ยามเมื่อหิมะโปรยปราย

    ความกลัวที่ไม่อาจข้ามผ่าน

    เสียงลมหายใจของข้าดังสะท้อนอยู่ในความมืด ร่างของเยว่ชิงยืนอยู่ไกลออกไป ใต้แสงสลัวของจันทร์เสี้ยวที่แทบมองไม่เห็นแม้แต่เงา ข้าเห็นเพียงดวงตาของนางที่ฉายประกายสั่นไหวราวกับเปลวไฟเล็กๆ ที่กำลังจะดับ“เฟยหมิง...”เสียงเรียกนั้นเบากว่าลมหายใจ ราวกับมันลอดมา...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 3.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ