พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่แปดสิบสี่ เยี่ยมพบอ้องอุ้น

อ้องอุ้นเอาของขวัญมาให้ผมหลายครั้งแล้วนอกจากพวกใบช่าและโลหะแล้วผมปฏิเสธของอื่นๆไปหมดหรือแจกจ่ายเงินทองไปกกับการก่อสร้างนครหลวง

อ้องอุ้น

ชื่อนี้ไม่ว่าใครก็คงรู้จัก

จะเรียกว่าเขาเป็นคนที่ทำให้สามก๊กมันวุ่นวายมากขึ้นคนหนึ่งก็ว่าได้

ผมพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดเพราะรู้สึกว่าอ้องอุ้นจากนิสัยน่าจะเป็นคนที่เจรจาด้วยยาก

สังเกตที่เขาไม่ยอมเจรจารับการยอมนจำนนของพวกลิฉุยกุยกี หลังจากที่ตั๋งโต๊ะโดนสังหาร

น่าจะเป็นเพราะว่าเขายึดมั่นในคุณธรรมมากหรือไม่ก็เย่อหยิ่งในตนเองมากหรือไม่ก็ทั้งสองอย่าง

นั่นไม่ใช่คุณสมบัติที่ดีที่ผมต้องการหาจากคู่เจรจา

ทุกคนที่อ่านสามก๊กมักดูถูกโลซกว่าอ่อนแอปวกเปียกในการเจรจา

หารู้ไม่ว่าการรักษาพันธมติร จ๊ก-ง่อเอาไว้ได้ต่างหากที่สำคัญมากกว่าการยืมคืนเกงจิ๋วในภาพรวม

ผมไม่อยากพบกับอ้องอุ้นแต่สะใภ้ขี้เหร่ก็ต้องเจอหน้าแม่สามีในที่สุด

เมื่อเหตุการณ์มาถึงอย่างไรก็เร่งไม่ได้

แผนการของผมยังต้องอาศัยความร่วมมือจากอ้องอุ้นในบางส่วน

ผมมาในชุดนักบู๊ที่ใส่เสื้อแขนสั้นเน้นการใช้ผ้าอย่างประหยัดและการเคลื่อนไหวที่ทะมัดทะแมง

ที่ผมพยายามผลักดันให้เจ้าหน้าที่อย่างน้อยก็ในระดับล่างใช้เสื้อผ้าที่ใช้ผ้าน้อยกว่าเพื่อประหยัดงบประมาณ

จะไปกะเกณฑ์ เอานโยบายไปใช้กับขุนนางราชสำนักชั้นสูงก็คงจะลำบาก

ที่ทำได้ผลทันทีคือผมบังคับเอากับเจ้าหน้าที่ระดับบล่างนี่ล่ะ

เมื่อผมไปพบที่คนเฝ้าประตู

แม้จะไม่ได้นัดล่วงหน้ามาผิดเวลาจากที่เชิญกันนับเป็นการเสียมารยาท

คนเฝ้าประตูของอ้องอุ้นก็กล่าวอย่างตะกุกตะกักว่า

“เรียนเชิญท่านองครักษ์ท่านเสนาบดีคอยท่านให้เกียรติมาพบนานแล้ว”

คนเฝ้าประตูคนขับรถให้เสนาบดีไม่ต่างกับขุนนางขั้นเจ็ด

การที่คนประเภทนี้นั้นพยายามเอาอกเอาใจผมถึงเพียงนี้ทั้งที่ผมทำผิดธรรมเนียมแสดงว่าอ้องอุ้นต้องการจะเอาใจหรือคบหากับผมจริงๆ

ส่วนจะหลอกลวงอะไรหรือหาผลประโยชน์จากผมนั้นก็อีกเรื่องหนึ่ง

“ขออภัยท่านเสนาบดีอ้องอุ้นด้วยผู้เยาว์มีภารกิจเร่งด่วนเพื่อจัดการกับนครลั่วหยางให้มีระเบียบเรียบร้อยที่วันนี้เสียมารยาทมาโดยไม่ได้นัดมาก่อนเพราะพยายามหาเวลาที่มาเจอกับท่านเสนาบดีอ้องอุ้นได้อย่างเร็วที่สุด”

“มิกล้า มิกล้าท่านองครักษ์ให้เกียรติมา ท่านเสนาบดีมีแต่ยินดี ไหนเลยจะเป็นการเสียมารยาทได้”

คนเฝ้าประตูและผุ้ดูแลหน้าประตูของจวนเสนาบดีอ้องอุ้นนั้นพูดจาฉาดฉานรู้มารยาทธรรมเนียมสมแล้วที่เป็นผู้รับใช้ขุนนางผู้ใหญ่

ผมเดินตามไปนั่งตรงเก้าอี้แขกผู้มีเกียรติ

หลับตารอคอย ฟังเสียงหัวใจของคนที่อยู่ในจวนรวมไปถึงเสียงฝีเท้า

ทักษะ

Echolocation

การฟังคลื่นเสียง

ความสามารถที่มนุษย์ลืมเลือนไปในวิวัฒนาการณ์ของเราถูกปลุกมาอีกครั้งด้วยพลังปราณ

สามารถจับเสียงต่างๆของคนที่อยู่ในจวนได้อย่างง่ายดาย

ผมพยายามจำลักษณะการเต้นของชีพจรของอ้องอุ้นและท่าทางการเดินกระดูกต่างๆเอาไว้

เมือ่เราไม่ใช้ตาดู แต่สังเกตจากทางอื่นเราจะค้นพบลักษณะเฉพาะของแต่ละบุคคลที่เหมือนลายนิ้วมือไม่สามารถปลอมแปลงกันได้

ผมดื่มชาที่จวนอ้องอุ้นเอามาให้ดื่มคอยเวลา

ชาในยุคนี้ยังเป็นสิ่งที่ท่านปรมาจารย์เตียวก๊กใช้เป้ฯยารักษาดรคอยู่

แบบเดียวกับที่น้ำอัดลมเคยเป็นยาแก้โรคกระเพราะอยู่ช่วงหนึ่งในประวัติศาสตร์ของเราเช่นกัน

อ้องอุ้นท่าทางจะพยายามเอาใจผมโดยการเอาของที่เขาคิดว่าผมชอบมาให้ผม

ผมก็พยายามจะจิบชา

ผมไม่ค่อยชอบคุณภาพน้ำของยุคนี้

ไม่ใช่ในแง่ของสารเคมีแต่เพราะเจอคนตายในบ่อมาพอสมควรทำให้ผมระแวงขึ้นเล็กน้อย

แต่จะทานสุราผสมน้ำตลอดแบบทางโอวโจว(ยุโรป)ก็คงไม่ไหว

หากไม่อยากจะเป็นโรคอหิวาตกโรคก็คงต้องดื่มน้ำต้มสุกเอาไว้ก่อน

ตึก ตึก

เสียงเดินของอ้องอุ้นมาถึง

อ้องอุ้นมาแบบเร่งรีบไม่สวมใส่รองเท้า...ซึ่งนั่นคือสิ่งที่เขาแสดงให้ผมเห็นต่อหน้า

ทั้งที่เสียงหัวใจก่อนหน้านี้ไม่ได้แสดงว่าอ้องอุ้นเร่งรีบแต่ประการใด

“ฮา ฮา ฮา ขออภัยที่ข้าที่เป็นเจ้าบ้านเสียมารยาทเมื่อได้ข่าวว่าท่านองครักษ์ตั๋งจะมาทำให้ข้ารีบเสียจนไม่ได้สวมใส่รองเท้าหรือเสื้อผ้าให้สุภาพ ขออภัยด้วย ฮา ฮา ฮา”

อ้องอุ้นปรากฎในสภาพเสื้อผ้าปรกติและรองเท้าไม่ใส่

น่าจะเพื่อทำให้ผมที่แต่งชุดออกแนวนักบู๊ประทับใจว่าเขารีบอออกมาหาผมอย่างเร่งรีบนั่นเอง

จิ้งจอกเฒ่าแห่งราชสำนักผู้นี้ดูถูกมิได้เลยจริงๆ