การ์ดที่ผมสร้างเนี่ย ไม่มีปัญหาจริงจริ๊ง!

　　แสงอาทิตย์ยามเช้าทอประกายอยู่สุดขอบฟ้า สายลมที่พัดผ่านอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสดชื่นของดอกไม้และผลไม้ ดันเต้ในชุดนักศึกษาเดินทอดน่องไปตามทางเดินในสถาบันด้วยรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า ท่าทางของเขาดูสงบและผ่อนคลายขณะอาบแสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้า ดูแล้วเป็นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยพลังงานบวกสุดๆ

　　เนื่องจากช่วงเช้าไม่มีเรียน ดันเต้จึงตัดสินใจลงสมัครสอบการทดสอบใบรับรองนักสร้างการ์ดระดับ 3 ในวันนี้ หากเขาได้รับใบรับรองระดับสูงขึ้น การไปซื้อวัตถุดิบต่างๆ ที่สมาคมนักสร้างการ์ดก็จะได้รับส่วนลดที่คุ้มค่ามากขึ้น แถมค่าธรรมเนียมในการฝากขายการ์ดหรือรับจ้างทำตามออเดอร์ก็จะลดลงด้วย

　　นอกจากนี้ สมาคมนักสร้างการ์ดยังเป็นแหล่งรวบรวมข้อมูลชั้นดีสำหรับใครที่กำลังมองหาวัตถุดิบแรร์ระดับสูงอีกด้วย แม้ว่าตอนนี้ดันเต้จะยังมีเงินไม่พอซื้อวัตถุดิบระดับมหากาพย์สีส้มระดับ 6 แต่เขาก็ตั้งใจจะไปลงทะเบียนแสดงความจำนงรับซื้อไว้ก่อน เผื่อว่าถ้าไปฟาร์มในโลกเงารอบหน้าแล้วได้ของดีมาขาย เขาจะได้มีเงินพอที่มาซื้อของพวกนี้

　　ดันเต้และโคนีเลียนัดกันว่าจะไปพิชิตโลกเงารอบถัดไปในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า เหตุผลแรกคือโลกเงามีคูลดาวน์ในการเข้า ส่วนเหตุผลที่สองคือดันเต้อยากรอให้โคนีเลียอัพเลเวลในโลกแห่งความเป็นจริงให้ถึงระดับ 4 เสียก่อน เพื่อที่พลังทำลายล้างของพวกเขาทั้งคู่จะได้ก้าวกระโดดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

　　ช่วงสองวันที่ผ่านมาโคนีเลียดูมีลับลมคมในแปลกๆ เธอชอบแอบหนีไปที่เนินเขาหลังสถาบันบ่อยๆ แต่ในเมื่อเจ้าตัวไม่ได้ขอให้เขาช่วย ดันเต้ก็เลยไม่อยากไปก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเธอมากนัก

　　ถึงแม้เพื่อนๆ ในสถาบันจะมองว่าทั้งคู่ตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ แต่ความจริงแล้ว ส่วนใหญ่พวกเขาต่างก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตัวเอง ดันเต้มักจะหมกตัวสร้างการ์ดอยู่ในหอพัก ส่วนโคนีเลียก็เน้นการฝึกซ้อมการต่อสู้จริง

　　แต่วันนี้ เทรเซียที่รู้ข่าวว่าดันเต้จะไปสอบใบรับรองระดับ 3 ก็รีบมาจองคิวขอตามไปดูด้วยในทันที เธอเป็นคนกลุ่มน้อยในสถาบันที่รู้ว่าดันเต้เป็นนักสร้างการ์ด และเธอก็อยากเห็นขั้นตอนการสร้างการ์ดของเขามานานแล้ว นอกจากนี้ ถ้าดันเต้เกิดปิ๊งไอเดียสร้างการ์ดเจ๋งๆ ออกมาได้ เธอก็อยากจะเป็นคนแรกที่มีโอกาสได้สอยมันไปครอง

　　"อรุณสวัสดิ์ ดันเต้!"

　　"อรุณสวัสดิ์ เทรเซีย!"

　　ทั้งคู่พบกันที่จุดนัดพบหน้าประตูสถาบัน ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังสมาคมนักสร้างการ์ด

　　ช่วงนี้ชื่อเสียงของดันเต้เริ่มโด่งดังไปทั่วเมืองหลวง เรื่องราวที่เขาและโคนีเลียไปถล่มโลกเงาระดับ 4 แถมยังจัดการคนไร้หน้าได้ กลายเป็นประเด็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่ผู้คนเล่าขานกันไปทั่ว

　　ทางสถาบันเองก็จัดทำคลิปไฮไลท์การต่อสู้ไว้แล้ว เพียงแต่ชาวเมืองส่วนใหญ่ไม่มีอุปกรณ์เวทมนตร์สำหรับรับชม ดังนั้นหลายคนจึงได้ยินแค่ชื่อเสียงเรียงนาม แต่ยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาตัวจริงของเขา จะว่าไป ถึงแม้การพิชิตโลกเงาของดันเต้จะมีสีสันและสร้างความบันเทิงได้ยอดเยี่ยมมาก แต่วิธีการบางอย่างในบางช่วงบางตอนนั้นมันก็...ส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์อันดีงามของสถาบันอย่างรุนแรง

　　สุดท้ายทางสถาบันเลยตัดสินใจว่า การพิชิตโลกเงาของดันเต้ในครั้งต่อๆ ไป จะเปิดให้ดูแบบสดๆ แค่ภายในสถาบัน ส่วนบุคคลภายนอกจะได้ดูเฉพาะเวอร์ชันที่ผ่านการเซนเซอร์ และตัดต่อมาเรียบร้อยแล้วเท่านั้น

　　แต่อย่างไรก็ตาม ศาสตราจารย์มอกอตจากวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุก็ได้เซ็นสัญญาส่วนแบ่งรายได้กับดันเต้และโคนีเลียด้วยเงื่อนไขที่ดีสุดๆ ไปเรียบร้อยแล้ว

　　......

　　ประมาณ 30 นาทีต่อมา ทั้งคู่ก็มาถึงสมาคมนักสร้างการ์ดสาขาเมืองหลวงอาณาจักรนอร์ตัน

　　เมื่อผลักบานประตูไม้จริงอันหนักอึ้งเข้าไป พวกเขาก็พบกับความอลังการของอาคารขนาดมหึมา ภายในตกแต่งอย่างเรียบง่ายสไตล์แอนทีค แบ่งสัดส่วนเคาน์เตอร์บริการอย่างชัดเจน ไม่มีของตกแต่งที่ดูรกหูรกตา ทุกอย่างดูสะอาดสะอ้านและเป็นระเบียบมาก

　　ขนาดเป็นช่วงเช้า แต่ภายในสมาคมกลับคลาคล่ำไปด้วยพนักงานที่เดินกันวุ่น รวมถึงเหล่าลูกค้าที่จับกลุ่มพูดคุยกันหน้าเคาน์เตอร์อย่างออกรส พร้อมเสียงหัวเราะที่ดังมาเป็นระยะๆ

　　"การสอบของนายเริ่มกี่โมงเหรอ?"

　　เทรเซียเอ่ยถาม

　　"สิบโมงน่ะ ผมตั้งใจมาถึงก่อนเวลาน่ะ ผมกะว่าจะไปลงทะเบียนข้อมูลรับซื้อวัตถุดิบ แล้วก็กะจะขึ้นไปซื้อของที่ชั้นสองด้วย"

　　ดันเต้ตอบพลางเช็กเวลา ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงกว่าๆ เอง

　　"โอเค งั้นฉันไปเดินดูด้วยคน"

　　จากนั้น ทั้งคู่ก็พากันเดินขึ้นไปที่ชั้นสอง

　　ทันทีที่มาถึงชั้นที่ดูเหมือนเป็นโซนพาณิชย์ สายตาของพวกเขาก็ถูกดึงดูดไปยังจุดหนึ่งทันที

　　ไม่ไกลนัก มีเด็กสาวผมทองในชุดนักศึกษาสถาบันเวทมนตร์เฮเวนลิธยืนอยู่ ท่ามกลางพนักงานในชุดสูทระดับสูงหลายคนที่คอยปรนนิบัติพัดวีราวกับเธอเป็นศูนย์กลางของจักรวาล

　　ดูจากชุดนักศึกษาแล้ว เธอน่าจะเป็นรุ่นพี่ปี 2 จากวิทยาลัยเล่นแร่แปรธาตุ ภาพแบบนี้หาดูไม่ได้ง่ายๆ เลย นอกจากว่าคนคนนั้นจะมีฐานะที่สูงส่งเอามากๆ

　　ก่อนที่ดันเต้จะทันได้อุทานด้วยความสงสัย เทรเซียก็จำได้ทันทีว่าเด็กสาวผมทองคนนั้นคือใคร เธอรีบคว้าแขนเสื้อของดันเต้ แล้วเตรียมจะหันหลังหนีไปดื้อๆ

　　แต่โชคร้ายที่ชุดนักศึกษาสถาบันของดันเต้และเทรเซียนั้นดูสะดุดตาเกินไป จนไปเตะตาเด็กสาวผมทองคนนั้นเข้าอย่างจัง

　　"เทรเซีย?"

　　เด็กสาวผมทองที่ดูสูงศักดิ์ สง่างาม และมีเสน่ห์คนนั้นจ้องมองมาที่เทรเซียและดันเต้ด้วยความแปลกใจ

　　เทรเซียลอบถอนหายใจยาวเหยียด ก่อนจะปั้นหน้ายิ้มทักทายกลับไป

　　"อรุณสวัสดิ์ค่ะ องค์หญิงอลิซ"

　　ดันเต้สังเกตเห็นท่าทางแปลกๆ ของเทรเซีย เขาก็เริ่มจับสังเกตได้บางอย่าง เด็กสาวผมทองคนนี้คือเจ้าหญิง แถมยังดูเป็นคนประเภทที่รับมือยากเสียด้วย

　　"บังเอิญจังเลยนะ เทรเซีย!"

　　องค์หญิงอลิซรีบสาวเท้าเดินเข้ามาหา พร้อมส่งยิ้มกว้างให้เทรเซีย ดูท่าทางแล้วทั้งคู่น่าจะเป็นคนรู้จักที่สนิทกันมานาน

　　"เอ๋...แล้วนี่คือเพื่อนนักศึกษาดันเต้ใช่ไหม? ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอที่นี่ วีรกรรมการพิชิตโลกเงาของนายน่ะ ขนาดท่านพี่ของฉันยังเอ่ยปากชมไม่ขาดสายเลยนะ"

　　แต่แล้วองค์หญิงอลิซก็เปลี่ยนเป้าหมายมาที่ดันเต้ทันที ก็แหงล่ะ ช่วงนี้ดันเต้โด่งดังไปทั่วทั้งสถาบันเลยนี่นา

　　"สวัสดีครับองค์หญิง"

　　ดันเต้โค้งคำนับให้กับองค์หญิงอลิซ พร้อมรอยยิ้มที่ยังดูนิ่งและใจเย็นเหมือนเดิม

　　สมกับที่เป็นเมืองหลวงจริงๆ แค่เดินออกจากบ้านมาแวบเดียวก็ได้เจอคนระดับบิ๊กๆ แบบนี้ น่าตื่นเต้นชะมัด

　　"ดันเต้ ที่นายมาสมาคมวันนี้ คงจะเอาวัตถุดิบที่ได้จากโลกเงารอบก่อนมาขายสินะ ฉันยินดีรับซื้อต่อในราคาสูงเลยนะ!"

　　องค์หญิงอลิซเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าดันเต้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

　　"เอ่อ คือไม่ใช่..."

　　ดันเต้ยังไม่ทันจะพูดจบ องค์หญิงอลิซก็พยักหน้าทำท่าเหมือนเข้าใจทุกอย่าง

　　"อ๋อออ ฉันเก็ทแล้ว นายมาซื้อการ์ดระดับ 3 สินะ พึ่งอัพเลเวลมาใหม่ๆ ก็ต้องหาการ์ดมาเติมเด็คเป็นธรรมดาอยู่แล้ว"

　　ดันเต้พยายามจะอธิบายอีกรอบ แต่องค์หญิงอลิซก็ชิงพูดต่อทันทีว่า

　　"โชคดีจริงๆ ที่มาเจอฉัน เพราะฉันเนี่ยแหละคือสุดยอดนักสร้างการ์ดเวทมนตร์ฝีมือฉกาจระดับท๊อปเชียวนะ!"

　　ดันเต้: "......"

　　โอเค เขาเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว องค์หญิงคนนี้ไม่ฟังที่คนอื่นพูดเลยสักนิด เอาแต่ใจตัวเองแบบสุดๆ

　　พอดันเต้กำลังจะเอ่ยปากปฏิเสธ

　　เขาก็ต้องชะงักเมื่อเห็นองค์หญิงอลิซกำลังจ้องเขาด้วยใบหน้าที่ดูภูมิใจในตัวเองสุดขีด

　　เธอดูเหมือนกำลังรอคอยให้ดันเต้พูดออกมาด้วยความซาบซึ้งว่า "รบกวนองค์หญิงอลิซช่วยสร้างการ์ดให้กระหม่อมด้วยเถิดพระเจ้าข้า!" อะไรประมาณนี้

　　แหม...เล่นเอาไปไม่เป็นเลยแฮะ

　　แต่ในเมื่อเธอพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมขนาดนี้ ฝีมือก็คงจะไม่ธรรมดาละมั้ง เพราะขนาดคนอย่างดันเต้เอง ก็ยังไม่เคยกล้าพูดออกมาเลยว่า "ฝีมือสร้างการ์ดของตัวเองน่ะขั้นเทพ"