความกลัวที่ปะปนกัน หากมันสามารถพังทลายกำแพงบาเรียนนี้และหลุดรอดทะลวงเข้าไปยังพื้นที่ภายใน G Zone ได้สำเร็จ เมืองอารยธรรมที่มีประชากรมนุษย์ผู้อพยพอาศัยอยู่หนาแน่นนับร้อยล้านคน...จะแปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นขุมนรกบนดินและลานสังหารหมู่ในพริบตา
"เราปล่อยให้มันก้าวข้ามไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้วค่ะ...ต้องหยุดมันตรงนี้!"
เปลวไฟสีแดงทองอันร้อนระอุเริ่มระเบิดปะทุพวยพุ่งออกมาล้อมรอบกายของรินชวนให้อากาศบิดเบี้ยว ทว่าในขณะที่เธอเตรียมจะพุ่งทะยานออกไป ทันย่ากลับยื่นมือหยาบกร้านมาคว้าไหล่ของเด็กสาวเอาไว้แน่น
"เดี๋ยวก่อน ริน อย่าเพิ่งวู่วาม"
"ทำไมล่ะคะรุ่นพี่ทันย่า! กำแพงมันจะ..."
"ตั้งสติแล้วมองดูที่ร่างกายของมันให้ดี ๆ ซะก่อน!" ทันย่าตวาดเตือนสติ
รินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาเพ่งมองกวาดไปตามโครงสร้างร่างกายขนาดมหึมาของการ์เลนอส Class 3 ตัวนั้นอีกครั้งตามคำสั่ง และในวินาทีนั้นเอง ประสาทสัมผัสลีซิลนอสของเธอก็ตอบสนอง... เธอสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติลึกลับ บนแผ่นอกหนา ไหล่ทั้งสองข้าง สะโพกด้านซ้าย และบริเวณโคนหางยาว มีผลึกแก้วทรงเหลี่ยมสีน้ำเงินเข้มจัดจำนวนสี่ก้อน ฝังลึกอยู่ภายใต้ชั้นเกราะชีวภาพหนา พวกมันกำลังเรืองแสงวาบตามจังหวะการหายใจของมัน
"นั่นมัน...แกนพลังงานของมันเหรอคะ?"
ทันย่าพยักหน้าเด็ดขาด "ใช่... มันมีแกนพลังงานหลักทั้งหมดสี่แกนแยกออกจากกันอย่างอิสระ ถือเป็นโครงสร้างสิ่งมีชีวิตแบบทวีคูณ ถ้าแกไม่สามารถหาทางทำลายแกนพลังงานสีน้ำเงินเข้มพวกนั้นให้ครบทั้งหมดสี่ก้อนในเวลาไล่เลี่ยกัน...ต่อให้แกจะตัดหัวมัน หรือใช้ท่าไม้ตายเผาร่างมันจนแหลกเหลว อวัยวะและเนื้อเยื่อของมันก็จะเปิดระบบฟื้นฟูตัวเองกลับมาสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ได้อีกครั้งภายในเวลาไม่กี่สิบนาที"
รินสูดลมหายใจเข้าปอดลึกยาวเพื่อระงับความกดดันในอก ในตอนนี้เธอเข้าใจอย่างซาบซึ้งแล้วว่า เหตุใดการ์เลนอสระดับ Class 3 ถึงถูกสภาสูงและกองทัพจัดให้อยู่ในระดับภัยคุกคามล้างบางเผ่าพันธุ์มนุษย์... เพราะมันไม่ใช่เพียงแค่สัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งหรือตัวใหญ่โตธรรมดา ๆ แต่มันคือ อาวุธสงครามชีวภาพมีชีวิต ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายอารยธรรมโดยเฉพาะ!
ฟรึ่บ...
ทันใดนั้นเอง ราวกับความร้อนของเพลิงทองคำและจิตสังหารของทั้งสองคนจะไปกระตุ้นประสาทรับรู้ดวงตาสีน้ำเงินเรืองแสงนับสิบคู่ของการ์เลนอสยักษ์ พลันหันขวับมาจับจ้องล็อกเป้าหมายตรงมายังพิกัดที่รินและทันย่ายืนอยู่พร้อมกันโดยพร้อมเพรียง... มันเคลื่อนไหวสายตาอย่างช้า ๆ และนิ่งงัน ราวกับว่ามันรับรู้และเฝ้ามองดูการมาถึงของแมลงวันสองตัวนี้มาตั้งแต่แรกเริ่มอยู่แล้ว!
หัวใจของรินกระตุกวูบเสียวสันหลังวาบฉับพลัน
ครืนนนนนนนนนนนนนนนนน—!!!!
วินาทีต่อมา รอยแยกมิติสีดำมืดมิดขนาดกว้างใหญ่หลายสิบเมตรพลันระเบิดเปิดออกรอบตัวสัตว์ประหลาดยักษ์เงาสีน้ำเงินนับสิบจุด กระแสลมหวนหมุนวนดึงดูดเอาวัตถุสิ่งของแปลกปลอมจำนวนมหาศาลให้ไหลทะลักหลุดลอยออกมาจากประตูมิติลึกลับเหล่านั้น... ทั้งเศษซากอาวุธยุทโธปกรณ์โลหะหนักที่บิดเบี้ยว เศษซากปรักหักพังของอาคารคอนกรีตขนาดใหญ่ ซากรถถังหุ้มเกราะที่พังยับเยิน และโครงสร้างเหล็กกล้าจากสถานที่ลึกลับที่ไม่รู้จัก ค่อย ๆ ลอยล่องหมุนวนอยู่รอบตัวมันราวกับดาวบริวาร... ราวกับว่ามันกำลังใช้พลังมิติก่อสร้างและเตรียมสนามรบในอุดมคติของตัวเองเพื่อต้อนรับศัตรู
ทันย่าสบตาเป้าหมายพลางเอื้อมมือไปชักดาบสั้นโลหะผสมคาบอนด์ออกจากฝักข้างเอวช้า ๆ แววตาสีเงินที่เคยเย็นชาแปรเปลี่ยนเป็นความคมกริบและดุดันดั่งใบมีดโกน "ดูเหมือนว่า... ฝ่ายตรงข้ามจะรู้ตัวและพร้อมต้อนรับพวกเราอย่างเป็นทางการแล้วนะ"
รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว กำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ เปลวไฟสีแดงทองอันบ้าคลั่งระเบิดปะทุพวยพุ่งขึ้นท่วมร่างโหมกระพือขีดสุดจนผืนดินรอบข้างกลายเป็นสีแดงหลอมละลาย
เบื้องหน้าของพวกเธอ สัตว์ประหลาดระดับ Class 3 เงาสีน้ำเงินค่อย ๆ อ้าปากแยกเขี้ยวอันคมกริบและมหึมาออกกว้าง เผยให้เห็นลูกบอลคลื่นพลังงานลำแสงมานาสีน้ำเงินเข้มอันตรายระดับล้างลายที่กำลังหมุนวนก่อตัวขึ้นลึกภายในลำคอหนา ยั่วเย้าประสาทสัมผัส
สงครามครั้งใหม่เพื่อความอยู่รอดของมนุษยชาติกำลังจะเปิดฉากเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้... และนี่คือศัตรูที่แตกต่างชั้นและเหนือกว่าทุก ๆ ตัวที่ริน อาซากิ เคยเผชิญหน้ามาตลอดทั้งชีวิต!
[จบตอนที่ 28: การ์เลนอสระดับ 3]
161K
